Het zogenaamde zelfscannen op zich is niet nieuw. Het concept is gestart omstreeks 2006 in een aantal “doorbraak Albert Heijn’s” die fungeerden als testcase voor nieuwe ontwikkelingen in de toekomstige AH-filialen. Na ruim vier jaar was het dan aan mij om eens kennis te maken met één van deze nieuwe ontwikkelingen. Het zelfscannen van de boodschappen. Okee ik heb het vorig jaar al een keer gedaan, maar dat was bij een Ikea in Zweden…héél anders, vond ik.

Zonder enige uitleg (okee dat is niet helemaal waar, ik ben er al een keer eerder over aangesproken) vroeg ik aan mezelf of ik een Bonuskaart had – dat hoort zo als caissière zijnde. Ik scande deze en de sleutel tot mijn boodschappen werd vrijgegeven. Ik deel een aantal van mijn gedachtekronkels met jullie, zodat jullie een indruk krijgen van mijn eerste ervaring met de zelfscanner van Albert Heijn.

Het scannen gaat vlot. Het apparaat reageert lekker en ik voel me wel stoer met zo’n gun in mijn hand. Na het scannen van een zakje bolletjes ben ik heel even in de war. Ik zag mijn hamburgers er niet meer opstaan. Omdat ik niet voor dief uitgemaakt wilde worden, maar ook niet meteen in paniek richting een medewerker wilde rennen, besloot ik kalm te blijven en lukraak wat knopjes in te drukken. “Huh, mijn zakje bolletjes kostte nu ineen 2,97… oh wacht, daarmee stel je dus het aantal in. Best handig, als je 10 dezelfde dingetjes hebt.” Maar nu was het zaak om ze er weer af te krijgen… “Ik drukte net een plusje in geloof ik…even op het minnetje drukken.” Het apparaatje maakt een vrolijk deuntje, zodat iedereen in de winkel weet dat ik op de knopjes van de scanner druk. Het is gelukt! Ik loop maar snel verder langs de schappen en pak -en scan!- wat ik nodig heb. Ik had niet zo heel veel nodig en was ook wel benieuwd naar de betaling.

In tegenstelling tot bij de kassa’s stond er bij de zelf-scan-afreken-zuil (heeft dat een naam eigenlijk?) geen rij. Ik noem het mijn eigen privé-kassa. Heerlijk! Ik zet automatisch de scanner terug in een hokje en lees op het scherm dat ik eerst mijn bonuskaart moet scannen. “Hmm, op de zelfscanner of ergens bij het afreken-scherm?” Ik wil mijn scanner er weer uitpakken, maar deze zit vast. Met mijn Bonuskaart, een beetje knullig, in mijn hand zoek ik een scanner. Ik zie iets roods knipperen en hou automatisch mijn kaart eronder. Bliep. “Ja dat was het dus. Pfieuw, tot zover gaat het goed.” Het apparaat praat tegen mij (ik hou daarvan, want dan mag ik legaal terug praten als ik dat wil) en vertelt me dat ik nu mag pinnen of chippen, zoals er op het scherm is aangegeven. Ik pin, pak mijn spullen en ik loop weg.

Wanneer ik naar buiten wil, zie ik dat hermetisch ben afgesloten door hekjes en een balie waar een meisje achter staat met een grote glimlach. “Zo ging het er niet in Zweden aan toe.” Nadat ik beide poortjes ben af geweest, om een poging te wagen tot het verlaten van de winkel, moet ik helaas erkennen dat ik bij deze laatste stap toch nog hulp nodig heb. Ik zucht. Ik loop naar de glimlachende caissière. “Daar gaan we dan, ga er maar goed voor zitten, want je gaat lachen…oh dat doe je al…” Ik kijk het meisje aan. “Misschien een gekke vraag, maar hoe kom ik hier uit?”, vraag ik uiteindelijk zo nonchalant mogelijk. Het meisje heeft de vraag blijkbaar al eerder gehoord en loopt vrolijk met me mee. “Als je hier je bon scant gaat het poortje gewoon open!”, weet ze me enthousiast te vertellen. De bon. “De kassabon bedoelt ze?” Ik kijk achterom en zie nog een sliertje papier uit mijn privékassa hangen. Ik loop terug en bij het hek geeft het meisje mij een bon-voor-uitgang-scannen-cursus. Het hek opent. Mijn avontuur is afgelopen. “Ik heb het level gehaald. Ik ben veilig, en met al mijn boodschapjes, weer in de bewoonde wereld aangekomen.”

Ik bedank het meisje en loop vol zelfvertrouwen naar buiten en richting huis. Mijn eerste keer zelfscannen in de Albert Heijn was een mooi avontuur. Weer een ervaring rijker.

Het verschil met de Ikea in Zweden was, dat ik nu tijdens het winkelen al kon scannen, terwijl ik dat in Zweden pas allemaal bij de afrekenzuil deed. Héél anders dus.

En dan lig je heerlijk in de zon een lekker snackje weg te werken, want dat heb je wel verdiend na even flink gezwommen te hebben, en dan verschijnen er overal donkere wolken. Je ziet mensen om je heen hun spullen verzamelen en richting de auto vertrekken. Ik vond het wat overdreven om een donkere wolk als dreiging te zien, dus pakte buienradar er even bij, in de veronderstelling dat het allemaal wel mee zou vallen…

Nou viel het ook reuze mee…voor de rest van het land! Want er was inderdaad maar één fikse bui…en die hing uitgerekend boven de Loosdrechtse plassen, en dus waar wij zaten.

Hadden wij even mazzel dat we er al flink op tijd bij waren! Morgen nog maar een poging wagen!

Vanaf heden ben ik Bachelor of Communicatie and Multimediadesign!

Yeah!

Het interview ging in het Engels en ik vind het vreselijk om mezelf terug te horen en te zien, ik kijk nog al ernstig, maar dat schijnt er bij te horen als je jezelf terug ziet. Oordeel zelf en zie mij schitteren (ahum…)

Oh ja, geduld is een vereiste, want ik begin pas te kletsen na 2 minuten en 48 seconden

Het gaat over onze Wim. De eigenaar van de Biologische Slagerij in Hilversum, waar ik nu alweer zo’n 2,5 jaar werk. Waar je in een gemiddelde AH afgewezen wordt omdat je als 25 jarige te oud bent (lees: te duur), met zulke open armen werd ik verwelkomt in de slagerij. Een klein gesprekje in een klein dagverblijf ergens achteraf was mijn entree in een bijbaantje dat me mijn leven lang bij zal blijven. In de winkel bloeide ik weer op, ik werd bijdehand (iets wat Wim me niet altijd in dank afnam…), maar vooral had ik er een nieuwe familie bij. Want zo voelde het. Iedereen werd hetzelfde behandeld. Of je er nu een week, een maand, of zoals onze Mary, er een eeuw werkte, het maakte niet uit. Er was geen verschil. Respect en bewondering was er voor iedereen en door iedereen.

9 augustus. Vandaag precies een half jaar geleden. Die bewuste dag had ik geen idee. Maandagochtend. Ik was twee keer gebeld, maar mijn voicemail had ik nog niet ingesteld en daar had ik even geen geduld voor. Nietsvermoedend vertrok ik een uur later richting de winkel. Ik werd ontvangen met het bericht even te gaan zitten. Het klonk ernstig. Het bericht wat mij vervolgens ter oren kwam sloeg in als een baksteen. Een baksteen is eigenlijk een flinke understatement. Onze Wim. Niet langer meer onder ons. Ruim een half uur kon ik niets. Niet zitten, niet lopen, niet staan. Liggen heb ik niet eens geprobeerd. Ik kon het niet geloven. Niemand kon het geloven. Ik ben fantastisch opgevangen door mijn geweldige collega’s. Erg knap als je bedenkt dat zij met hetzelfde nieuws de dag door moesten brengen. We runde de winkel alsof er geen wolkje aan de lucht was. Klanten hebben vrij weinig meegekregen van het enorme verdriet wat er achter de toonbank schuilde.

Het was een zware dag. Ik kon bijna niet denken aan Marion en de kinderen. Ik dacht bij mezelf, als het voor ons al zo zwaar is, dan is het voor hen echt ondraaglijk, dat kan niet anders. Ik durfde me er geen voorstelling van te maken. Ik kón me er geen voorstelling van maken.

’s Avonds nadat de laatste stukken van de winkel als vanouds flink gepoetst waren, was het tijd om te praten. Praten over datgene wat gebeurd is. Over die persoon die nooit meer in ons leven zal zijn, tenminste niet fysiek dan. Wim’s broer pakte er een lading prosecco bij. Door Wim hoogstpersoonlijk gevonden en waar hij een enorm succes van heeft gemaakt in onze winkel. Met Wim in het achterhoofd hebben we het glas geheven. “We zijn volwassenen. Die lossen problemen met drank op!” Wim’s beroemde uitspraak. Toen begon zijn broer te vertellen. Prachtig, ontroerend, grappig, aanstekelijk, maar vooral knap.

De week die volgde was er één met voornamelijk prosecco, toasts op Wim, bier, nog meer toasts, en natuurlijk afscheid nemen. De condoleance was emotioneel, maar zo mooi en warm. Alleen met collega’s. Er werd gepraat, gedronken (veel gedronken), gehuild, maar ook gelachen. Wim’s grapjes werden uit elke hoek van de tuin opgesomd. Hijzelf lag in de woonkamer, en dikke kans dat hij alles stuk voor stuk meegekregen. Daar geloof ik heilig in.

De begrafenis was prachtig. Een afscheid die helemaal paste in de personen Wim en Marion. Alternatief. Alles met een net even andere slag dan dat je van ‘normale’ begrafenissen gewend bent. Een wandeling door het bos waarbij de kist werd vervoerd via een koets. De veel te kleine aula waar nooit iedereen in kon, maakte niet uit. Waar je ook de afscheidsdienst zou houden, te klein was het altijd. Wim stond in het midden. Waar hij hoorde. Een prachtige speech van Marion, waarin ze liet zien hoe zij het leven geleefd had met Wim. De symboliek van de kist, geschilderd door de kinderen, de knoppen, zwart en wit. Prachtig. En optimistisch blijven. De liefde van haar leven weg, maar ze gaat gewoon door. Samen met de kinderen heeft ze Wim welterusten gewenst. Iets wat hij verdiende. Meer dan verdiende zelfs.

En dan. Dan blijf je achter met enkel herinneringen. Nog nooit heb ik zoveel herinneringen opgehaald als met collega’s over Wim. Alle kleine dingen die me zoveel deden. Een vuist op de wang, de knuffels in de koelcel, de ijsjes die je moest beschermen met je leven voordat Wim ze voor de helft had af gehapt, bij de taart van de jarige 2 vingers door de slagroom voor iemand er überhaupt iets van had kunnen zien, de eeuwige discussies over het schoonmaken van de snijmachine, mijn gekletst op de zaterdagochtend ,waar hij gek van werd. Het was, en is nog altijd, een feest om te werken. Kater of fit, met een lach op mijn gezicht kwam ik binnen en ging ik weer naar huis.

Wat me vooral nog bijstaat is het laatste typische Wim-grapje dat hij tegen me maakte. Het was een van de eerste keren na Zweden dat we weer eens samenwerkte. Een van de eerste keren dat hij sowieso weer in de winkel stond. Een klant vroeg om een paashaasje, iets wat kennelijk de specialiteit van Pasen 2009 was. Wim ging dat wel even maken. Varkenshaas en Brie had hij nodig. Ik leg de brie op het hakblok. “Hier je brie…” “Je bent zelf een brie…!” klink er verassend uit zijn mond. Wel erg vertrouwd. Even stond ik met een brok in m’n keel. “Goh Wim, dat heb ik gemist…”, doelend op het half jaar dat ik in Zweden ben geweest. “Ja…”, zei hij, “ik ook…”. Hij kijkt naar het hakblok. Ik kijk naar Wim. Plotseling realiseer ik me dat ik niets sta te doen. Iets waar Wim altijd een beetje jeuk van kreeg. Ik draai me om naar de klant. Haal diep adem en vraag: “Kan ik ondertussen nog iets anders voor u pakken?”

Wim, je ben en blijft een fijne vent!

Ik loop momenteel stage bij Merge Media, een bedrijf dat zich bezighoudt met content-marketing. Door middel van het aanbieden van relevante content proberen zij doelgroepen te boeien en te binden aan een organisatie of merk. Omdat het tegenwoordig steeds meer draait om de consument te betrekken bij de uitstraling of verhaal van een merk, en minder om alleen de boodschap uit de zenden, leek mij de bijeenkomst een aanvulling op mijn stage. (En stiekem was het ook een excuus om mijn studiegenootjes weer eens te meeten voor een kleine Fika, maar ssht!)

Michiel Dieperink, managing directeur van Fuse, onderdeel van OmnicomMediaGroup, beet de spits af. Hij omschreef zichzelf als een professional die al jaren hetzelfde werk doet, maar in 30 jaar werkervaring al zo’n 20 verschillende titels heeft versleten. Hij pakte vooral een stukje geschiedenis van de media, gericht op TV. Van sluikreclame (1951) tot aan Branded Entertainment (2005 en verder). Als rode draad in zijn verhaal liep het bedrijf Endemol. Er werden verschillen uitgelicht tussen de business- en mediamodellen van vroeger en nu; niet langer een onderbreking, maar een meeslepende beleving, niet langer het imago dat centraal staat, maar het verhaal over het merk en niet langer het huren van mediaruimte, maar juist het bezitten van een contentdomein. Als cases kwamen onder andere Idols en Big Brother naar voren. Beide TV programma’s zijn neergezet als een merk. De consument is erg betrokken bij de programma’s. Zij bepaalden het verloop van de show’s door invloed uit te oefenen met stemmen op allerlei manieren. Ook konden ze door middel van merchandise één worden met het merk, het merk als het ware bezitten. Dat laatste is één van de grootste veranderingen binnen de TV wereld sinds het ontstaan van TV. Niet meer passief kijken naar programma’s, maar actief meedoen, spullen kopen en het merk een beetje van jezelf maken. Een interessant verhaal.

Zo’n 45 minuten later was het de beurt aan Dick Buschman, partner van het interactieve communicatiebureau Achtung!. Zijn presentatie ging vooral over het bouwen van merken in de digitale wereld. Als digitale wereld wordt er verder gekeken dan alleen naar het internet. Het wordt eerder gezien als een digitale samenleving. Het publiek heeft de controle en is in hogere mate betrokken bij het merk. Waar het vroeger altijd ging om het verzenden van de boodschap, is het in deze tijd vooral belangrijk dat de consument betrokken wordt in het verhaal van het merk. Achtung! nodigt consumenten uit om een bijdrage te leveren aan het verhaal van het desbetreffende merk. Als voorbeeld werd een case van Volkswagen genomen. De nieuwe Volkswagen Golf is neergezet als een betrouwbare auto. Al 34 jaar lang. De consument die ook echt al 34 jaar rijdt in een Golf kon zich opgeven om dit te bewijzen en ervaringen te delen met andere consumenten. Hierdoor is een mooi beeld neergezet over de Golf in de afgelopen 34 jaar.  Het verhaal van het merk is dus verteld door de consument zelf. Naast het vertellen van het verhaal is het ook van belang dat je lef hebt. Durf ludieke (en riskante) acties uit te voeren, om zo de consument bij het merk te betrekken. Een tweede case over de Volkswagen, en dit maal de Polo, bleek een groot succes te zijn. Een Volkswagen Polo wordt bestuurd door de consument. Door je postcode in te voeren bepaal je de route die er gereden wordt. Hou je de Polo aan? Dan mag jij de plaats innemen van de bestuurder. Degene met de meeste kilometers won een Volkswagen Polo. Twee interessante cases die precies uitlegde wat de titel van de bijeenkomst nou eigenlijk inhoudt: Branded Entertainment: van passivitijd naar activitijd.

Voor mij en mijn studiegenootjes niet heel veel nieuwe informatie, het meeste lag wel voor de hand en bovendien hebben we duidelijk een voorsprong met onze opleiding. Maar het is wel lekker egostrelend, dat je ook daadwerkelijk de afgelopen jaren wat hebt opgestoken en dus mee kan praten met de professionals. De vele oooh’s en aaah’s van andere mensen uit het publiek deed mij wel verbazen. Zoveel ‘collega’s’ uit het vak die nog nooit van deze vorm van campagne voeren hadden gehoord. Dan ben ik trots op wie ik ben en hoeveel ik weet!

Beste Mevrouw/meneer van de OV-chipkaart,

Verheugd was ik, toen ik een aantal maanden geleden mijn OV-chipkaart thuisgestuurd kreeg. Ik was na al die jaren wel benieuwd welke schitterende pasfoto ik ook alweer had ingeleverd. Vol ongeloof staarde ik naar het onzeker lachende meisje wat drie jaar geleden speciaal voor de OV-kaarten op de foto is gegaan. “Wat worden ze toch snel groot!”, hoorde ik mijn oma al zeggen.

Een paar maanden geleden was het dan zover. Ik zou de kaart voor het eerst echt gaan gebruiken! Lichtelijk nerveus, maar tegelijkertijd ook wel iets opgewonden haalde ik de kaart tevoorschijn en hield deze met een trillende hand voor de lezer. De poort die mij toegang gaf tot het prachtige Rotterdam ging open! Het werkte! Tevreden en vol zelfvertrouwen liep ik door. Mét de OV-chipkaart nog in mijn hand, voor het geval ik weer uit moest checken.

Vandaag, zo’n drie maanden later, maakte ik opnieuw gebruik van de OV-chipkaart. In Amsterdam dit keer, waar inmiddels het gebruik ook in volle gang is. Ik check in, en bij het Amstelstation ga ik nog even pinnen en loop richting de poortjes, om weer uit te checken. Wanneer ik mijn kaart als een inmiddels geoefend “uitchecker” soepel langs de lezer wil halen word ik teruggefloten. Of eigenlijk gepiept, want de poortjes fluiten niet, die piepen. Mijn kaart deed het niet! Paniek! Voor de zekerheid zoek ik alvast naar bewijzen dat ik bij Duivendrecht toch echt in had gecheckt. Terwijl ik rond kijk naar een bekende die vast voor mij kan getuigen dat ik echt heb ingecheckt, hoor ik rechts van mij een stem iets mompelen. Ik kijk op en daarbij recht in de ogen van een meisje. Een jaar of 20, maximaal. Zij herhaalde dat dit de poortjes voor de treinen zijn… Ik kijk om me heen, om er zeker van te zijn dat ik niet belazerd word. “Trein?”, vraag ik vol ongeloof. “Maar waar zijn dan de poortjes voor de…” Terwijl ik rondkijk zie ik het woord al dat mijn zin afmaakt: Metro. “Ah…ik dacht dat het niet uitmaakte, OV-chipkaart he…”, zeg ik terwijl ik richting de andere poortjes loop. De dame schud iets te hard van nee en de glimlach is mij te groot en te vals. Ik voelde me redelijk dom.

Nou vraag ik mij dus het volgende af waarom. Waarom moet het zo moeilijk? De OV-chipkaart was er toch, zodat er niet meer met verschillende kaartjes gewerkt hoefde te worden? Eén kaart voor al het OV? Waarom moeten we dan nog steeds overal apart in- en uitchecken? Schiet mij maar lek, maar voor mij vallen alle voordelen van deze kaart compleet in het niets.

Stel, ik heb een aantal krappe aansluitingen, dan wordt mijn poging alles op tijd te halen, en vertraging te voorkomen, belemmerd, doordat ik voor elk apart voertuig apart in en  vervolgens ook weer uit moet checken!

Graag vraag ik u om deze brief mee te nemen in de volgende vergadering over de OV-chipkaart. Verbind alle kaartlezers met elkaar, zodat een reiziger slechts éénmaal in en uit hoeft te checken. Zo maken we het reizen voor iedereen plezieriger én gemakkelijker.

Met vriendelijke groeten,
Wendy Segaar

Södra Berget ligt, of eigenlijk staat, aan de rand van Sundsvall. Ik was al eerder op Norra Berget geweest met Annelies, Nynke en later ook met m’n ouders. Een prachtig uitzicht waar ik maar geen genoeg van kreeg. Op Södra Berget bleek dat Norra Berget eigenlijk helemaal niets voorstelde! Een geweldig uitzicht! Helaas was het een beetje mistig, dus echt ver konden we niet kijken. Om te laten zien hoe het er ongeveer uitziet, heb ik een panoramafoto geschoten. Hieronder kun je het resultaat zien.

Klikbaar

Vrijdag was het tijd voor een bezoekje aan Östersund. We werden al gewaarschuwd door Micke (een Zweedse vriend) dat het onwijs saai is maar, eigenwijs als we zijn, wilden we dit toch echt zelf ontdekken. Er is een Moose-park en dat wilden we graag bekijken. De tocht richting het Westen van Zweden duurde zo’n 2,5 uur. En inderdaad, Östersund is het meest saaie dorpje wat er maar bestaat! Het oogt wel leuk, maar wanneer je er rondloopt voel je een soort donkere sfeer. Het meisje van de touristinfo kon ons vertellen wat er nog allemaal gesloten was en wist op een gegeven moment ook niet meer wat ze ons niet aan kon raden. Micke bellen was onze redding. Hij adviseerde ons om de Thaise Tempel op te zoeken en via de Höge Kusten weer naar Sundsvall te rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Een leuke route door het Zweedse landschap om vervolgens te eindigen bij de Thaise Tempel. Het is de enige in heel Europa, dus dat is wel grappig. Het kostte 80 kronen om binnen te gaan (± 7,5 euro). Eigenlijk net iets te veel…Het was niet meer dan een gebouwtje met een tuintje. Toch wel even leuk gezien te hebben en een gastenboekbericht achtergelaten. Leuk detail was, dat we een Nederlandse auto zagen staan. Apart om weer een Nederlands nummerbord te zien.

De enige Thaise tempel in Europa

“Tachtig kronen was misschien wat veel. Ineke, Martijn & Wendy”
Niet zo aardig, maar wel de waarheid

Een Moose-waarschuwingsbord. Vastgelegd tijdens de roadtrip.

Onze tocht vervolgden we richting de Höge Kusten, iets wat je zeker gezien moet hebben wanneer je in Zweden bent. Dat was zeker wel de moeite waard! Er is een hele lange brug die op 180 meter boven de zeespiegel hangt en twee stukken land verbindt. Het is net zo’n brug als in San Fransisco en hij staat op nummer 9 op de wereldranglijst van langste bruggen op zo’n hoogte. Best interessant. De omgeving was echt prachtig. Gelukkig was het weer inmiddels wat opgeklaard, waardoor het uitzicht nog mooier werd. Na wat foto’s hier en daar was het toch echt tijd om even te gaan eten. Met uitzicht op de brug hebben we genoten van een flinke maaltijd. Het voorgerecht was eigenlijk al genoeg. Een gigantische bak nacho’s met verschillende sausjes en kaas. Echt superlekker en veel te veel! Het hoofdgerecht hadden we net zo goed af kunnen slaan, want dat kregen we niet echt meer op. Na het eten hebben Ineke en ik nog even de onderkant van de brug gefotografeerd. We zagen een foto hangen in het restaurant en het was een mooi gezicht, dus wij hebben het idee gejat.

Klikbaar

View van onder de brug

Het laatste feestje van dit half jaar stond op zaterdag gepland. Ik had de overgebleven exchangers uitgenodigd voor een pre-party in mijn appartement. Na een gezellig indrink-festijn werd het tijd om ons richting de stad te begeven. We kozen uiteindelijk voor Stadshuset en dat was een geslaagde keus! Een superavond waar ik nog lang aan terug zal denken. In Sundsvall was het het weekend van de geslaagden. Overal in de stad liepen middelbare scholieren die zojuist hun diploma in ontvangst hadden genomen. Deze kun je herkennen aan typische petjes die ze krijgen bij de diplomauitreiking. Ik heb er zelf ook even eentje gejat van iemand om op te zetten. Ik heb tenslotte ook mijn punten hier gehaald en mag dus zeggen dat ik voor deze minor geslaagd ben! Een leuk detail van de avond was, dat de eerste locale Zweed die ik leerde kennen er nu ook weer was. Altijd leuk om af te sluiten waar je mee begonnen bent. Na een kleine afterparty met onwijs lekkere gebakken eieren was het dan toch echt afgelopen!

Met Micke (Zweeds) en Ineke

Ik ben helemaal ingeburgerd met mijn Zweedse studentenpet!

Vandaag ben ik vooral lui geweest. Het feestje van gisteren was goed te voelen in m’n hoofd…Ik heb lekker relaxt gedaan. Frank (Nederlandse studegenoot van de HvA, maar andere opleiding) kwam even een bakkie doen om tegelijkertijd zijn tas even op te halen. Erg gezellig zitten babbelen en zijn 32 jaar oude camera wezen bewonderen. ‘s Avonds was ik uitgenodigd door Mathias (Duits) voor een Fika in zijn appartement. Samen met Olli, Mira, Kristina, Mathias (allen Duits), Olivia (Frans), Ineke en Martijn hebben we heerlijk gegeten, foto’s gemaakt en vooral heel erg gelachen. Een heel erg gezellige afsluiting van een geweldig slotweekend van een fantastische periode hier in Sundsvall. Ik zal er vaak met veel plezier aan terugdenken!

A young couple are experiencing the highs and lows of married life except something is not quite right.

De groep! Ineke, Alexandra, Mira, Frank, Martijn, Annelies, Nynke
en vooraan staan Olivia en ik

Tegen tien uur reden we het centraal station van Göteborg binnen. Ons was al verteld dat het openbaar vervoer van Göteborg heel vrij was met tickets. Controle is er vrijwel nooit, dus hier maakte wij gebruik van door even de domme toerist uit te hangen en gewoon zonder kaartje in te stappen. Het hotel was wel prima. Gewoon wat je nodig hebt. Geen luxe, maar genoeg. ‘s Avonds zijn we meteen de hort op gegaan om het nachtleven te bestuderen. We zijn een leuke tent binnen gegaan en daar de rest van de avond blijven hangen. Beetje dansen, sjansen en dure biertjes drinken om uiteindelijk rond half 4 weer door een taxi voor het hotel afgezet te worden. Een geslaagde eerste avond!

Zondag was cultuur-dag. Samen met Martijn, Ineke, Alexandra (Frans) en Olivia (Frans) heb ik de Botaniska trädgård een bezoekje gebracht. Zoals de naam al doet vermoeden is dat de Botanische tuin van Göteborg. Van een Zweedse klasgenoot had Martijn vernomen dat dit een bezoekje waard was. In zo’n 25 graden was het fijn vertoeven tussen de bijzondere bloemen, bomen, stukjes gras en watervallen. Onze andere reisgenoten hebben zichzelf richting het Design museum gesleept om alles te bekijken wat maar gebruikt is de afgelopen eeuwen.

Botanisk Trädgård (klikbaar)

Rond half 3 verzamelden we op Brunsparken. Een centraal plein dat was wegheeft van het Leidseplein in Amsterdam. Na van een heerlijk ijsje genoten te hebben vertrokken we met de tram naar de kust. Daar konden we op een boot langs de eilandjes varen. Perfect voor zo’n warme dag. Het plan was om alle eilandjes te bezoeken, maar bij het tweede eiland zijn we afgestapt en blijven plakken (door de hitte letterlijk in dit geval). Het was goed vertoeven. Zeewind, water, zon. Heerlijk! Voor vertrek kreeg ik nog ruzie met een meeuw. Het beestje besloot om mijn witte bloesje als toilet te gebruiken…een flinke flats was het gevolg! Grrr!

Eilandhoppen (klikbaar)

‘s Avonds lekker gegeten. Haute Cuisuine…veel geld voor weinig eten. Dit resulteerde in het feit dat er nog even een flinke McFlurrie werd aangeschaft. Vroeg naar bed en zorgen voor een fris hoofd. De maandag zouden we namelijk vullen met een dagje Liseberg! DAt is een pretpark op een berg gebouwd. Nou ben ik op zich niet zo’n achtbanen-mens, maar in het teken van “neem jezelf eens niet zo serieus” besloot ik toch mee te gaan. En wat hebben we gelachen, gegild, genoten, nat geworden, opgedroogd, gegeten en vooral heel relaxt gedaan.

Liseberg (klikbaar)

Dinsdag was het helaas al weer uit met de pret. Een treinreis van 9 uur stond ons in het verschiet. Niet zo heet als op de heenweg, aangezien het weer 180 graden was gedraaid. Geen zon, 30 graden en strak blauwe lucht, maar bewolking, en regendruppels die de ruiten van de trein sierden…

Afgelopen week kan ik niet echt zeggen dat ik een werkweek heb gehad, want van woensdag t/m zaterdag hebben we hier weekend gevierd! Elke avond op stap, van karoke tot het afsluitingsfeest in de Kårhuset. Afscheid genomen van diverse mensen en een heuse kano-race bijgewoond (Medel paddeln). Dit laatste was erg grappig. Er deden een aantal Exchangers mee en die moesten aangemoedigd worden natuurlijk. Hilarisch! Bij elke race viel er wel een kano om en men had zich erg uitgedost om er zo origineel mogelijk uit te zien!

Medelpaddeln (klikbaar)

Zondag stond in het teken van schoonmaken. Nynke, mijn flatgenootje, is vandaag weer vertrokken naar Nederland. Om de inspectie tevreden te stellen hebben we het hele appartement schoongemaakt. Ondanks dat onze huis-Pakinees al behoorlijk wat voorwerk had gedaan van de week (ik had bijna het gevoel dat ik het verkeerde appartement binnenkwam…), was het toch nog behoorlijk wat werk. De hele keuken, badkamer, woonkamer en hal werd geboend tot we niet meer konden. ‘s Avonds hebben we met een stel nog even wat nagepraat en vanmorgen heb ik Nynke, Annelies, Michiel, Remy en Jos op de trein gezet. Nu ik hier zo thuis zit voelt het toch wel een beetje eenzaam.

Goodbyes

Nyn, bedankt voor de afgelopen maanden! Je was een TOP huisgenoot! Dikke kus voor jou! (L)

Dan is het nu tijd om mijn laatste week in te gaan! Geen tijd te verliezen! 16 juni om 18:25 zet ik mijn voetjes weer op Nederlandse bodem! En ik wil nog zoveel doen…

Raar 1
Al een poosje zag ik het liggen wanneer ik er met de bus langsreed. SNEEUW! Ja dat witte spul wat in Nederland bijna niet valt, maar wat ik hier genoeg gezien heb. Ondanks de hoge temperaturen van afgelopen weken ligt hier in Nacksta nog een mooie hoop tussen de bomen. Van de week heb het maar even vastgelegd…

De sneeuwhoop in juni!

Raar 2
Het is alweer een poosje geleden, maar het is het vermelden waard. De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat de Zweedse bevolking toch wel apart zijn… Onderstaand filmpje geeft het bewijs.