Vanaf heden ben ik Bachelor of Communicatie and Multimediadesign!
Yeah! 
Archive for the ‘Studie’ Category
Diploma is in the pocket!
Friday, July 9th, 2010My minutes of fame @ WCIT
Saturday, June 5th, 2010Een tijdje geleden ben ik, samen met een aantal andere studenten, door het World Congres for IT (WCIT) uitgenodigd voor een interview over mijn afstudeerproject. Een mooie kans voor mij, want op die manier werd ik gezien door alle bezoekers van het congres (internationaal!) en ik kan nu in één filmje laten zien waar ik de afgelopen maanden mee bezig ben geweest. Dat scheelt mij weer een hoop typ werk 
Het interview ging in het Engels en ik vind het vreselijk om mezelf terug te horen en te zien, ik kijk nog al ernstig, maar dat schijnt er bij te horen als je jezelf terug ziet. Oordeel zelf en zie mij schitteren (ahum…)
Oh ja, geduld is een vereiste, want ik begin pas te kletsen na 2 minuten en 48 seconden
Van passivitijd naar activitijd…
Tuesday, December 8th, 2009Een paar weken geleden werd er op Twitter een bijeenkomst getweet. De twitteraar in kwestie ken ik, dus het trok mijn aandacht. Het evenement was een kleinschalige avond waarop twee sprekers zouden gaan praten over de veranderingen in de mediawereld. Centraal stond Branded Entertainment. De bijeenkomst is de eerste en er zullen nog meerdere volgen. De titel deed me al vaag vermoeden waar het over ging. De manier waarop merken zichzelf op de markt plaatsen.
Ik loop momenteel stage bij Merge Media, een bedrijf dat zich bezighoudt met content-marketing. Door middel van het aanbieden van relevante content proberen zij doelgroepen te boeien en te binden aan een organisatie of merk. Omdat het tegenwoordig steeds meer draait om de consument te betrekken bij de uitstraling of verhaal van een merk, en minder om alleen de boodschap uit de zenden, leek mij de bijeenkomst een aanvulling op mijn stage. (En stiekem was het ook een excuus om mijn studiegenootjes weer eens te meeten voor een kleine Fika, maar ssht!)
Michiel Dieperink, managing directeur van Fuse, onderdeel van OmnicomMediaGroup, beet de spits af. Hij omschreef zichzelf als een professional die al jaren hetzelfde werk doet, maar in 30 jaar werkervaring al zo’n 20 verschillende titels heeft versleten. Hij pakte vooral een stukje geschiedenis van de media, gericht op TV. Van sluikreclame (1951) tot aan Branded Entertainment (2005 en verder). Als rode draad in zijn verhaal liep het bedrijf Endemol. Er werden verschillen uitgelicht tussen de business- en mediamodellen van vroeger en nu; niet langer een onderbreking, maar een meeslepende beleving, niet langer het imago dat centraal staat, maar het verhaal over het merk en niet langer het huren van mediaruimte, maar juist het bezitten van een contentdomein. Als cases kwamen onder andere Idols en Big Brother naar voren. Beide TV programma’s zijn neergezet als een merk. De consument is erg betrokken bij de programma’s. Zij bepaalden het verloop van de show’s door invloed uit te oefenen met stemmen op allerlei manieren. Ook konden ze door middel van merchandise één worden met het merk, het merk als het ware bezitten. Dat laatste is één van de grootste veranderingen binnen de TV wereld sinds het ontstaan van TV. Niet meer passief kijken naar programma’s, maar actief meedoen, spullen kopen en het merk een beetje van jezelf maken. Een interessant verhaal.
Zo’n 45 minuten later was het de beurt aan Dick Buschman, partner van het interactieve communicatiebureau Achtung!. Zijn presentatie ging vooral over het bouwen van merken in de digitale wereld. Als digitale wereld wordt er verder gekeken dan alleen naar het internet. Het wordt eerder gezien als een digitale samenleving. Het publiek heeft de controle en is in hogere mate betrokken bij het merk. Waar het vroeger altijd ging om het verzenden van de boodschap, is het in deze tijd vooral belangrijk dat de consument betrokken wordt in het verhaal van het merk. Achtung! nodigt consumenten uit om een bijdrage te leveren aan het verhaal van het desbetreffende merk. Als voorbeeld werd een case van Volkswagen genomen. De nieuwe Volkswagen Golf is neergezet als een betrouwbare auto. Al 34 jaar lang. De consument die ook echt al 34 jaar rijdt in een Golf kon zich opgeven om dit te bewijzen en ervaringen te delen met andere consumenten. Hierdoor is een mooi beeld neergezet over de Golf in de afgelopen 34 jaar. Het verhaal van het merk is dus verteld door de consument zelf. Naast het vertellen van het verhaal is het ook van belang dat je lef hebt. Durf ludieke (en riskante) acties uit te voeren, om zo de consument bij het merk te betrekken. Een tweede case over de Volkswagen, en dit maal de Polo, bleek een groot succes te zijn. Een Volkswagen Polo wordt bestuurd door de consument. Door je postcode in te voeren bepaal je de route die er gereden wordt. Hou je de Polo aan? Dan mag jij de plaats innemen van de bestuurder. Degene met de meeste kilometers won een Volkswagen Polo. Twee interessante cases die precies uitlegde wat de titel van de bijeenkomst nou eigenlijk inhoudt: Branded Entertainment: van passivitijd naar activitijd.
Voor mij en mijn studiegenootjes niet heel veel nieuwe informatie, het meeste lag wel voor de hand en bovendien hebben we duidelijk een voorsprong met onze opleiding. Maar het is wel lekker egostrelend, dat je ook daadwerkelijk de afgelopen jaren wat hebt opgestoken en dus mee kan praten met de professionals. De vele oooh’s en aaah’s van andere mensen uit het publiek deed mij wel verbazen. Zoveel ‘collega’s’ uit het vak die nog nooit van deze vorm van campagne voeren hadden gehoord. Dan ben ik trots op wie ik ben en hoeveel ik weet!
After graduation
Sunday, June 14th, 2009Mijn laatste zondag hier in Zweden is inmiddels bijna ten einde. Afgelopen week stonden de thema’s feestjes en tripjes weer behoorlijk centraal. Afscheid genomen van Myrte, Lexy (Canadees) en Alexandra (Frans), de Södra Berget beklommen, ontdekt dat Östersund onwijs saai is en weer een goed feestje gebouwd de overgebleven Exchangers.
Södra Berget ligt, of eigenlijk staat, aan de rand van Sundsvall. Ik was al eerder op Norra Berget geweest met Annelies, Nynke en later ook met m’n ouders. Een prachtig uitzicht waar ik maar geen genoeg van kreeg. Op Södra Berget bleek dat Norra Berget eigenlijk helemaal niets voorstelde! Een geweldig uitzicht! Helaas was het een beetje mistig, dus echt ver konden we niet kijken. Om te laten zien hoe het er ongeveer uitziet, heb ik een panoramafoto geschoten. Hieronder kun je het resultaat zien.
Klikbaar
Vrijdag was het tijd voor een bezoekje aan Östersund. We werden al gewaarschuwd door Micke (een Zweedse vriend) dat het onwijs saai is maar, eigenwijs als we zijn, wilden we dit toch echt zelf ontdekken. Er is een Moose-park en dat wilden we graag bekijken. De tocht richting het Westen van Zweden duurde zo’n 2,5 uur. En inderdaad, Östersund is het meest saaie dorpje wat er maar bestaat! Het oogt wel leuk, maar wanneer je er rondloopt voel je een soort donkere sfeer. Het meisje van de touristinfo kon ons vertellen wat er nog allemaal gesloten was en wist op een gegeven moment ook niet meer wat ze ons niet aan kon raden. Micke bellen was onze redding. Hij adviseerde ons om de Thaise Tempel op te zoeken en via de Höge Kusten weer naar Sundsvall te rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Een leuke route door het Zweedse landschap om vervolgens te eindigen bij de Thaise Tempel. Het is de enige in heel Europa, dus dat is wel grappig. Het kostte 80 kronen om binnen te gaan (± 7,5 euro). Eigenlijk net iets te veel…Het was niet meer dan een gebouwtje met een tuintje. Toch wel even leuk gezien te hebben en een gastenboekbericht achtergelaten. Leuk detail was, dat we een Nederlandse auto zagen staan. Apart om weer een Nederlands nummerbord te zien.
De enige Thaise tempel in Europa
“Tachtig kronen was misschien wat veel. Ineke, Martijn & Wendy”
Niet zo aardig, maar wel de waarheid
Een Moose-waarschuwingsbord. Vastgelegd tijdens de roadtrip.
Onze tocht vervolgden we richting de Höge Kusten, iets wat je zeker gezien moet hebben wanneer je in Zweden bent. Dat was zeker wel de moeite waard! Er is een hele lange brug die op 180 meter boven de zeespiegel hangt en twee stukken land verbindt. Het is net zo’n brug als in San Fransisco en hij staat op nummer 9 op de wereldranglijst van langste bruggen op zo’n hoogte. Best interessant. De omgeving was echt prachtig. Gelukkig was het weer inmiddels wat opgeklaard, waardoor het uitzicht nog mooier werd. Na wat foto’s hier en daar was het toch echt tijd om even te gaan eten. Met uitzicht op de brug hebben we genoten van een flinke maaltijd. Het voorgerecht was eigenlijk al genoeg. Een gigantische bak nacho’s met verschillende sausjes en kaas. Echt superlekker en veel te veel! Het hoofdgerecht hadden we net zo goed af kunnen slaan, want dat kregen we niet echt meer op. Na het eten hebben Ineke en ik nog even de onderkant van de brug gefotografeerd. We zagen een foto hangen in het restaurant en het was een mooi gezicht, dus wij hebben het idee gejat.
Klikbaar
View van onder de brug
Het laatste feestje van dit half jaar stond op zaterdag gepland. Ik had de overgebleven exchangers uitgenodigd voor een pre-party in mijn appartement. Na een gezellig indrink-festijn werd het tijd om ons richting de stad te begeven. We kozen uiteindelijk voor Stadshuset en dat was een geslaagde keus! Een superavond waar ik nog lang aan terug zal denken. In Sundsvall was het het weekend van de geslaagden. Overal in de stad liepen middelbare scholieren die zojuist hun diploma in ontvangst hadden genomen. Deze kun je herkennen aan typische petjes die ze krijgen bij de diplomauitreiking. Ik heb er zelf ook even eentje gejat van iemand om op te zetten. Ik heb tenslotte ook mijn punten hier gehaald en mag dus zeggen dat ik voor deze minor geslaagd ben! Een leuk detail van de avond was, dat de eerste locale Zweed die ik leerde kennen er nu ook weer was. Altijd leuk om af te sluiten waar je mee begonnen bent. Na een kleine afterparty met onwijs lekkere gebakken eieren was het dan toch echt afgelopen!
Met Micke (Zweeds) en Ineke
Ik ben helemaal ingeburgerd met mijn Zweedse studentenpet!
Vandaag ben ik vooral lui geweest. Het feestje van gisteren was goed te voelen in m’n hoofd…Ik heb lekker relaxt gedaan. Frank (Nederlandse studegenoot van de HvA, maar andere opleiding) kwam even een bakkie doen om tegelijkertijd zijn tas even op te halen. Erg gezellig zitten babbelen en zijn 32 jaar oude camera wezen bewonderen. ‘s Avonds was ik uitgenodigd door Mathias (Duits) voor een Fika in zijn appartement. Samen met Olli, Mira, Kristina, Mathias (allen Duits), Olivia (Frans), Ineke en Martijn hebben we heerlijk gegeten, foto’s gemaakt en vooral heel erg gelachen. Een heel erg gezellige afsluiting van een geweldig slotweekend van een fantastische periode hier in Sundsvall. Ik zal er vaak met veel plezier aan terugdenken!
Just turned 30
Wednesday, June 10th, 2009Een kleine twee weken geleden zaten we om half 4 ‘s nachts nog in de editing suite. Voor niets is het niet geweest, want na een heuze première en en goed feestje staan de films nu ook online. Onze film, Just Turned 30, kun je bekijken door op onderstaande afbeelding te klikken.
A young couple are experiencing the highs and lows of married life except something is not quite right.
I (L) Göteborg!
Saturday, June 6th, 2009Stralend weer was het en dat kwam goed uit, want wij zouden richting het Zuiden van Zweden vertrekken om onszelf een weekend te gaan vermaken in Göteborg! En vermaken dat hebben we gedaan! De treinreis van zo’n 9 uur was wel vermoeiend door de hitte, maar het mocht de pret niet drukken. Het mooie aan het landschap van Zweden is dat je niet uitgekeken raakt. Ik niet in ieder geval.
De groep! Ineke, Alexandra, Mira, Frank, Martijn, Annelies, Nynke
en vooraan staan Olivia en ik
Tegen tien uur reden we het centraal station van Göteborg binnen. Ons was al verteld dat het openbaar vervoer van Göteborg heel vrij was met tickets. Controle is er vrijwel nooit, dus hier maakte wij gebruik van door even de domme toerist uit te hangen en gewoon zonder kaartje in te stappen. Het hotel was wel prima. Gewoon wat je nodig hebt. Geen luxe, maar genoeg. ‘s Avonds zijn we meteen de hort op gegaan om het nachtleven te bestuderen. We zijn een leuke tent binnen gegaan en daar de rest van de avond blijven hangen. Beetje dansen, sjansen en dure biertjes drinken om uiteindelijk rond half 4 weer door een taxi voor het hotel afgezet te worden. Een geslaagde eerste avond!
Zondag was cultuur-dag. Samen met Martijn, Ineke, Alexandra (Frans) en Olivia (Frans) heb ik de Botaniska trädgård een bezoekje gebracht. Zoals de naam al doet vermoeden is dat de Botanische tuin van Göteborg. Van een Zweedse klasgenoot had Martijn vernomen dat dit een bezoekje waard was. In zo’n 25 graden was het fijn vertoeven tussen de bijzondere bloemen, bomen, stukjes gras en watervallen. Onze andere reisgenoten hebben zichzelf richting het Design museum gesleept om alles te bekijken wat maar gebruikt is de afgelopen eeuwen.
Botanisk Trädgård (klikbaar)
Rond half 3 verzamelden we op Brunsparken. Een centraal plein dat was wegheeft van het Leidseplein in Amsterdam. Na van een heerlijk ijsje genoten te hebben vertrokken we met de tram naar de kust. Daar konden we op een boot langs de eilandjes varen. Perfect voor zo’n warme dag. Het plan was om alle eilandjes te bezoeken, maar bij het tweede eiland zijn we afgestapt en blijven plakken (door de hitte letterlijk in dit geval). Het was goed vertoeven. Zeewind, water, zon. Heerlijk! Voor vertrek kreeg ik nog ruzie met een meeuw. Het beestje besloot om mijn witte bloesje als toilet te gebruiken…een flinke flats was het gevolg! Grrr!
Eilandhoppen (klikbaar)
‘s Avonds lekker gegeten. Haute Cuisuine…veel geld voor weinig eten. Dit resulteerde in het feit dat er nog even een flinke McFlurrie werd aangeschaft. Vroeg naar bed en zorgen voor een fris hoofd. De maandag zouden we namelijk vullen met een dagje Liseberg! DAt is een pretpark op een berg gebouwd. Nou ben ik op zich niet zo’n achtbanen-mens, maar in het teken van “neem jezelf eens niet zo serieus” besloot ik toch mee te gaan. En wat hebben we gelachen, gegild, genoten, nat geworden, opgedroogd, gegeten en vooral heel relaxt gedaan.
Liseberg (klikbaar)
Dinsdag was het helaas al weer uit met de pret. Een treinreis van 9 uur stond ons in het verschiet. Niet zo heet als op de heenweg, aangezien het weer 180 graden was gedraaid. Geen zon, 30 graden en strak blauwe lucht, maar bewolking, en regendruppels die de ruiten van de trein sierden…
Afgelopen week kan ik niet echt zeggen dat ik een werkweek heb gehad, want van woensdag t/m zaterdag hebben we hier weekend gevierd! Elke avond op stap, van karoke tot het afsluitingsfeest in de Kårhuset. Afscheid genomen van diverse mensen en een heuse kano-race bijgewoond (Medel paddeln). Dit laatste was erg grappig. Er deden een aantal Exchangers mee en die moesten aangemoedigd worden natuurlijk. Hilarisch! Bij elke race viel er wel een kano om en men had zich erg uitgedost om er zo origineel mogelijk uit te zien!
Medelpaddeln (klikbaar)
Zondag stond in het teken van schoonmaken. Nynke, mijn flatgenootje, is vandaag weer vertrokken naar Nederland. Om de inspectie tevreden te stellen hebben we het hele appartement schoongemaakt. Ondanks dat onze huis-Pakinees al behoorlijk wat voorwerk had gedaan van de week (ik had bijna het gevoel dat ik het verkeerde appartement binnenkwam…), was het toch nog behoorlijk wat werk. De hele keuken, badkamer, woonkamer en hal werd geboend tot we niet meer konden. ‘s Avonds hebben we met een stel nog even wat nagepraat en vanmorgen heb ik Nynke, Annelies, Michiel, Remy en Jos op de trein gezet. Nu ik hier zo thuis zit voelt het toch wel een beetje eenzaam.
Goodbyes
Nyn, bedankt voor de afgelopen maanden! Je was een TOP huisgenoot! Dikke kus voor jou! (L)
Dan is het nu tijd om mijn laatste week in te gaan! Geen tijd te verliezen! 16 juni om 18:25 zet ik mijn voetjes weer op Nederlandse bodem! En ik wil nog zoveel doen…
Raar 1
Al een poosje zag ik het liggen wanneer ik er met de bus langsreed. SNEEUW! Ja dat witte spul wat in Nederland bijna niet valt, maar wat ik hier genoeg gezien heb. Ondanks de hoge temperaturen van afgelopen weken ligt hier in Nacksta nog een mooie hoop tussen de bomen. Van de week heb het maar even vastgelegd…
De sneeuwhoop in juni!
Raar 2
Het is alweer een poosje geleden, maar het is het vermelden waard. De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat de Zweedse bevolking toch wel apart zijn… Onderstaand filmpje geeft het bewijs.
Non-stop school vs. Vakantie!
Friday, May 29th, 2009Ik weet het, ik weet het. Ik zou iedereen op de hoogte houden van mijn werkzaamheden, mooie stapavondjes, uitjes en ander gespuis. Nou zou ik elke dag wel wat willen melden, maar helaas is het er door het vele schoolwerk niet van gekomen. Want dat was het hoofdthema van de afgelopen weken. School, projecten, magazine maken, filmpje editen, non-stop op school verblijven, m’n sociale leven naar de haaien…
Deze week was de laatste, en meteen ook absoluut de meest hectische, week. Het Exchange Magazine moest richting de drukker en de première van de film kwam steeds dichterbij. Hoe ik het allemaal heb kunnen managen is mij ook een raadsel, maar het is gelukt! De punten zijn binnen en het resultaat mag er wezen!
Ik heb regelmatig geswitched tussen het Magazine Project en Narrative Forms in Media. Afgelopen maandag was de top. ’s Morgens om half 10 arriveerde ik. Ik begon met het verbeteren van mijn artikelen en die van anderen. Wat een gepiel was dat! Elke keer dacht ik het perfecte artikel afgeleverd te hebben, dan was de kleur niet goed, of de letters te dik, het plaatje was te licht of het font was onleesbaar! Om half zes hielden we het even voor gezien en zijn we met een aantal wat wezen eten bij een prima kebab tent tegenover de Uni. Erg gezellig, kan ik wel zeggen! Natuurlijk moest er weer verder gewerkt worden. Samen met Anton heb ik me geïsoleerd van de rest d.m.v. een koptelefoon en zijn we muziek gaan beluisteren en componeren voor onze film. Hilarisch was dat! Anton is zelf nogal theatraal en dat leverde nogal wat lachsalvo’s op. Alles is uiteindelijk samengevoegd en tegen een uur of 3 konden we eindelijk de knop “Export” indrukken. 3 Uur ’s nachts welteverstaan… Uni is 24/7 open, vandaar. Het project MOEST af. De deadline stond op dinsdag 12:00u. We waren eigenlijk al lang klaar, maar mierenneukerijtjes heb je altijd. Maar goed, exporteren dus… “Remaining time about 14 minutes…” Dit viel mee. Voor deze momenten heeft Anton wel iets leuk uitgevonden, namelijk Rendering Fun. Rendering is het proces van het samenstellen van de hele film en Rendering Fun is dat je tijdens dit proces jezelf gaat vermaken. Wij zijn door het gebouw gaan lopen en andere groepjes gaan lastigvallen met onze aanwezigheid. Youtube filmpjes kijken, gek doen en vooral heel veel lachen. Echt Fun dus! Maar ja, het bleef wel midden in de nacht…Hoewel we daar ook niet zeker van waren, want het wordt dus niet meer donker hier…Toen we dus 100% klaar waren en we toch echt naar huis mochten om half 4 (nog steeds in de nacht ja…) was het dan ook al totaal licht. We waren onwijs moe, maar ongelofelijk trots op onszelf!
Anton en ik om 3:39. Moe, maar trots op onszelf!
Ik lag om ongeveer 4 uur in m’n bedje om vervolgens 3,5 uur later weer vrolijk gewekt te worden voor de volgende deadline. Het magazine moest afgerond worden! De hele dag heb ik er met mijn brakke hoofd aan gewerkt. Kleuren, fonts, blokjes, stipjes en lijntjes toevoegen, verwijderen, vervangen en corrigeren. Priegelen dus! Maar wel leuk om te doen! Om vier uur (in de middag dit keer) was het dan zover. Het magazine werd samengesteld! Spannend! Een volgende deadline was gehaald!
De restjes van het magazine! Opgeruimd staat netjes!
Na nog zo’n 3500 worden op papier gezet te hebben voor twee production reports, was het dan echt zover: ik had vakantie! Gewoon klaar met school. Lang leve de lol! Heerlijk! Het enige wat er nog even moest gebeuren was de première van de korte films. Dit was leuk, want nu konden we het werk van anderen zien! Voor één film was de huiskamer van mij en Nynke gebruikt en wij stonden dan ook keihard op de credit-role (je weet je wel, de aftiteling aan het eind). Cool! Alle films waren goed gelukt! Grappig dat vrijwel ieder team wel ergens een microfoon of voet in beeld had staan die daar niet hoorde.
Donderdagavond stond er een gezellige tradeparty op de agenda. Met alle ladies van de Exchange groep gingen we spullen ruilen die we niet meer mee naar huis wilden nemen. Het was echt supergezellig, meiden onder elkaar! Leuk om zo alle dames nog even te zien! Veel eten en vechten om kleding en sieraden e.d. maar het was super! Ga de meiden van hier echt missen!
Alle meiden bij elkaar!
Vandaag was de première op locatie. Annelies en Nynke hadden dit geregeld. In de bioscoopzaal van UNG-film (een organisatie die jongeren tussen de 16 en 24 jaar de kans geeft een film te maken) hadden we iedereen, die maar wilde komen, uitgenodigd. Het was een groot succes. De zaal zat goed gevuld! Iedereen was razend enthousiast. Onze acteurs waren er ook en voor hun was het de eerste keer dat ze de volledige film kregen te zien. Ze vonden het heel goed gelukt! Alle films zijn trouwens goed gelukt! Mochten jullie ze allemaal willen zien, bekijk dan vooral even deze link! (de films staan er nu nog niet op, maar wel de blogs van afgelopen weken!)
Na de première zijn we met z’n allen uit eten geweest. Erg geslaagd en het voordeel was dat we al het eten voor de helft van de prijs kregen! Twee drankjes en een hoofdgerecht kostte me daardoor slechts 88 kronen! Dat is omgerekend zo’n €7,50! Geen geld! De Kårhuset liet daarna ook niet lang op zich wachten. Een leuk spelletjes-systeem hadden ze daar uitgevonden: Alle biertjes kosten in eerste instantie dezelfde prijs. Wordt er van een merkt veel verkocht dan gaat de prijs omhoog. Wordt er weinig verkocht, dan gaat de prijs omlaag! Ideaal! Ik heb namelijk diverse coronaatjes voor 20 kronen en nog een paar, wat zwaardere biertjes, voor 26 kronen kunnen bemachtigen! Tussendoor zijn we nog wat gekke fotootjes wezen maken en gaan luisteren naar een bandje in de Stadshuset. Kortom, een topavond!
Een korte compilatie van de dag 
Peper en zoutstel…
Martijn’s instructie voor de foto: “Look like you see Wendy naked!”
Martijns instructie voor de foto nummer 2: “Look like you’re just coming out of a washingmachine…”
De vakantie is echt begonnen en die luid ik in met een bezoek aan Göteborg! Samen met 8 andere Exchangers vertrekken we morgen om 12u met de trein richting Stockholm en Göteborg en gaan we daar een aantal dagen flink uit ons dak! Ik heb er zin in!
Stappen met Golden Dragons
Thursday, May 7th, 2009Het basketbalseizoen is afgelopen. Tenminste Svenska Basketligan wel. Gelukkig is alles goed afgelopen! Na een spannende laatste wedstrijd vorige week donderdag mocht het niet baten en gingen de Solna Vikings met een tevreden lach op hun gezicht weer richting het zuiden van het land. Sundsvall had de kans om thuis de national champion te worden in de laatste drie minuten laten schieten. Ze begonnen goed. Geconcentreerd, strakke verdediging, scherpe aanvallen, maar ze werden duidelijk nerveuzer terwijl de klok langzaam richting de 0 tikte. Helaas werd dit ze fataal en moesten ze in de laatste drie minuten de winst overgeven aan de Vikings. Het was over en uit volgens velen. De beslissingswedstrijd zou gespeeld worden op de thuisbasis van de Solna Vikings, wat overduidelijk in hun voordeel is. De meeste inwoners verlieten teleurgesteld de zaal.
5 Mei werd de grote dag. De dag die ook Sundsvall dit jaar kan rekenen tot een soort Bevrijdingsdag. Het schijnt een topwedstrijd geweest te zijn. Ik zelf kon deze helaas niet volgen omdat het uitgezonden werd op een betaald internet-tv kanaal. De radio heeft niet zo heel veel zin, aangezien ik dan niet goed begrijp wat er nou gebeurd. Het enige wat ik zou verstaan zijn de namen Liam Rush (#10), Doug Thomas (#14) en Alex Wesby (#13). Ik heb mezelf op de hoogte gehouden door de live score te checken op een website die dat om de 3-5 minuten bijhoudt. In de rust stond het 47 – 59 in het voordeel van de Dragons en aan het einde van de wedstrijd keek ik voorzichtig nog een keer naar mijn scherm en ja hoor, de mannen hadden het geflikt! Met een mooie score van 69 – 75 (bijna exact het tegenovergestelde van afgelopen donderdag, toen het 69 – 77 werd voor de Vikings) mochten de Dragons zich kronen met het goud. Voor het eerst in het bestaan, en dan ook nog eens als ik er ben, wordt Sundsvall landskampioen! Ik zie een verband… Anders dan bij voetbal in NL bleven echter de toeterende auto’s, gillende supporters en vechtende hooligans hier in Sundsvall uit.
Een samenvatting van de finalewedstrijd. Sundsvall is in het rood
Van een Zweedse klasgenoot kreeg ik de volgende dag een smsje met de mededeling dat de jongens werden gehuldigd op Stora Torget, het centrale plein in Sundsvall. Dit viel precies in onze lunchpauze, dus met een stel klasgenoten zijn we ze even op wezen zoeken. De mannen droegen gouden petjes en medailles. In het midden stond de mooie gouden beker waar de heren zo hard voor gevochten hadden. Het plein was afgeladen met trouwe supporters. Samen met Ineke ben ik wat naar voren gedrongen om een goed zicht te hebben op de ploeg.
De Dragons op Stora Torget
Na wat Zweeds gebrabbel, meerdere verwijzingen naar de gouden draak op het ….. en geluich was het dan tijd om de winnaars persoonlijk te feliciteren. Nou wilde ik me niet voordoen als groupie, dus ik bleef een beetje afwachtend staan. Ineke heeft me uiteindelijk mee gesleept het podium op om mijn grote held eens flink de hand te schudden. Natuurlijk gaat meneer het podium af wanneer ik eindelijk heb besloten om deze te beklimmen. Nou ben ik niet voor één gat te vangen en loop om. “Jij gaat hoe dan ook met mij op de foto, jongeman!” dacht ik. Liam was omsingeld door kinderen. En ja, ik laat die dan toch even voorgaan, maar uiteindelijk vond ik het wel mijn beurt. Ik haal adem en tik hem aan. “uhm, ca, ca, can I take a picture with you maybe?” vraag ik wat ik nerveus. Wat is hij eigenlijk hoog! Ik heb nog last van m’n nek door het stellen van de vraag. Op het veld leek hij veel korter! En toen gebeurde het. Hij zei JA! En dat niet alleen, er kwam een hele zin uit zijn mond. Met een mooi Australisch accent stemde hij toe. “Yeah sure! Save me from these kids!” Hij was heel geduldig en Ineke heeft maar liefst twee foto’s van ons kunnen nemen. Ik bedankte hem en na zijn Australische “No worries!” liepen we terug naar het plein. Ik had mijn doel bereikt. Ik sta met de famous #10 op de foto! Mijn moeder zal trots op me zijn!
Mét de famous #10 Liam Rush!
Het festijn was nog niet afgelopen. Ik werd ‘s avonds gebeld door Alexandra (mijn Franse vriendin) met het nieuws dat de Dragons Stadhuset aandeden en de entrée was gratis! Nou was ik al van plan om uit te gaan die avond. Het was woensdag én ik was het weekend niet uitgeweest, dus de behoefte was duidelijk aanwezig. En wat was er nou leuker om dit te combineren met een feestavondje met de mannen van Dragons zelf?!
Het was geweldig! Rond half 11 betraden we de Stadhuset waar het al redelijk gevuld was met fans. Het leuke was dat de heren zichzelf in het publiek mengde. Daardoor werden ze wat bereikbaarder dan normaal. Leuk! Onder het genot van een biertje ben ik gaan genieten van sfeer, de muziek (wat niet eens mijn smaak was, maar soms maakt dat helemaal niet uit), en natuurlijk het volledige basketballteam. Het was mooi dat de Dragons heel goed te herkennen waren. Ze staken namelijk met hun halve lichaam boven alle, vrij korte, feestgangers uit. Handig, want zo kon ik ze goed in de gaten houden.
Alexandra met Doug Thomas (#14) en haar held Alex Wesby (#13)
Na wat biertjes heb ik de stoute schoenen aangetrokken en Liam aangesproken. Ik had hem namelijk wel op de foto maar door het enthousiasme niet gefeliciteerd met de overwinning. Hij herkende me nog van die middag! Dan maakte me op zich al blij, maar vervolgens hij moest een beetje grinniken om mijn gestuntel tijdens het feliciteren en gaf me een bemoedigende schouderklop met de Australische woorden “Thanks! I really appreciate that, cheers!” Dat ik elke keer noem dat hij Australische woorden uitspreekt, komt omdat het een prachtig accent is. Hij is namelijk overgekocht van het Australische basketballteam Sydney Spirit. Waarom hij halverwege het seizoen is ingestapt weet ik niet, maar dat maakt mij niet uit. Leuk detail dat hij net zo lang in Zweden is als ik! Dat ik meer vrienden heb gemaakt dan hem in dezelfde tijd is duidelijk. Meneer zat of stond af en toe wel een beetje alleen (aww…). Dat gaf mij dan weer zo nu en dan de gelegenheid om hem aan te kijken en gedag te zeggen. (okee, okee, onder dwang van Martijn…)
Dat hij me maar goed mag onthouden!
Het volledige team. Liam Rush (#10) in het rood en helemaal rechts staat de coach Peter Öqvist
Een lokaal weekje
Tuesday, May 5th, 2009Afgelopen week stond vooral in het teken van school. Zoals ik al eerder vermeld had lopen er twee vakken naast elkaar. Voor het ene vak maken we een magazine en voor het andere project een film. Vooral dat laatste heeft een groot deel van mijn tijd opgeslokt.
Even kort het verhaal:
“Steve and Linda Wilson are an ordinary couple in there thirties who live in a peaceful suburb. Steven is a workingman, with a lot of things going on at once and Linda is a caring typical housewife. It could have been the perfect relationship; if you didn’t have the feeling something strange was going on. And who is the strange lady that keeps coming home to them uninvited?”
Ik moet nog even checken om te vragen of ik de videoblogs hier mag plaatsen. Ik kan sowieso een link geven naar de blogs die online staan op de weblog van het vak. Maar daarover later meer.
Voor het verhaal hebben we ook fragmenten van kinderen nodig. De director, een Zweedse klasgenoot Anton, werkt als bijbaantje op een kinderdagverblijf. Hij had toestemming van zijn baas (en uiteraard van een aantal ouders) om twee kindjes als ‘acteurs’ op te laten treden. En zoals eigenlijk iedereen wel weet zijn kinderen snel afgeleid en veranderen snel van interesse en aandacht. Gelukkig heeft Anton de gave de kinderen heel goed te kunnen sturen. Daarbij kennen de kinderen Anton al erg goed, dat scheelt enorm. De hele ochtend en een deel van de middag zijn we bezig geweest met het schieten van fragmenten en er is een hoop goeds uit gekomen. Wel kregen de dame en heer sterallures, want na de eerste take wilden zij al een korte fika. “Yeah we do it again, but first….I want a rest…and some water…”
De opening van het filmen begon met de slotscène (logisch toch?). Als andere acteurs hebben we drie Zweden weten te vinden die ons graag willen helpen. Goed gecast, want ze passen perfect bij de rollen. Diezelfde middag hebben we nog een deel geschoten met een goed eindresultaat. De kop was er af!
Repeteren
Ineke en Annelies doen de eerste take!
Anton en Tomas maken een vreugdedansje; de derde dag zit erop!
Ook al zit ik in Zweden, Koninginnedag kon ik, mede dankzij de andere 400 Nederlanders hier, niet ongemerkt aan me voorbij laten gaan. In de les deelde Nynke de nodige kroontjes uit, die we bijna de hele dag gedragen hebben. Een docent (een Brit, maar hij heeft ook in NL gewoond) vroeg zich af of we niet de hele dag aan het uitleggen waren wat onze vertoning te betekenen had. Maar wat zo typisch is aan Zweden, is dat ze erg verlegen zijn. Ze zullen het niet zomaar vragen. De eerste die vroeg waarom ik een kroontje ophad was een dronken student ’s avonds in de Kårhuset (een studentengelegenheid). *
Kroontjes in de klas
Voor ons was het Koninginnedag, maar de Zweden hadden ook een nationale feestdag op het programma staan. Valbourgh dag. Celebration of spring. De tuinen worden gesnoeid en het afval wordt verzameld op een groot plein. ’s Avonds wordt het aangestoken om op die manier de lente in te luiden (van verschillende Zweden heb ik begrepen dat het vooral een goeie reden is om flink aan de zuip te gaan…) Deze traditie ken ik persoonlijk al van Terschelling. Elk jaar zijn daar de 1 mei-vuren. Dezelfde traditie, dezelfde gewoonte. In Zweden alleen niet op 1 mei, maar op 30 april. Veel heb ik er niet van meegekregen. Ik zat met een rood gespannen hoofd in de sporthal omdat de Sundsvall Dragons hun laatste wedstrijd moesten spelen. Tot drie minuten voor het einde leek het goed te komen. Sundsvall kampioen in eigen stad? Helaas, het leek te mooi om waar te zijn. In de laatste minuten liep het spel heel rommelig en wisten de Solna Vikings er genoeg punten doorheen te drukken voor de winst. Omdat het na zes wedstrijden nu 3 – 3 staat, moet er nog een beslissingswedstrijd gespeeld worden. Deze is vanavond in Solna. Ik vind het niet eerlijk, want zij hebben nu het voordeel van de thuishal. Kennelijk gaat dat zo in Zweden. Ik hoop maar dat ze het halen!**
Okee het vuur is niet zo groot als op Terschelling, maar het is een vuur
Bovenstaande verhalen spelen zich allemaal binnen de lokale bevolking van Sundsvall. Vrijdag was de op en top Local Day. We hadden weer een filmshoot ingepland. De indoor-scenes dit keer. Anton’s ouders hadden het huis ter beschikking gesteld om als set te gebruiken. Van 11 tot 5 zijn we bezig geweest en hebben we bijna alle scenes geschoten. Tussendoor lekker genoten van een Daim-ijsje. Dat is SUPERlekker ijs. Een soort cornetto, maar dan met stukjes crunchy caramel erdoorheen. HEERLIJK. De repen Daim-cholocade zijn ook altijd een fijne traktatie! Iets typisch Zweeds.
The Swedish Chef maakt bloed
Na een lange dag filmen, lachen, ge-cut en reshoots stond het er dan allemaal op. Anton en ik hebben het materiaal even goed bekeken en waren behoorlijk tevreden. Misschien wat mierenneukerijtjes hier en daar, maar daar kunnen we mee weg komen. Inmiddels was het al tegen zeven uur en we hadden superhonger. Anton’s moeder vroeg of ik bleef eten. Het was onwijs gezellig! Heerlijk gegeten (gebakken zalm van de BBQ, salade, aardappeltjes, een soort yoghurt met kaviaar erdoor (lekker!) en tiramisu toe). We hebben veel gekletst over NL vs. Zweden. Leuk om te zien hoeveel gelijkenissen er zijn en hoeveel verschillen. Leuke anekdote: we hadden het over het woord “Skål!” Dat betekent “proost!”. Ik kreeg twee verhalen te horen. Stiekem vond ik die van Anton het coolst, dat was een echt Viking verhaal! Skål komt van Skull (Schedel). Vroeger dronken de Vikingen uit schedels en daar komt het woord Skål vandaan. Cool toch? Anton’s moeder kon dat niet aanhoren en vertelde mij het “echte” verhaal. Na wat uitspraken kwam ik erachter dat Skål van Schaal komt. Men dronk uit een Schaal. Ze gaven de schaal door en riepen daarbij Skål! Dit is later omgedoopt tot het proostwoord.
Zaterdag was eigenlijk hetzelfde verhaaltje. Na opnieuw een dag filmen bleef ik opnieuw eten en heb ik het één en ander over Zweden geleerd. De betekenis van Sundsvall bijvoorbeeld. Een Sund is het water wat tussen het vaste land en een eiland ligt. voor de kust van Sundsvall ligt het eiland Alnö. De baai wordt dus de Sund genoemd. Vall is een lang stuk gestrekt land waar bijvoorbeeld paarden op grazen (in Nederland hebben we hetzelfde met koeien en noemen we het een weiland, maar dat was volgens hen niet hetzelfde…) Sundsvall betekent dus: de lange vlakten waar paarden op grazen (weiland…) aan de Sund.
Met de vader van Anton heb ik het nog over ijshockey gehad. Toen ik mijn belevenis vertelde over mijn bezoek aan een wedstrijd van Sundsvall moest hij erg lachen. Ik vertelde dat ik het maar een rommelige sport vond zonder regelmaat erin. Ik zag het als er op los beuken en kijken wie de puk het eerste in het netje van de tegenstander kan krijgen, maar hij zag dat toch echt anders. Je mag de tegenstander wel beuken maar het mag niet gevaarlijk worden op midden op het ijs zijn…hoe definieer je of een elleboogstoot wel of niet gevaarlijk is…? Wanneer de tegenstander nog staat, dan was het niet hard genoeg, was de verklaring van Anton’s vader…. Juist!
* ’s Middags kwam het vreselijke nieuw van de aanslag op de koningin mijn laptop binnen. Het was onwerkelijk. De YouTube beelden konden ons de ernst van de situatie tonen. We hebben er verbijsterd naar staan kijken. Dat dat in ons land kan gebeuren… Waarom? Dat was de enige vraag die we hadden. Voor even waren we blij om tijdens deze, normaal een absolute, feestdag meer in het Noorden te zitten. We hebben ons eigen feest gevierd, maar het had zeker wel een ondertoon.
** Bij het publiceren van deze post bleek uiteindelijk dat de Dragons het geflikt hebben! Ze zijn kampioen!
Saai Sundsvall en Pretty Pictures
Monday, April 20th, 2009Het ziet er misschien een beetje saai uit zonder foto’s, maar die komen eraan. Update: de foto’s zijn inmiddels geplaatst! Een deel moet uit NL komen…vandaar. Foto’s van Stockholm staan er inmiddels wél op! Die vindt je hier!
Er is eigenlijk pas een week voorbij, maar het voelt als een maand. Wat kan een mens het druk hebben in één week. Een bezoekje van mijn ouders, twee presentaties, lectures en workshops en ook nog een sociaal leven…
Laat ik beginnen met het bezoek van mijn ouders. Het was aan de ene kant heel gek om ze na zo’n lange tijd weer te zien, maar aan de andere kant ook weer zo vreselijk normaal. Hun reis was goed verlopen en ze hadden goed weer meegenomen. Althans, voor de helft. Keek je namelijk naar de ene kant dan was het straks blauw lucht en zon. Draaide je vervolgens 180 graden, dan kon je de bergtop van Norraberget niet meer zien omdat er een dik pak mist voor hing. Een gek gezicht.
Links bewolkt en rechts zonnig, erg apart (klikbaar)
Het is een wonder dat mijn ouders niet extra hoefden te betalen bij het inchecken. Mijn verlanglijstje is goed doorgekomen en ik zit voorlopig weer goed in de kaas (Hollands én van de markt!), hagelslag, pindakaas, satésaus en evergreens! Na de kasten gevuld te hebben met de gekregen proviand zijn we een uni gaan bezoeken. Een mooi wandelingetje zo voor het eten. Het mooie van onze universiteit is, dat je deze 24/7 kan bezoeken. Ik heb een pas waarmee ik ongeacht het tijdstip het pand kan betreden. Handig wanneer je een deadline hebt en iets moet printen of wanneer je na een avondje stappen eens ergens anders dan thuis een afterparty wilt houden. Net zoals ik in het begin waren mijn ouders erg te spreken over de universiteit. Het gebouw is niet zo’n doorsnee blokkendoos zoals je die in Amsterdam vindt, maar leuke huisjes met een puntdak in gezellige kleurtjes. Het enige verschil met de foto’s van een paar maanden geleden is, dat de sneeuw verdwenen was.
Wandelend naar de universiteit
We sloten de avond af met een familie-pizza. Helaas niet de normale van 1 meter doosnede. Die pizzaria was dicht op Goede Vrijdag! Belachelijk! We hebben de pizza bij de concurrent gehaald. Niet zo groot, maar stiekem wel een stuk lekkerder.
Niet de grote pizza die ik wilde bestellen, maar wel lekker
Zaterdag was het zogezegd prutsweer. Sundsvall was verdwenen in een dikke laag mist. Daarbij waren alle auto’s al verhuurd en toen we eindelijk een bedrijf te pakken hadden die nog wel auto’s hadden, kregen we de auto niet mee omdat ik geen Zweeds rijbewijs heb. Heel apart, want we hebben we vaker een auto gehuurd en die vraag hebben we nog nooit gekregen. Geen auto dus en we waren gedwongen om het bruizende stadsleven van Sundsvall te bekijken. En eerlijk is eerlijk: wat een saaie stad is dit eigenlijk! Er is echt geen reet te doen! Kijk, ik vermaak me prima met mijn lessen, feestjes, fika’s, vrienden en uitgaan, maar gewoon een dagje de toerist uithangen is er niet bij. We zijn de dag maar begonnen in mijn favoriete fika-tent, de Barista. Een leuke plek waar Fairtrade bovenaan de prioriteitenlijst staat. Heerlijke koffie en nóg lekkerdere koekjes en taartjes. Wij deden ons te goed aan een Latte met een brownie, muffin en een notentaartje.
Om toch nog een beetje cultuur op te snuiven, voor zover dat kan in dit gat, besloten we het Kultur Magasinet te bezoeken. De stadsbibliotheek met daarin een museum over de geschiedenis van Sundsvall. Eigenlijk was dit best interessant en ondanks dat alles in het Zweeds was, konden we aardig begrijpen wat er stond. Een leuk voordeeltje was dat er geen entreeprijs was. Het museum is van de gemeente. Alles wat van de gemeente of de overheid is, is gratis. Scholen, musea, electra en verwarming enz. Sundsvall wordt ook wel de Stonecity genoemd. Opvallend was dan ook wel dat het museum vooral over de HOUTEN huizen ging en de houtwinning. In 1888 is de stad bijna volledig afgebrand en besloot men de huizen van steen te gaan maken. Op die manier hoopte ze beschermd te blijven tegen branden. Dit is in ieder geval wat ik ongeveer begrepen heb uit het melodieuze taaltje dat Zweeds heet.
Kultur Magasinet, het museum van Sundsvall
Na het bezoekje was het weer hoog tijd voor een fika. Dit keer in de tent waar ik mijn allereerste fika heb gehouden (en waar ik gewoon de naam even niet meer van weet…). Tijdens de fika bekeken we het busboekje eens goed, om te kijken of we een soort roadtrip konden maken met de bus. Het was in principe mogelijk, maar de overstappen waren vrij kort op elkaar. We gingen toch nog maar eens proberen om een autootje voor elkaar te krijgen. De auto die we vanaf 3 uur konden krijgen was inmiddels ook verhuurd. Ik kreeg uiteindelijk weer datzelfde bedrijf “van het Zweedse rijbewijs” aan de telefoon. Toen ik uitlegde dat ik een exchange student ben en al wel vaker een auto gehuurd had werd mij gevraagd of ik misschien in Sundsvall woonde. Nee, ik rij elke dag op een neer naar m’n eigen land…Wat denk je zelf!? Maar goed, toen kon het dus ineens wel. Een Zweeds adres en telefoonnummer was ook wel genoeg. En zo kwam het dat we de zondag toch nog een autootje te pakken hadden gekregen! Met een tevreden gevoel zijn we wezen eten in het Steakhuset. Goed eten en vriendelijke bediening. Eentje om te onthouden!
Ik zelf ben ‘s avonds met een zooi mede-exchangers de hort op gegaan. Erg gezellig, maar dit resulteerde wel in een iets te korte nachtrust. Toch stond ik fluitend om half 10 buiten en werd ik door de taxi naar “onze” auto gebracht. Het was prachtig weer! Strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Dit beloofde een mooie dag te worden. Ik had onderwerg het bord naar het eiland al gezien dus ik wist ongeveer welke kant ik op moest. We hadden een mooie Nissan Note met in koeienletters “Rental just nu 299 SEK!” op de zijkanten. Ach, het was goedkoop en het reed, meer hadden we niet nodig. Echt camouflagekleuren waren het niet, maar goed.
Als eerste zouden we de skipiste even een bezoekje brengen, zodat paps en mams konden zien hoe goed ik wel niet was geworden. Dit was echter een beetje een deceptie. De dooi was zó hard ingetreden dat de skipiste eigenlijk niet meer geschikt was. Wat me al twee maanden niet meer gebeurd was, gebeurde nu een keer of vier…ik viel… Het was meer water en ijs dan sneeuw wat onder mijn ski’s doorschoof. Ik kon ook niet lekker snelheid maken, omdat ik constant allerlei hindernissen moest ontwijken. (Stukken gras, blokken smeltend ijs). De tweede afdaling was een ramp. Na mijn laatste val op het einde van de piste was ik er klaar mee. Het seizoen was over. Per, mijn skileraar van het begin, zei al dat hij mij zo helemaal niet kende en op de achergrond hoorde ik mijn moeder roepen “ik heb het op tape hoor, schat!” Ja bedankt. Ach het was leuk om nog even afscheid te nemen, maar het skiën had ik beter kunnen laten voor wat het was. We hebben als afsluiting even een fikaatje gehouden. In de sneeuw en in de zon. We namen afscheid van Per en zijn vrouw (schandalig dat ik gewoon nog steeds niet weet hoe ze nou eigenlijk heet…) en gingen we de grote tocht tegemoet.
Prachtig weer, meer geschikt om gewoon te zitten, i.p.v. te skiën
Omdat het de zaterdag erg mistig was, grepen we nu de kans met beide handen aan om de Norraberget op te gaan en te genieten van het uitzicht over de Sundsvallei. Ik ben daar zelf al eens eerder geweest en het is schitterend! De zon deed goed haar best en het was behoorlijk helder. Na het aanwijzen van mijn woonwijk, de uni en de zee, wat kiekjes hier en daar en een kleine wandeling, besloten we verder te gaan en te genieten van deze prachtige dag. Op naar de volgende bestemming!
Op de Norra Berget, met een prachtig uitzicht!
Het eiland, Alnö. Het ligt voor de kust van Sundsvall. We zijn een heel rondje gereden rond het eiland. Wat zij daar dorpjes noemen, geven wij eerder de naam “een groepje huisjes”, maar goed, zo leeft iedereen in zijn eigen wereld. Snoezige huisjes in leuke kleurtjes en hier en daar nog een flinke plak sneeuw. Verder was er niets te doen, want het zomerseizoen is nog helemaal niet begonnen. Alle cafeetjes waren dicht en de stranden waren nog wit. We konden de zee zelfs betrappen op bevroren stukken. Na het genieten van het uitzicht, de kleine weggetjes en het heerlijke zonnetje besloot ik nog even langs Birsta te rijden. Een industrieterrein met een hele zooi grote winkels, waaronder natuurlijk een Ikea. Mams en ik konden het niet laten om de Ikea even een bezoekje te brengen. Banken uitproberen en anekdotes ophalen over mijn ideeën van een hoogslaper in mijn huidige appartement (okee, huidige appartement in NL dan…). Na een ijsje in de zon was het tijd om de auto terug te brengen en een pubje op te zoeken. Dit pubje was dusdanig leuk dat we er bleven hangen. Lekker gegeten, gekletst en gedronken. Toen ik bijna letterlijk omviel van de slaap namen we afscheid spraken we een laatste fika af voor het vertrek.
Grote pints, zoals het hoort
In tegenstelling tot de treinen in Nederland, rijden ze in Zweden wel op tijd. De trein stond dan ook al een uur van te voren klaar. Lekker een fika gedaan, het weekend besproken en toen was het alweer tijd om gedag te zeggen. Het was gek om ze uit te zwaaien. Ik had geen heimwee, maar het is een gek idee dat ze niet op de fiets stappen naar hun eigen huis, maar eerst nog een halve dag moesten reizen.
En toen was het alweer tijd voor afscheid
De rest van de week heb ik gevuld met schoolwerk, presentaties, meetings en basketbal. School vergt veel energie. Ik heb twee vakken naast elkaar lopen die behoorlijk druk zijn. We zijn nog maar net begonnen, maar ik heb het gevoel er al helemaal in te zitten. Gelukkig heb ik een leuke club mensen en volgens mij gaat het allemaal echt wel lukken. De film die we gaan maken begint echt al vorm te krijgen en de ideeën over het magazine komen ook steeds meer naar voren.
Basketbal was weer een spannende wedsrtijd. Niet dezelfde spanning als vorige week, maar een andere spanning. De Dragons hadden afgelopen dinsdag de eerste finalewedstrijd verloren, dus er moest flink aangemoedigd worden. Samen met twee Zweedse klasgenoten, een Franse en een Nederlandse zijn we de heren toe gaan juichen en dat heeft geholpen! Samen met de posters “Go Dragons Go!” wisten de mannen de eindstand op 85 – 45 te zetten, wat dus een dikke winst betekende! Een team was het, ze waren geconcentreerd, letten goed op en herstelde de fouten die ze maakten bijzonder goed. Solna Vikings was duidelijk de zwakkere partij en Dragons mag een mooie partij op de lijst zetten. Als ze dit nou vasthouden, dan zie ik ze nog kampioen worden ook! Op naar volgende week!
Ondertussen was het ook wel weer tijd geworden voor een feestje. Zaterdag 18 april zijn de meesten van ons drie maanden in Zweden. Drie maanden alweer! Dat moest gevierd worden natuurlijk! Nynke en ik stelde ons appartement ter beschikking om dit heugelijke feit te vieren. Het thema was Pretty Pictures. Iedereen moest zijn/haar leukste, gekste, mooiste en grappigste foto’s op een USB-stick meenemen en deze werden dan vertoond. Eigenlijk wilde we ze projecteren op de muur met een beamer, maar deze mochten we helaas niet lenen van school. Uiteindelijk is er een laptop op de TV aangesloten. De foto’s waren af en toe hilarisch en de drank vloeide goed. Het was een geslaagd feestje. Dit was af te lezen aan de brakke gezichten die tijdens de meeting voor het Magazine Project te zien waren. We kunnen de week weer compleet ingaan!
Een compilatie van een geslaagde avond