Door het gigantisch trage internet is het plaatsen van foto’s mij erg moeilijk gemaakt. Jullie zullen er (hopelijk een paar zien), maar ik heb de strijd even opgegeven… kom vooral later terug voor een herkansing (sowieso in februari ;)). Voor nu in ieder geval even wat leesvoer!

Nou de kop is eraf en de eerste gehoorbeschadigingen en loempiaatjes zijn binnen en de hoeveelheid indrukken zijn al niet meer op één hand te tellen. De reis is echt begonnen!

De langste vlucht was zeer aangenaam, maar alsnog erg lang. De sterwardess had geen plekken meer bij het raam, maar veranderde binnen vijf minuten van gedachten. Alsnog plekken bij het raam. En wat voor plekken! Helemaal vooraan een rij, met beenruimte waar de businessclass jaloers op zou zijn. Na drie films, drie afleveringen CSI, een aflevering van Jamie Oliver in Zweden, een concert van Muse en nog wat afleveringen Friends was ik het stiekem wel een beetje zat. Gelukkig werden we goed vermaakt door een klein meisje van nog geen jaar, die haar brulwerk regelmatig afwisselde met een brede grijns. Ook de stewards en stewardessen aan boord verzorgden ons goed. Het eten viel mee. Sterker nog, het was best goed te eten. Ook regelmatig drankjes ontvangen, dus ze hebben goed hun best gedaan ons in de watten te leggen.

Onze superplekken in het vliegtuig (vonden wij dan)

De aankomst in Hong Kong was wat teleurstellend… Zit je ruim 10 uur in het vliegtuig, is het eerste wat we zien een lading aan regendruppels… Kijk dat was dus een beetje jammer, maar wij laten ons niet zo snel uit het veld staan.

Daar reis je dan de halve wereld voor over

Dat wij het slechte weer in hong kong negeerden, werd beloond in Ho Chi Minh City. Bij het landen gaf de thermometer al 18 graden aan. Gedurende de daling is het getal opgekropen tot de 30! De cultuur was geen shock, maar de hitte! Wat een overgang! Wij konden er op zich niet mee zitten.

Het wachten op de laatste vlucht duurde behoorlijk lang en de man met de hamer bleek er ook te zijn. We zijn allebei even flink in slaap gesukkeld.

Wij zijn moe!

Het eerste wat we leerden, was dat Vietnamezen erg houden van het spelletje ‘Ik ga op reis en ik neem mee…’ De hoeveelheid rotzooi die zij versleepten was op een gegeven moment niet meer bij te houden! Allerlei soorten dozen, waaronder een Canon multifunctional LPB 3200 laser printer<\insidejoke>. Of het was omdat ze gewoon graag printers mee op vakantie nemen, of dat het een gebrek aan koffers is, weten we niet. Het ziet er in ieder geval hilarisch uit. Ook zagen we overal mannen met helmen. Wij waren er van overtuigd dat je als man alleen met helm mocht vliegen. Iets met veiligheid, denken wij. Van de vlucht weet ik verder weinig, ik kon gewoon niet stoppen met slapen en heb dit ook gedurende de 2 uur lekker over me heen laten komen. Ik werd wakker in het pikke donker! Kennelijk wordt het hier rond 5 uur gewoon donker! Dat hadden we niet verwacht!

Nadat we onze tassen tussen alle dozen van de Vietnameze medereizigers hadden gevist, liepen we naar onze pick-up, deze zou ons naar het hotel brengen. We werden mee gestuurd met een jongetje van amper 14, dus we kregen het iet wat benauwd. Gelukkig begeleidde hij ons alleen naar de auto en reed iemand anders (pfjieuw ja). Het verkeer was meteen iets wat indruk maakte. Waarom binnen de lijntjes rijden, terwijl je er toeterend ook gewoon doorheen komt? Rood stoplicht? Ach, stoppen we volgende keer wel voor. Ben je met de fiets, brommer, bus, auto, vrachtwagen of benenwagen? Het maakt niet uit, in Vietnam zijn we allemaal gelijk. Iedereen maakt gebruik van hetzelfde. Zo lang je maar blijft toeteren, komt alles goed. Heel bijzonder. Hoe groter je ego is, hoe sneller je op plaats van bestemming komt. Douw maar door die wagen!

Het hotel is simpel, maar voldoet aan alles wat we nodig hebben. Het bed is een beetje hard, maar we zijn bikkels dus dat overleven we wel!

‘s Avonds zijn we in de stad wat gaan eten. Iets wat we echt opnieuw moesten leren was…. Oversteken! Omdat het verkeer zo’n chaos is en iedereen van elke ruimte gebruik maakt, is goed leren oversteken een must. Een lastige opgave, omdat er aan de lange stoet auto’s bussen en brommers geen eind lijkt te komen. Eigenlijk moet je gewoon je moment kiezen en gaan. Spannend dus! Komt toch dat avontuurlijke weer om de hoek kijken. Nu werden ook de helmen op het vliegtuig ons duidelijk, natuurlijk voor op al die brommers!

In een eenvoudig restaurantje hebben we dan de eerste Vietnamese maaltijd genuttigd. Kip met cashewnoten en 3 Vietnamese Rolls (loempiaatjes, maar dan niet gefrituurd). Heel erg lekker!

Het eerste Vietnamese maaltje!

De tweede dag. We zijn we op ontdekkingstocht gegaan. In het boekje van Jets stond een mooie wandeltocht door ‘Old Quarter’. Deze begon bij een meer met een tempel en eindigde bij een verzameling van cafeetjes en restaurantjes. Tussendoor hebben we zoveel gezien! Het Old Quarter is zo ingedeeld dat er verschillende straatjes zijn die elk een eigen soort waar hebben. Zo heb je een speelgoed-straat, een zijde-straat (kleding e.d.), een tin-straat (emmers, schepjes, dingen e.d.), een eet-straat en nog veel meer straten.

Groentenwinkeltje

Een winkeltje met dingen

Ergens tussen al die straten waren ook nog een aantal markten te vinden. En het is niet te omschrijven hoe druk het daar is. Sowieso hangt er door de hele stad een diesellucht, gemengd met een vleugje riool, afgegoten met hier en daar een likje frituur (of iets wat daar op lijkt). Bij die markten breidt het zich uit naar bijna een verstikkende walm, al went dat wel snel. De markt was nog iets wat heel veel indruk maakte. Allemaal soorten groenten, fruit, vlees, vis, kikkers (ja, je leest het goed), snoep, koekjes, kleding, touw, duct-tape en weet ik veel wat al niet meer. In de stad geldt overigens ook weer ‘ik ga op reis…’ De brommertjes worden beladen met goederen. Hoe meer, hoe beter. En maar toeteren om er langs te kunnen. Het is een mooi gezicht. Bijna lachwekkend.

Ik ga op reis en ik neem mee…

TOET! Ik wil er graag door!

Na een wat teleurstellende lunch was het tijd dat we ons wat noorderlijker zouden gaan begeven. We waagden ons aan de taxi en werden afgestraft door even goed afgezet te worden. Al doende leert men, zullen we maar zeggen. 420.000 dong (12 euro ongeveer) voor een rit van 2,5 km. We hadden wel het gevoel da het niet klopte, maar we twijfelden en lieten het gebeuren. Normaal zou zoiets 50.000 dong (2 euro) kosten, dus hier ontdekten dat we dat het even flink mis was gegaan. Om het positief te bekijken: we hebben deze man heel erg gelukkig gemaakt (waarschijnlijk is hij meteen gestopt met werken).

We zijn verder gaan lopen om wat dingen te bekijken. Helaas sluitte alles wat aan de vroege kant, dus moesten we dit overslaan. We zijn woensdag nog een dagje hier, dus dan proberen we het opnieuw. Wel hebben we nog een kijkje kunnen nemen in de One Pillar pagoda. Een pagoda op, je raadt het al, één pilaar. In alle ruimtes waren wel Boedahs te vinden. Uiteraard met de nodige wierrook en offers (voornamelijk fruit).

We waren van plan terug te gaan lopen, want nog zo’n duur taxiritje was even niet aan ons besteed. We werden belaagd door twee Vietnamezen die ons dolgraag mee op de brommer wilden nemen. Na wat aarzelen stemden we toch toe. Ze wilden slechts 20.000 dong (ongeveer 1,5 euro) per persoon. Na te hebben bendrukt dat we ons niet weer lieten belazeren, zijn we opgestapt. Erg spannend! En het was echt superleuk! Ze reden best wel rustig en het toeteren van ‘de mijne’ viel mee (ik denk dat hij nieuw was, want hij reed en beetje onzeker). Geen probleem, ik vond het wel chill. Onderweg deed hij nog een poging om het een en ander aan te wijzen, maar ik verstond hem niet altijd even goed. Het was echt geweldig om deel uit te maken van dat drukke verkeer en iedereen op zij te duwen die in de weg reed. Ik had nog wel uren rond kunnen rijden, maar we hadden tot de Night Market afgesproken. Inderdaad was de totaalprijs maar 40.000 dong, een schappelijk prijsje voor dikke pret!

Op de brommer!

De Night Market was nog in opbouw, dus we zijn eerst even wat gaan eten. Ik was dit keer wat minder avontuurlijk en koos hetzelfde als gisteren, kip met cashewnoten en wat loempiaatjes (wel gefrituurd dit keer). Erg lekker en 10x beter dan de lunch.

Na het eten zijn we via de Night Market terug naar het hotel gelopen. De kraampjes werden nog steeds ingericht. Veel verschil met de gewone winkeltjes was er niet. De heleboel was eigenlijk gewoon verplaatst naar het midden van de straat. Autovrij, dat wel gelukkig. Maar niet scootervrij, want die kunnen uiteraard overal tussendoor 😉

De Night Market, MET brommertje 🙂

Aangekomen in het hotel werd er flink gegeten. Bleek dat het meisje van de receptie jarig was. We werden uitgenodigd om mee te eten, maar stiekem zaten we erg vol van ons eten. Om hen niet te beledigen besloten we een klein hapje te nemen. Dit was zeker wel avontuurlijk, want we hadden geen idee wat we aan het eten waren. Na een hap bleek het varkensvlees in een boullion te zijn. Het lijkt op wat wij fondue noemen, maar dan niet met olie, maar met bouillon (of doen wij dat ook, ben niet zo’n fondue-er). Best wel lekker. Jetske trof uiteindelijk iets aan wat haar niet zo beviel (een hanenpootje) en dat was onze cue om naar de kamer te gaan.

Happy Birthday!

Morgen vervolgen we ons avontuur in Ha Long Bay, gevolgd door een trekkingtocht in en rondom Sapa. Als jullie alvast een voorproefje willen, dan kunnen jullie HIERRR even klikken. Anders moeten jullie even wachten tot de volgende blog!

Het was een lange dag, maar echt geweldig! Ik denk dat ik nog niet 1/3 genoemd heb van alle indrukken, maar hee, ik moet thuis ook nog wel wat kunnen vertellen!