Een paar weken geleden werd er op Twitter een bijeenkomst getweet. De twitteraar in kwestie ken ik, dus het trok mijn aandacht. Het evenement was een kleinschalige avond waarop twee sprekers zouden gaan praten over de veranderingen in de mediawereld. Centraal stond Branded Entertainment. De bijeenkomst is de eerste en er zullen nog meerdere volgen. De titel deed me al vaag vermoeden waar het over ging. De manier waarop merken zichzelf op de markt plaatsen.
Ik loop momenteel stage bij Merge Media, een bedrijf dat zich bezighoudt met content-marketing. Door middel van het aanbieden van relevante content proberen zij doelgroepen te boeien en te binden aan een organisatie of merk. Omdat het tegenwoordig steeds meer draait om de consument te betrekken bij de uitstraling of verhaal van een merk, en minder om alleen de boodschap uit de zenden, leek mij de bijeenkomst een aanvulling op mijn stage. (En stiekem was het ook een excuus om mijn studiegenootjes weer eens te meeten voor een kleine Fika, maar ssht!)
Michiel Dieperink, managing directeur van Fuse, onderdeel van OmnicomMediaGroup, beet de spits af. Hij omschreef zichzelf als een professional die al jaren hetzelfde werk doet, maar in 30 jaar werkervaring al zo’n 20 verschillende titels heeft versleten. Hij pakte vooral een stukje geschiedenis van de media, gericht op TV. Van sluikreclame (1951) tot aan Branded Entertainment (2005 en verder). Als rode draad in zijn verhaal liep het bedrijf Endemol. Er werden verschillen uitgelicht tussen de business- en mediamodellen van vroeger en nu; niet langer een onderbreking, maar een meeslepende beleving, niet langer het imago dat centraal staat, maar het verhaal over het merk en niet langer het huren van mediaruimte, maar juist het bezitten van een contentdomein. Als cases kwamen onder andere Idols en Big Brother naar voren. Beide TV programma’s zijn neergezet als een merk. De consument is erg betrokken bij de programma’s. Zij bepaalden het verloop van de show’s door invloed uit te oefenen met stemmen op allerlei manieren. Ook konden ze door middel van merchandise één worden met het merk, het merk als het ware bezitten. Dat laatste is één van de grootste veranderingen binnen de TV wereld sinds het ontstaan van TV. Niet meer passief kijken naar programma’s, maar actief meedoen, spullen kopen en het merk een beetje van jezelf maken. Een interessant verhaal.
Zo’n 45 minuten later was het de beurt aan Dick Buschman, partner van het interactieve communicatiebureau Achtung!. Zijn presentatie ging vooral over het bouwen van merken in de digitale wereld. Als digitale wereld wordt er verder gekeken dan alleen naar het internet. Het wordt eerder gezien als een digitale samenleving. Het publiek heeft de controle en is in hogere mate betrokken bij het merk. Waar het vroeger altijd ging om het verzenden van de boodschap, is het in deze tijd vooral belangrijk dat de consument betrokken wordt in het verhaal van het merk. Achtung! nodigt consumenten uit om een bijdrage te leveren aan het verhaal van het desbetreffende merk. Als voorbeeld werd een case van Volkswagen genomen. De nieuwe Volkswagen Golf is neergezet als een betrouwbare auto. Al 34 jaar lang. De consument die ook echt al 34 jaar rijdt in een Golf kon zich opgeven om dit te bewijzen en ervaringen te delen met andere consumenten. Hierdoor is een mooi beeld neergezet over de Golf in de afgelopen 34 jaar. Het verhaal van het merk is dus verteld door de consument zelf. Naast het vertellen van het verhaal is het ook van belang dat je lef hebt. Durf ludieke (en riskante) acties uit te voeren, om zo de consument bij het merk te betrekken. Een tweede case over de Volkswagen, en dit maal de Polo, bleek een groot succes te zijn. Een Volkswagen Polo wordt bestuurd door de consument. Door je postcode in te voeren bepaal je de route die er gereden wordt. Hou je de Polo aan? Dan mag jij de plaats innemen van de bestuurder. Degene met de meeste kilometers won een Volkswagen Polo. Twee interessante cases die precies uitlegde wat de titel van de bijeenkomst nou eigenlijk inhoudt: Branded Entertainment: van passivitijd naar activitijd.
Voor mij en mijn studiegenootjes niet heel veel nieuwe informatie, het meeste lag wel voor de hand en bovendien hebben we duidelijk een voorsprong met onze opleiding. Maar het is wel lekker egostrelend, dat je ook daadwerkelijk de afgelopen jaren wat hebt opgestoken en dus mee kan praten met de professionals. De vele oooh’s en aaah’s van andere mensen uit het publiek deed mij wel verbazen. Zoveel ‘collega’s’ uit het vak die nog nooit van deze vorm van campagne voeren hadden gehoord. Dan ben ik trots op wie ik ben en hoeveel ik weet!
Mijn laatste zondag hier in Zweden is inmiddels bijna ten einde. Afgelopen week stonden de thema’s feestjes en tripjes weer behoorlijk centraal. Afscheid genomen van Myrte, Lexy (Canadees) en Alexandra (Frans), de Södra Berget beklommen, ontdekt dat Östersund onwijs saai is en weer een goed feestje gebouwd de overgebleven Exchangers.
Södra Berget ligt, of eigenlijk staat, aan de rand van Sundsvall. Ik was al eerder op Norra Berget geweest met Annelies, Nynke en later ook met m’n ouders. Een prachtig uitzicht waar ik maar geen genoeg van kreeg. Op Södra Berget bleek dat Norra Berget eigenlijk helemaal niets voorstelde! Een geweldig uitzicht! Helaas was het een beetje mistig, dus echt ver konden we niet kijken. Om te laten zien hoe het er ongeveer uitziet, heb ik een panoramafoto geschoten. Hieronder kun je het resultaat zien.
Klikbaar
Vrijdag was het tijd voor een bezoekje aan Östersund. We werden al gewaarschuwd door Micke (een Zweedse vriend) dat het onwijs saai is maar, eigenwijs als we zijn, wilden we dit toch echt zelf ontdekken. Er is een Moose-park en dat wilden we graag bekijken. De tocht richting het Westen van Zweden duurde zo’n 2,5 uur. En inderdaad, Östersund is het meest saaie dorpje wat er maar bestaat! Het oogt wel leuk, maar wanneer je er rondloopt voel je een soort donkere sfeer. Het meisje van de touristinfo kon ons vertellen wat er nog allemaal gesloten was en wist op een gegeven moment ook niet meer wat ze ons niet aan kon raden. Micke bellen was onze redding. Hij adviseerde ons om de Thaise Tempel op te zoeken en via de Höge Kusten weer naar Sundsvall te rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Een leuke route door het Zweedse landschap om vervolgens te eindigen bij de Thaise Tempel. Het is de enige in heel Europa, dus dat is wel grappig. Het kostte 80 kronen om binnen te gaan (± 7,5 euro). Eigenlijk net iets te veel…Het was niet meer dan een gebouwtje met een tuintje. Toch wel even leuk gezien te hebben en een gastenboekbericht achtergelaten. Leuk detail was, dat we een Nederlandse auto zagen staan. Apart om weer een Nederlands nummerbord te zien.
De enige Thaise tempel in Europa
“Tachtig kronen was misschien wat veel. Ineke, Martijn & Wendy”
Niet zo aardig, maar wel de waarheid
Een Moose-waarschuwingsbord. Vastgelegd tijdens de roadtrip.
Onze tocht vervolgden we richting de Höge Kusten, iets wat je zeker gezien moet hebben wanneer je in Zweden bent. Dat was zeker wel de moeite waard! Er is een hele lange brug die op 180 meter boven de zeespiegel hangt en twee stukken land verbindt. Het is net zo’n brug als in San Fransisco en hij staat op nummer 9 op de wereldranglijst van langste bruggen op zo’n hoogte. Best interessant. De omgeving was echt prachtig. Gelukkig was het weer inmiddels wat opgeklaard, waardoor het uitzicht nog mooier werd. Na wat foto’s hier en daar was het toch echt tijd om even te gaan eten. Met uitzicht op de brug hebben we genoten van een flinke maaltijd. Het voorgerecht was eigenlijk al genoeg. Een gigantische bak nacho’s met verschillende sausjes en kaas. Echt superlekker en veel te veel! Het hoofdgerecht hadden we net zo goed af kunnen slaan, want dat kregen we niet echt meer op. Na het eten hebben Ineke en ik nog even de onderkant van de brug gefotografeerd. We zagen een foto hangen in het restaurant en het was een mooi gezicht, dus wij hebben het idee gejat.
Klikbaar
View van onder de brug
Het laatste feestje van dit half jaar stond op zaterdag gepland. Ik had de overgebleven exchangers uitgenodigd voor een pre-party in mijn appartement. Na een gezellig indrink-festijn werd het tijd om ons richting de stad te begeven. We kozen uiteindelijk voor Stadshuset en dat was een geslaagde keus! Een superavond waar ik nog lang aan terug zal denken. In Sundsvall was het het weekend van de geslaagden. Overal in de stad liepen middelbare scholieren die zojuist hun diploma in ontvangst hadden genomen. Deze kun je herkennen aan typische petjes die ze krijgen bij de diplomauitreiking. Ik heb er zelf ook even eentje gejat van iemand om op te zetten. Ik heb tenslotte ook mijn punten hier gehaald en mag dus zeggen dat ik voor deze minor geslaagd ben! Een leuk detail van de avond was, dat de eerste locale Zweed die ik leerde kennen er nu ook weer was. Altijd leuk om af te sluiten waar je mee begonnen bent. Na een kleine afterparty met onwijs lekkere gebakken eieren was het dan toch echt afgelopen!
Met Micke (Zweeds) en Ineke
Ik ben helemaal ingeburgerd met mijn Zweedse studentenpet!
Vandaag ben ik vooral lui geweest. Het feestje van gisteren was goed te voelen in m’n hoofd…Ik heb lekker relaxt gedaan. Frank (Nederlandse studegenoot van de HvA, maar andere opleiding) kwam even een bakkie doen om tegelijkertijd zijn tas even op te halen. Erg gezellig zitten babbelen en zijn 32 jaar oude camera wezen bewonderen. ‘s Avonds was ik uitgenodigd door Mathias (Duits) voor een Fika in zijn appartement. Samen met Olli, Mira, Kristina, Mathias (allen Duits), Olivia (Frans), Ineke en Martijn hebben we heerlijk gegeten, foto’s gemaakt en vooral heel erg gelachen. Een heel erg gezellige afsluiting van een geweldig slotweekend van een fantastische periode hier in Sundsvall. Ik zal er vaak met veel plezier aan terugdenken!
Stralend weer was het en dat kwam goed uit, want wij zouden richting het Zuiden van Zweden vertrekken om onszelf een weekend te gaan vermaken in Göteborg! En vermaken dat hebben we gedaan! De treinreis van zo’n 9 uur was wel vermoeiend door de hitte, maar het mocht de pret niet drukken. Het mooie aan het landschap van Zweden is dat je niet uitgekeken raakt. Ik niet in ieder geval.
De groep! Ineke, Alexandra, Mira, Frank, Martijn, Annelies, Nynke
en vooraan staan Olivia en ik
Tegen tien uur reden we het centraal station van Göteborg binnen. Ons was al verteld dat het openbaar vervoer van Göteborg heel vrij was met tickets. Controle is er vrijwel nooit, dus hier maakte wij gebruik van door even de domme toerist uit te hangen en gewoon zonder kaartje in te stappen. Het hotel was wel prima. Gewoon wat je nodig hebt. Geen luxe, maar genoeg. ‘s Avonds zijn we meteen de hort op gegaan om het nachtleven te bestuderen. We zijn een leuke tent binnen gegaan en daar de rest van de avond blijven hangen. Beetje dansen, sjansen en dure biertjes drinken om uiteindelijk rond half 4 weer door een taxi voor het hotel afgezet te worden. Een geslaagde eerste avond!
Zondag was cultuur-dag. Samen met Martijn, Ineke, Alexandra (Frans) en Olivia (Frans) heb ik de Botaniska trädgård een bezoekje gebracht. Zoals de naam al doet vermoeden is dat de Botanische tuin van Göteborg. Van een Zweedse klasgenoot had Martijn vernomen dat dit een bezoekje waard was. In zo’n 25 graden was het fijn vertoeven tussen de bijzondere bloemen, bomen, stukjes gras en watervallen. Onze andere reisgenoten hebben zichzelf richting het Design museum gesleept om alles te bekijken wat maar gebruikt is de afgelopen eeuwen.
Botanisk Trädgård (klikbaar)
Rond half 3 verzamelden we op Brunsparken. Een centraal plein dat was wegheeft van het Leidseplein in Amsterdam. Na van een heerlijk ijsje genoten te hebben vertrokken we met de tram naar de kust. Daar konden we op een boot langs de eilandjes varen. Perfect voor zo’n warme dag. Het plan was om alle eilandjes te bezoeken, maar bij het tweede eiland zijn we afgestapt en blijven plakken (door de hitte letterlijk in dit geval). Het was goed vertoeven. Zeewind, water, zon. Heerlijk! Voor vertrek kreeg ik nog ruzie met een meeuw. Het beestje besloot om mijn witte bloesje als toilet te gebruiken…een flinke flats was het gevolg! Grrr!
Eilandhoppen (klikbaar)
‘s Avonds lekker gegeten. Haute Cuisuine…veel geld voor weinig eten. Dit resulteerde in het feit dat er nog even een flinke McFlurrie werd aangeschaft. Vroeg naar bed en zorgen voor een fris hoofd. De maandag zouden we namelijk vullen met een dagje Liseberg! DAt is een pretpark op een berg gebouwd. Nou ben ik op zich niet zo’n achtbanen-mens, maar in het teken van “neem jezelf eens niet zo serieus” besloot ik toch mee te gaan. En wat hebben we gelachen, gegild, genoten, nat geworden, opgedroogd, gegeten en vooral heel relaxt gedaan.
Liseberg (klikbaar)
Dinsdag was het helaas al weer uit met de pret. Een treinreis van 9 uur stond ons in het verschiet. Niet zo heet als op de heenweg, aangezien het weer 180 graden was gedraaid. Geen zon, 30 graden en strak blauwe lucht, maar bewolking, en regendruppels die de ruiten van de trein sierden…
Afgelopen week kan ik niet echt zeggen dat ik een werkweek heb gehad, want van woensdag t/m zaterdag hebben we hier weekend gevierd! Elke avond op stap, van karoke tot het afsluitingsfeest in de Kårhuset. Afscheid genomen van diverse mensen en een heuse kano-race bijgewoond (Medel paddeln). Dit laatste was erg grappig. Er deden een aantal Exchangers mee en die moesten aangemoedigd worden natuurlijk. Hilarisch! Bij elke race viel er wel een kano om en men had zich erg uitgedost om er zo origineel mogelijk uit te zien!
Medelpaddeln (klikbaar)
Zondag stond in het teken van schoonmaken. Nynke, mijn flatgenootje, is vandaag weer vertrokken naar Nederland. Om de inspectie tevreden te stellen hebben we het hele appartement schoongemaakt. Ondanks dat onze huis-Pakinees al behoorlijk wat voorwerk had gedaan van de week (ik had bijna het gevoel dat ik het verkeerde appartement binnenkwam…), was het toch nog behoorlijk wat werk. De hele keuken, badkamer, woonkamer en hal werd geboend tot we niet meer konden. ‘s Avonds hebben we met een stel nog even wat nagepraat en vanmorgen heb ik Nynke, Annelies, Michiel, Remy en Jos op de trein gezet. Nu ik hier zo thuis zit voelt het toch wel een beetje eenzaam.
Goodbyes
Nyn, bedankt voor de afgelopen maanden! Je was een TOP huisgenoot! Dikke kus voor jou! (L)
Dan is het nu tijd om mijn laatste week in te gaan! Geen tijd te verliezen! 16 juni om 18:25 zet ik mijn voetjes weer op Nederlandse bodem! En ik wil nog zoveel doen…
Raar 1 Al een poosje zag ik het liggen wanneer ik er met de bus langsreed. SNEEUW! Ja dat witte spul wat in Nederland bijna niet valt, maar wat ik hier genoeg gezien heb. Ondanks de hoge temperaturen van afgelopen weken ligt hier in Nacksta nog een mooie hoop tussen de bomen. Van de week heb het maar even vastgelegd…
De sneeuwhoop in juni!
Raar 2 Het is alweer een poosje geleden, maar het is het vermelden waard. De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat de Zweedse bevolking toch wel apart zijn… Onderstaand filmpje geeft het bewijs.
Een “fijne” deadline is inmiddels weer achter de rug, dus ik kan jullie meteen een update geven over het afgelopen weekend (ja ik weet het, het volgende weekend staat alweer voor de deur). Ik ben namelijk met een groot deel van de Exchange students naar Stockholm geweest. En ik kan jullie vertellen; het is absoluut een aanrader! Wat een heerlijke plek om een weekend te verblijven! Zoveel te zien, zoveel te doen. Omdat we een beetje geld wilden besparen hebben we een auto gehuurd voor dit weekend. Deze konden we gratis kwijt bij het hostel, dus dat kwam mooi uit. Een mooi extraatje was dat de International Committee het hostel voor ons zou betalen, dus eigenlijk hadden we alleen “verbruiks”-kosten. Evengoed een rib uit m’n lijf, maar het was het waard!
Voor ik verder ga over Stockholm, eerst even wat studiegerelateerde verhalen. Vrijdagochtend – voor vertrek – hadden we nog even snel een class Narrative Forms in Media. We werden in het kort even opgeleid tot Foley-artists. Dat houdt in dat je essentiële geluiden in een film opnieuw opneemt, omdat die zijn wegvallen door de ruis van de omgeving. Ik noem voetstappen op een trap, het neerzetten van glazen, het aan gort knippen van een stukje papier enz. Aan ons de taak om geluid achter een fragment van “Nightmare before Christmas” te plaatsen. Uitzoeken welke geluiden er nodig waren en met een professioneel apparaatje de boel opnemen. Dit was best wel leuk om te doen en je wordt er ook behoorlijk creatief van. Maandagochtend was het moment om alle stukjes geluid te bewerken en achter het filmpje te zetten. Een leuk werkje. Klaas en Nynke hebben de eerste 30 seconde bewerkt en ik heb met Andreea (een Roemeense) de laatste 30 seconde afgewerkt. Het resultaat is goed gelukt. Als we iets meer de tijd hadden gehad, was het perfect geweest. Zie hieronder het resultaat.
Deze week stond in het teken van cameraworkshops en film-ideeën bedenken en pitchen. Voor de cameraworkshop moesten we een gegeven storyboard afmaken en filmen. Hierbij moesten we de Thirdline-rule aanhouden en spelen met de verschillende camera-angles. Het verhaal lag al snel op tafel. Het speelde zich buiten af en het prachtige weer van Stockholm zat duidelijk nog in ons hoofd, want het was eigenlijk veel te koud om buiten te filmen! Gelukkig konden we een statief gebruiken, want de koude rillingen en klapperende tanden waren niet te vermijden… Hoe het resultaat geworden is, kom ik nog op terug. Volgende week is het tijd voor een editing-workshop en dan gaan we met het geschoten materiaal aan de slag. De eerste resultaten waren al vrij goed, dus het kan alleen nog maar beter worden. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte!
Vandaag was de pitchpresentatie van het film-idee. Na zo’n 20 pitches te hebben gezien, waarvan ik er zelf één heb gegeven, was het tijd om te stemmen. Zes film-ideeën zijn daaruit gekomen en de groepen werden verdeeld. De komende weken ga ik met een groep een film van onder tot boven uitwerken. Verder brainstormen, verhaal samenstellen, scripts schrijven, filmen, editten, trailer maken en de uiteindelijke film lanceren. Spannend! Veel te doen in relatief een korte tijd. Gelukkig heb ik, samen met Annelies, al ervaring met het scriptschrijven. Ik ga de opgedane kennis nu mooi in de praktijk gebruiken om dit script minstens zo goed te laten worden. Wekelijks moeten we onze voortgang in een videodagboek bijhouden. Ik ga vragen of ik die ook hier mag posten, zodat jullie mee kunnen genieten van ons proces en het gevecht tegen de tijd en stress!
Dan nu…. Stockholm! Waar moet ik beginnen?! Zoals ik al vermeld had, hebben we ene auto gehuurd om onszelf te vervoeren. En wát voor een auto! Een VW passat met de nodige luxe! Wat een relaxte auto was dat. En stoelverwarming is best lekker als je het koud hebt! We hadden ook voor het gemak een persoonlijke TomTom ingehuurd. Wij noemen hem hier alleen Ollie. Het is een Duits model en hij heeft een eigen auto. Praktisch dus! De grote wegen zijn inmiddels helemaal ontdaan van de sneeuw, dus we konden flink gas geven. Dat mocht ook wel, want het is een rit van ruim vier uur.
Onze persoonlijke TomTom Ollie
Na een klein uurtje op de snelweg merkte Myrte op dat de weg harder leek dan normaal. Dit komt omdat er in het winterseizoen ijzeren pinnen in de banden zitten. Dit is natuurlijk om ook in de sneeuw als een idioot te kunnen rijden, zonder daarbij in de vangrail te glijden. Ze schijnen in het winterseizoen verplicht te zijn voor elke Zweedse auto. De rit ging soepel. Martina (Bulgaarse) had lekkere muziek meegenomen en het was rustig op de weg.
De groep. Vlgnr. Frank, Ollie, Matthias, Matthias, Wendy, Myrte, Annelies, Martijn, Martina De foto is gemaakt door Nynke, dus zij staat er helaas niet op
Aangekomen in Stockholm was het een zigzag avontuur om de juiste weg naar het hostel te vinden. Op zo’n moment ontdek je dan, dat een rijdende TomTom niet altijd even handig is, maar we hebben het gevonden! Een zeer relaxt hostel, waar alles goed geregeld is. Er was een keukentje en elk bed had een eigen kluisje waar je waardevolle spullen in kon opbergen. De bedden waren optimaal! Ik heb nog getwijfeld om er eentje mee naar Sundsvall te nemen…
De slaapkamer. Rechts: mijn bedje.
’s Avonds heb ik heerlijk gegeten met Myrte, Martijn en Martina. Een mooi restaurantje met heerlijk eten. Lekker uitgebreid getafeld met uiterst vriendelijk personeel. Na het eten was dan de vuurdoop; het uitgaan in Stockholm! Onze Zweedse vriendin Ulrica zou ons op komen zoeken en we zouden samen de stad gaan verkennen. Uiteindelijk zijn we opgesplitst. Martijn ging met zijn vrienden op stap en ik heb met Myrte en Ulrica een heuze Partyboot betreden. Het was even wennen, maar ik heb er een onwijs leuke avond gehad! Dansen of mijn leven er vanaf hing! Ik heb nog een leuk oranje haarband gekregen van een gozer, die ik vervolgens de hele avond heb opgehouden.
Na een korte nachtrust was het tijd om de stad te gaan verkennen. Ik wilde in eerste instantie het Vasa-museum, maar er werd me van harte geadviseerd dat tot de regenachtige zondag te bewaren. Wat bleek, het was zulk warm weer, dat we gewoon op pad konden ZONDER onze jas! Ja, zonder jas! Hoe fijn was dat?! Een bevrijding! Ik ben met Alexandra (een Françoise), Martijn en Martina de hort op gegaan. We hebben veel van de stad gezien en vooral genoten van het prachtige weer. Het leek wel zomer! Strak blauwe lucht en temperatuur voelde als 20 graden. Ik heb wel veel foto’s gemaakt, maar het was vooral het uitproberen van m’n camera. Toch heb ik wel wat leuke plaatjes geschoten. Ik had vooral in gedachte dat ik absoluut nog een keer wil terugkeren naar Stockholm en dat ik dan de rest van de stad wel zou fotograferen.
Een ieniemienie impressie van Stockholm
’s Avonds was het weer tijd voor een feestje! Als eerste sloten we ons bij de groep die inmiddels in Patricks was belandt, een Ierse pub. We zouden met zijn allen naar een club gaan waar iedereen, kleding en leeftijdtechnisch gezien, naar binnen mocht. Ik vertrok alvast met een paar en belandde uiteindelijk in de Medusa. Een hardrock café! Voor de thuisblijvers: een aparte mengeling tussen de Karroesel en het Gooisch Podium gehuld in een jasje van de Tagrijn. Het was heerlijk om weer eens ‘thuismuziek’ te horen, na maanden van clubmuziek, R&B, hiphop enz. Goeie avond gehad!
Bijbehorende foto’s komen eraan!
Zondag was het inderdaad prutsweer! Donkere luchten hingen over Stockholm en de straten verraadden de eerdere regenbuien. Tijd voor het Vasa-museum. Het Vasa-schip is een enorm schip dat precies 20 meter heeft kunnen varen. Het schip is in 1628 gedoopt en binnen een paar uur gezonken in de haven van Stockholm. In 1957 is het opgegraven en in de jaren daarna gerestaureerd. Het schip bestaat voor 90% uit originele delen en nog altijd wordt er aan het schip gewerkt.
Bij binnenkomst is het eerste wat je ziet het enorme schip! Wat een gigantisch bouwwerk! Om wat meer over het schip te weten te komen gingen we eerst een film kijken. Een niet heel interessant verhaal, maar toch handig om te weten. Daarna ben ik het museum ingedoken om alle kanten van het enorme schip te bekijken. Het schip is gezonken omdat er verkeerde berekeningen gemaakt zijn. De toenmalige koning, Adolf Guztav, wilde meer en meer op het schip. Hogere masten, meer versiering enz. Dit heeft er voor gezorgd dat het schip totaal uit balans was, waardoor het niet eens de kans kreeg uit de haven te varen.
Toen ik helemaal onderaan het schip stond kon ik bijna niet naar boven kijken, zo hoog was het. Wat een gevaarte – letterlijk in dit geval. En ik dacht dat we met de Scheepsjongens van Bontekoe een groot schip moesten bouwen elke dag….
Een impressie van het Vasa museum
Tegen een uurtje of half zes vertrokken we weer richting Sundsvall. Iedereen had eigenlijk een beetje moeite met afscheid nemen. Stockholm was zó fijn! In een kleine vier uur zijn we weer teruggereden. En zo vaag, onderweg, in het donker op een snelweg zonder lichten ontvingen we ineens een Nederlandse radiozender op AM747. Een kerkelijke zender want de kuisheid en bijbelse teksten vlogen ons om de oren. Het was bijna eng…
Kortom; genoten in Stockholm! Een deel van de vierde fotoserie is gewijd aan dit heerlijke weekend.
Terwijl twee van mijn studiegenoten vandaag het leven in Sundsvall voor één weekend hebben ingeruild voor het oude vertrouwde Nederland, doen mijn ouders dit weekend precies het tegenovergestelde. Zij komen een kijkje nemen in mijn leventje in en rond Sundsvall. Ik ben benieuwd wat ze er van vinden! Ik heb er in ieder geval heel erg veel zin in!
De vierde fotoserie is in de maak en komt volgende week online!
Als sinds mijn tiende (gokje) ben ik een onwijze fan van de film Dirty Dancing. Het verhaal, de dansen, de muziek, alles vind ik geweldig aan deze film! Wanneer ‘ie op TV is, zit ik gekluisterd aan de buis. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat ik mij gisteren rond 20:00u in het Beatrix Theater bevond, op mooie plaatsen om de gehele film op z’n musicals te bekijken. Ik keek er erg naar uit en had ook hoge verwachtingen. Bovendien vond ik het heerlijk om mijn vriendinnen te informeren over hoe het allemaal werkt tijdens zo’n voorstelling, herinneringen op te halen tijdens mijn eigen tourtjes (Bluesbrothers!) en natuurlijk de volgspotters weer eens af te kraken, omdat ik het zelf altijd veel beter kan
Het begin van de voorstelling flitste voorbij. Zo snel, dat ik het bijna niet kon bijhouden (en aan de reacties van mijn omgeving te merken, was ik niet de enige). Ik snap het ook wel, het is een hele lange film, die in een krappe 1,5 uur gepropt moet worden en het eerste deel is heel belangrijk voor de rest van het verhaal, maar het had van mij iets vloeiender gemogen.
Na een minuut of 10/15 kwam er wat rust in de tent. Het verhaal werd wat vertraagd en dit maakte het wel wat aangenamer om naar te kijken. Hier en daar slopen er kleine grapjes in, er werd weinig gezongen en veel gedanst, het acteerwerk was op zich niet hoogstaand, maar kon er mee door, de timing van de dansen was echt geweldig en het decor was zeer hoogstaand en maakte het hele plaatje een perfect geheel.
Vooral naar dat laatste was ik heel benieuwd. Ik was echt benieuwd hoe ze bepaalde ‘problemen’ zouden oplossen. En ik werd verwend! Een ronddraaiend podium, bestaande uit verschillende, los van elkaar bewegende, onderdelen, die elk hun eigen functie hadden. Schitterend hoe soepel het liep en hoe goed het gebruikt werd. Alles kwam naar voren; het balanceren op de boomstam in het bos, het oefenen van de Lift in het korenveld en het water, het oefenen van de pasjes op het bruggetje, trapjes, de verschillende ruimtes waar het verhaal zich allemaal afspeelt. Overal was aan gedacht en uit alle hoeken en gaten kwamen stukken decor gezakt, opgestegen, gevlogen en verschoven. Er werd veel gebruik gemaakt van projecties, gaasdoeken en Gobo’s (projecties uit spots die overal hangen). Acteurs en een enkele techneutbijrol (vermoed ik) zorgden er netjes voor dat alle rekwisieten op en af gingen en iedereen zat duidelijk in zijn rol. Een heel mooi totaalplaatje.
Waar ik mij alleen mateloos aan irriteerde, en dat zal wel door mijn achtergrond komen, waren de volgspotters…Vooral de rechter bakte er helemaal niets van. Constant naast ‘schieten’ (je hebt verdorie toch een viziertje?? Anders maak ik die wel even voor je…), hakkelend volgen (gewoon los houden die spot, niet telkens vastzetten, dat is niet handig in zo’n bewegelijke show) en het meest irritante…de top van de hoofden in het donker laten…*zucht* dat was zo jammer. En als ik dat eenmaal gezien heb, dan blijf ik het zien…Gelukkig heeft het niet de voorstelling gebroken, maar een goede volgspotter is wel erg belangrijk en geeft net even die finishing touch.
De volgspotters heb ik van me af kunnen zetten en al met al, was het wel een fantastische show! En echt hoor, aan het einde werd ik echt een muts…want met een brok in mijn keel zit ik naar die onwijs gave slotdans te kijken en telkens weer wordt ik helemaal blij van Baby, die het voor elkaar krijgt om de Lift te doen!
Het kernproject van mijn opleiding is al in volle gang. Ik heb gesolliciteerd bij Vlaams cultuurcentrum de Brakke Grond, omdat ik hier mijn passie voor theater uitstekend kan combineren met mijn huidige opleiding. Het project draait om het Victorian Circus. Een nieuwe media festival. De volgende editie zal plaatsvinden van 18 – 22 maart 2009. Wij zijn gevraagd om dit nieuwe media festival op een interactieve manier te promoten.
Tijdens de komende editie van het festival staat de voorstelling CREW van Eric Joris centraal. De voorstelling eerder te zien als een soort psychologisch experiment in een theatraal jasje. Ik zal hier later even op terugkomen, wanneer ik vertel hoe wij de voorstelling ervaren hebben.
Gisteren was het onze beurt om de voorstelling te zien. Met alle groepen van het project, de docent en een aantal werknemers van de Brakke Grond vertrokken we gisteren rond 10 uur richting het Belgische Gent. Om half twee hadden we een inleidend gesprek met de kunstenaar, Eric Joris, zelf. Een interessant gesprek. Eric legde uit hoe zij op het idee waren gekomen en welke ontwikkelingen de voorstelling heeft doorgemaakt. We kregen een voorbeeld te zien van een bezoekster en hoe zij de voorstelling doormaakte. Een emotioneel einde, waardoor wij er allemaal nog meer naar uitkeken.
Graffiti met een biertje
Na het gesprek hadden wij even vrije tijd. We konden zelf de stad ingaan, musea bezoeken of gewoon ordinair (Belgisch!) bier drinken. Gelukkig hadden we nogal een besluiteloze groep, waardoor we op elke hoek van een straat ernstig in discussie gingen over welke kant we op zouden gaan. Daar hadden Noortje en ik dus geen zin in en wij hebben ons onttrokken van de groep en zijn op eigen houtje de stad gaan verkennen. Een zeer goeie beslissing, al zeg ik het zelf. We hebben lekker gewandeld door de stad, een ontzettend inspirerende tentoonstelling gezien (not really…), winkeltjes gekeken, een graffiti straat bezocht en ons verbaasd over de hoeveelheid licht die de Gentenaren op hun fiets hadden.
Tegen etenstijd besloten wij ons weer bij de rest van de groep te voegen en kwamen we in een zeer gezellig kroegje terecht. Een middeleeuws pand waar we een soort van kelderachtige ruimte binnenkwamen. Daar hebben we nog even een lekker biertje gedronken en toen zijn we vertrokken naar een wokrestaurant met de schattigste bediendes ever. Om half acht hadden we afgesproken voor de Vooruit, zodat iedereen op tijd zou zijn voor de voorstelling, die om acht uur zou beginnen.
Welcome to your world
Eindelijk was het dan zover. Hét moment waarop we eigenlijk allemaal gewacht hadden. De voorstelling begon. Ons was al verteld dat er slechts één persoon mee zou doen in het virtuele gedeelte en omdat de voorstelling goed verkocht was, kon het zo zijn dat dit niemand van ons zou zijn. Drie dames leidden het hele stuk in en gingen vier, niet onaardig uitziende, heren uit het publiek halen en wij, het publiek, gingen stemmen op de leukste en die mocht dan door. Het mooie was, dat er twee mensen uit onze groep gekozen werden, namelijk Jasper en Boite. Dus zij hadden sowieso al bijna 20 stemmen ieder. Jasper eindigde met 21 stemmen en Boite stond op ene welverdiende eerste plaats met ruim 36 stemmen! Dubbel leuk, want het was een jongen uit onze groep én ook nog eens uit mijn projectteam. We waren allemaal reuze benieuwd.
De middelste twee zijn Boite (links) en Jasper
Terwijl Boite werd voorbereid, gingen wij vast de zaal in en vanaf dat moment waren onze wereld gescheiden. Nouja, gescheiden. Boite wist niet wat wij gingen doen, of wat wij zagen, maar wij zagen wel wat Boite zag. Alleen de beleving is natuurlijk heel anders.
De voorstelling begon met allemaal kleine laptops, die op afstand bestuurd werden. Op de schermen waren delen te zien die te maken hadden met Boite. Zijn voeten, een koptelefoon en een stoel met glazen water. Boite werd gehezen in een speciaal pak. Terwijl hij aangekleed werd, zagen wij een minirobotje die met een soort later, zo leek het tenminste, de naam Boy op de grond schreef. De vloer was een soort glow in the dark vloer waarop alle projecties een tijdje bleven staan. Een heel gaaf effect. Boite kreeg op via de koptelefoon allemaal aanwijzingen die vanuit de theaterzaal gegeven werden (wij waren daar dus van op de hoogte). Hij moest gaan lopen, naar links of naar rechts draaien, deuren opendoen, ruimtes instappen, de meegekregen stok op de grond leggen enz. Deze hele ‘tour’ zagen wij ook. Uiteindelijk moest hij tegen een soort bed aan gaan staan. Langzaam werd hij horizontaal gelegd en kreeg hij allemaal kabels aan zijn pak en een bril voor. Het leek allemaal een beetje op hypnose. Rustige muziek en rustig gepraat (ogen dicht, lichaam wordt zwaar e.d.). Toen alles aangesloten was en Boite helemaal in ruste was (hij leek wel dood…best een eng gezicht), reden ze hem met bed en al de theaterzaal in. Daar werd hij heel langzaam weer in verticale houding gehezen en ‘wakker gemaakt’.
Vanaf dat moment begon zijn Virtual Mess-up echt. Na het aanbrengen van een blinddoek moest hij een soort karretje vasthouden die hem door de ‘wandeling’ zou leiden. Het begon in de ruimte waar hij ook begonnen was. Zijn tas werd onderzocht op inhoud. Achteraf bleek dat meer dan de helft niet klopte wat de mevrouw opsomde. Daarna begon de tour opnieuw en het mooie was dat hij zichzelf nu tegenkwam. hij liep zichzelf, als het ware, achter na. Een raar fenomeen, ook voor Boite. Zo kreeg hij de opdracht om een stok aan te pakken van de dame in een andere ruimte, terwijl hij in de theaterzaal stond. Daar werd hem ook een stok aangereikt en Boite dacht dus dat hij echt de stok kreeg van de andere mevrouw. Ook werd hem gevraagd om op een bepaald moment te gaan zwaaien. Toen hij dat deed, begon zijn ‘voorganger’ ook te zwaaien. Een heel rare beleving natuurlijk.
Welcome back
Als laatste kwam hij terug de theaterzaal in en zag hij ons ‘binnenkomen’. Hij herkende iedereen wel en zag ook wel schimmen van verschillende mensen. Alsof we een soort geesten waren. Wij zaten echter gewoon in het donker te kijken naar hoe hij langs het publiek liep en naar ons ‘keek’.
Hij werd gevraagd om te gaan liggen en moest antwoord geven op de vraag of hij liever in het hier of in het nu wilde leven. Zijn antwoord was het nu. Dit moest hij door de zaal schreeuwen en eindigde met een enorm flitslicht van een stroboscoop. Dit gaf het einde van de voorstelling aan en hij werd weer teruggebracht naar de hedendaagse wereld. Men ontdeed hem van diverse attributen en er volgde applaus.
Het was een zeer bijzondere voorstelling. Zowel voor het publiek als voor de persoon die ‘hoofdrol’ speelt. Hoe het echt voelt om zo op het toneel te staan weet je alleen door het te ervaren. Ik hoop ook echt dat ik ooit in Boite zijn schoenen kan staan en ik hetzelfde kan ervaren als hij.
Het was een zeer geslaagde dag met een zeer geslaagde voorstelling. Want niet alleen is Gent een hele mooie stad (waar ik zeker nog een keer naar toe ga!), maar ook hebben we meer inzicht gekregen in het project en weten we hoe we onze concepten kunnen passen en matchen met de voorstelling van CREW.
Zo, wat een wereldvakantie was het toch! In de maand juli was het precies 2 weken prachtig weer. Laat ik nou het geluk hebben dat ik precies die twee weken op een eiland mocht vertoeven! Het was weer eens tijd voor een uitgebreide luilekkervakantie op Terschelling! Samen met de familie Perdijk, Anneloes en Seth gingen we twee weken kamperen op de camping Staatsbosbeheer West-Terschelling. Een heerlijke camping lekker dichtbij het dorp! Veel bekenden weer “herontmoet”, uitgerust, gefeest en geluierd! Gelukkig hebben we de foto’s nog!
Afgelopen weekend was het weer eens tijd voor een leuk festival. Pinkpop was weer aan de beurt! Maanden geleden werden de kaarten losgelaten en wij hebben meteen maar de weekendvariant aangeschaft. Dat was maar goed ook, want het was binnen een week uitverkocht! De tent was gekocht (we gingen gezellig met z’n vieren in één tent slapen), de boodschappen verdeeld en tassen ingepakt. Op naar, bijna, het zuidelijkste punt van ons land. Op naar de hoogtepunten. Op naar Pinkpop 2008!