Eigenlijk hadden we afgesproken dat ik dit jaar aan de beurt zou zijn. Mijn verjaardag centraal in deze tijd. Toch kan ik het niet helpen om er even bij stil te staan. En als ik dan toch stilsta bij jou, kan ik net zo goed ook even bij anderen stilstaan. Dat is wel zo aardig.

Het gedichtje komt van de rouwkaart van mijn oma. Ze heeft het zelf uitgezocht, wat ik op zich al mooi vind, maar het past bij alle mensen die van mij zijn heengegaan de afgelopen jaren.

Dus…
… Oma; omdat je positief, moedig en vooral sterk was en met dit gedichtje de juiste woorden gevonden hebt.
… Wim; omdat ik de afgelopen twee jaar meer van je heb geprobeerd te snappen, maar ik begrijp het steeds minder
… Sanne; omdat het oneerlijk is dat je nooit echt je volwassen leven mocht beginnen
… Hans; omdat je eigenlijk stiekem vol verassingen zat 

Deze is voor jullie.

De mensen van voorbij 
zij blijven met ons leven. 
De mensen van voorbij 
ze zijn met ons verweven 
in liefde, in verhalen, 
die wij zo graag herhalen, 
in bloemengeuren, in een lied 
dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij 
zij worden niet vergeten. 
De mensen van voorbij 
zijn in een ander weten. 
Bij God mogen ze wonen, 
daar waar geen pijn kan komen. 
De mensen van voorbij 
zijn in het licht, zijn vrij

(c) Hanna Lam