De eerste indruk…

Gisteren was het dan zover. Romantique pour IAM. Een speeddate evenement voor Interactieve Media bedrijven en studenten. Op deze manier konden studenten van de opleiding Interactieve Media kennis maken met de bestaande bedrijven in de mediawereld.

logorpiam

Het begon met een inschrijving op de website van Romantique Pour IAM. Hier kon je aangeven welke afstudeerrichting je volgt en wat je vaardigheden zijn. Aan de hand van deze gegevens werd je gekoppeld aan ongeveer drie bedrijven. Spannend!

Dit alles bevond zich in de Flamingoserre van Artis. En inderdaad, het uitzicht was een stuk of 30 roze langpoten die op een eilandje aan de overkant van de serre stonden. De zaal was leuk versierd en alles was doorgevoerd in het thema liefde. Roze kaarsjes, hartvormige koekjes, ballonnen in de vorm van flamingo’s die half achter je aanliepen, ballonnen in de vorm van hartjes, marshmellows op de date-tafeltjes. De organisatoren droegen allemaal een roosje als herkenning en de pilaren waren versierd met rode slingers.

Volgende ronde!

Na aanmelding ben ik gematched met twee bedrijven. Voor mij nog een volledige verassing wie dat waren. Een mooi detail was, dat het ‘clubje’ wat men uit elkaar wil drijven (mij, Martijn van den Heuvel en Francette Broekman) alle drie dezelfde bedrijven als match hadden… Erg bijzonder, want we hebben de formulieren afzonderlijk van elkaar ingevuld!

Bij de kickoff werd vermeld dat de gesprekken ongeveer 10 minuten zouden duren en door middel van een belletje werd de volgende ronde aangekondigd. In praktijk bleek dat, door het geroezemoes, geklets, overleg, voorstellen, showcases en zachte achtergrondmuziek, het belletje niet echt te horen was en werd er nog maar even flink door de microfoon geschald dat het toch echt zover was! “De laatste minuut!” of “Jaaa en ronde nummer volgend is aan nu ingegaan!” Op zich vermakelijk en ook nog effectief.

“Wij zijn de nieuwe Lost Boys!”

Ik was niet echt nerveus, maar ik vond het wel spannend. Het zijn toch bedrijven uit het echte wereldje en daar wilde ik zo’n goed mogelijke indruk bij maken. Het eerste gesprek ging ook wel gesmeerd. Favela Fabrics was mijn eerste date. Twee niet onaardig ogende jongens. Het kwam op mij over als een jong bedrijf. Ze opende met “Wij zijn de nieuwe Lost Boys”. Mijn antwoord was “Nou lef hebben jullie in ieder geval”. Het ijs was gebroken. De uitleg voor deze mooie openingszin was dat de oprichter van Lost Boys, ook medeoprichter was van Favela Fabric. Kijk, dat verklaard een hoop. Daarna volgde een uitleg van een eventuele stage. Vervolgens kon ik mijn verhaal doen. Er werd afgesloten met een fotootje met een mobieltje (het blijft toch interactieve media) en toen was de slotminuut alweer ingegaan. Er restte mij nog één moeilijke vraag. Snel werd er op een lijstje gekeken. “Oh ja! Kun je met Adobe Première werken?” Mijn antwoord was of iMovie ook leuk was. Er werd gejuicht, want ze hadden een Mac-liefhebber aan tafel. Een pluspunt. Toen ik vermeldde dat ik met zowel Windows als Apple werkte, kreeg ik twee plusjes en daarmee schudden we elkaar lachend de hand.

To click or not to click…

Of het kwam door het omgevingsgeluid, mijn kennis vooraf of door de grote afwezigheid ervan, de juiste ‘klik’ hoorde ik niet bij het tweede bedrijf. Op zich is de stage best breed, maar ik kon me niet inleven in de ‘Tool’ die zij wilde inzetten. Een soort online encyclopedie waarin alle woorden staan die met werk te maken hebben. Voor deze tool zou er content gemaakt en beheerd moeten worden en uiteindelijk een communicatiestrategie ontwikkeld worden om het op de markt te brengen. Op zich iets waar ik wel goed in ben, maar de website waarvoor het bedoeld is sprak mij niet aan. Ik heb niets met intermediair.nl. Ook had ik het fijn gevonden als hij, nadat ik mij voorgesteld had, hij zich aan mij voorstelde. Niet alleen zijn naam, die had hij wel genoemd, maar meer over het bedrijf. Wat zij zoal doen en voor wie. Hij bleef hangen bij mijn website. Hij vond het een heel leuk verzonnen naam en ik geef toe, dat vind ik zelf ook wel. Maar hij vroeg niet door verder. Ik had geen idee of ik er iets over moest vertellen, of juist niet. Ik deed dat dus maar wel en werd toen onderbroken door het getetter van de microfoon (“De laatste minuut is ingegaan!”). Weg verhaal. Een beetje ongemakkelijk nam ik afscheid. Ik vond dit geen succes. Kwam dat door mezelf? Was ik niet enthousiast genoeg? Dat kan kloppen, ik voelde niet zo heel veel voor de opdracht, maar ik vond de man zelf ook eigenlijk helemaal niet enthousiast.

Dat waren mijn dates. Slechts twee. Ik had gerekend op drie. De meeste CC-ers hadden er twee. TDI-ers hadden er soms wel vijf! En BO-ers werden constant achteraf nog omgeroepen dat ze geliefd waren. Een leuk evenement en initiatief, maar misschien volgend jaar wat beter gespreid voor alle richtingen? Elke richting evenveel kans en iedereen evenveel dates.

Ik zelf denk maar terug aan de eerste date. Favela Fabrics. Leuke jongens, goed verhaal en ze stonden open voor mijn verhaal en mijn manier van stage willen lopen. En het gesprek liep vooral lekker. Nou heb ik te horen gekregen dat een klasgenoot van mij een stageplek heeft bij het bedrijf. Ik verwacht er dus niet veel meer van, maar de eerste indruk was goed. Dat is belangrijk. Geeft mij weer goede moed om verder te zoeken en te solliciteren bij andere bedrijven.

Let love rule!

Facebooktwitter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.