De zondagblues van XU12

Zondag 16 november 2014 – Archipel XU12-1

Het was voor iedereen vroeg. En zondag. En we moesten ook nog eens helemaal naar Culemborg. Dus dat was al met al een uitdaging.

Terwijl de kids zich weer in het rode tenue hezen, ging ik alvast op zoek naar de tegenpartij. Keurig dribbelend en lay-up lopend vond ik Archipel XU12-1. Ik herkende een paar jongens van het vorige seizoen. Dat zou wat worden, dacht ik. Want ook toen hadden we moeite om deze ploeg achter ons te houden.

We begonnen eerst maar eens met lekker warm te lopen. De zondag moest bij velen nog beginnen. Bij de coach overigens ook. Het warmloopritme zat er dan wel weer aardig in. Iedereen liep netjes zijn of haar rondje en ook de paar schotjes die we namen gingen we lekker. Aan de voorbereiding zou het niet liggen.

Al in de eerste minuten werd het duidelijk: dit zou een zware pot worden. We werden overdonderd door fanatieke dribbelaars. We waren nog steeds niet helemaal wakker, waardoor we de tegenpartij niet zo goed konden bijhouden, maar we lieten ons niet uit het veld slaan. We deden zo goed mogelijk ons best.

Nog steeds pakten we niet echt ballen af. Iets wat we toch echt moeten gaan doen. Zeker als de tegenpartij met de bal voor onze neus staat, laten we ze ermee wegkomen. Geen bal weg tikken of afpakken, maar alleen kijken. Durven we soms niet goed?

Ondertussen scoorde Archipel de ene na de andere bal. En ze hadden ook wel met ons te doen. We kregen, heel lief, in de rust een zak met koeken om uit te delen als troost. Heel sympathiek van ze. Maar sneller gingen we er niet van.

De tweede helft van de competitie zag ik al enige verbetering. Ik had het team gevraagd wat eerder terug te zakken in de verdediging, zodat we de dribbelende spelers van de tegenpartij wat sneller konden oppakken. Dit ging al heel aardig. Op die manier konden we voorkomen dat ze veel scoorden, al kwamen ze er nog steeds te vaak doorheen.

In de aanval probeerde de coach van de tegenpartij aan zijn langste dame aan te sporen onze Anna eerst even over de middellijn te laten dribbelen, om ons in ieder geval een kans te geven. Erg sportief. Al was de dame in kwestie het daar niet zo mee eens, volgens mij.

Ik was blij om progressie te zien. De kids kregen door dat wanneer ze tussen de basket en de dribbelaar, of hun man stonden (of in ieder geval goed in de weg), dat ze daarmee redelijk konden voorkomen dat er open lay-ups gelopen werden. Hiermee hebben we zeker in de laatste perioden een hoop gered. Maar het was nog niet voldoende.

Uiteindelijk wisten wij maar drie maal de basket te vinden. De openingsscore voor ons was gemaakt door Laurens, en Fedra legde er een vrije worp in en maakte nog één van haar inmiddels beroemde driepunters. Al moest ik hier wel  de scheidsrechters op wijzen, want zij hadden volgens mij werkelijk geen kaas gegeten van de regels.

Op en versleten, en vreselijk ingemaakt, ging iedereen naar huis. Lekker op de bank met warme chocolademelk en een flinke bak pepernoten!

Eindstand: 74 -6
Gelukkig rekent de bond voor onze leeftijdscategorie niet meer dan 50 punten verschil. Dus op de site is het 56 – 6. Scheelt toch weer bijna 20 punten!

Facebooktwitter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.