Het basketbalseizoen is afgelopen. Tenminste Svenska Basketligan wel. Gelukkig is alles goed afgelopen! Na een spannende laatste wedstrijd vorige week donderdag mocht het niet baten en gingen de Solna Vikings met een tevreden lach op hun gezicht weer richting het zuiden van het land. Sundsvall had de kans om thuis de national champion te worden in de laatste drie minuten laten schieten. Ze begonnen goed. Geconcentreerd, strakke verdediging, scherpe aanvallen, maar ze werden duidelijk nerveuzer terwijl de klok langzaam richting de 0 tikte. Helaas werd dit ze fataal en moesten ze in de laatste drie minuten de winst overgeven aan de Vikings. Het was over en uit volgens velen. De beslissingswedstrijd zou gespeeld worden op de thuisbasis van de Solna Vikings, wat overduidelijk in hun voordeel is. De meeste inwoners verlieten teleurgesteld de zaal.

5 Mei werd de grote dag. De dag die ook Sundsvall dit jaar kan rekenen tot een soort Bevrijdingsdag. Het schijnt een topwedstrijd geweest te zijn. Ik zelf kon deze helaas niet volgen omdat het uitgezonden werd op een betaald internet-tv kanaal. De radio heeft niet zo heel veel zin, aangezien ik dan niet goed begrijp wat er nou gebeurd. Het enige wat ik zou verstaan zijn de namen Liam Rush (#10), Doug Thomas (#14) en Alex Wesby (#13). Ik heb mezelf op de hoogte gehouden door de live score te checken op een website die dat om de 3-5 minuten bijhoudt. In de rust stond het 47 – 59 in het voordeel van de Dragons en aan het einde van de wedstrijd keek ik voorzichtig nog een keer naar mijn scherm en ja hoor, de mannen hadden het geflikt! Met een mooie score van 69 – 75 (bijna exact het tegenovergestelde van afgelopen donderdag, toen het 69 – 77 werd voor de Vikings) mochten de Dragons zich kronen met het goud. Voor het eerst in het bestaan, en dan ook nog eens als ik er ben, wordt Sundsvall landskampioen! Ik zie een verband… Anders dan bij voetbal in NL bleven echter de toeterende auto’s, gillende supporters en vechtende hooligans hier in Sundsvall uit.

Een samenvatting van de finalewedstrijd. Sundsvall is in het rood

Van een Zweedse klasgenoot kreeg ik de volgende dag een smsje met de mededeling dat de jongens werden gehuldigd op Stora Torget, het centrale plein in Sundsvall. Dit viel precies in onze lunchpauze, dus met een stel klasgenoten zijn we ze even op wezen zoeken. De mannen droegen gouden petjes en medailles. In het midden stond de mooie gouden beker waar de heren zo hard voor gevochten hadden. Het plein was afgeladen met trouwe supporters. Samen met Ineke ben ik wat naar voren gedrongen om een goed zicht te hebben op de ploeg.

De Dragons op Stora Torget

Na wat Zweeds gebrabbel, meerdere verwijzingen naar de gouden draak op het ….. en geluich was het dan tijd om de winnaars persoonlijk te feliciteren. Nou wilde ik me niet voordoen als groupie, dus ik bleef een beetje afwachtend staan. Ineke heeft me uiteindelijk mee gesleept het podium op om mijn grote held eens flink de hand te schudden. Natuurlijk gaat meneer het podium af wanneer ik eindelijk heb besloten om deze te beklimmen. Nou ben ik niet voor één gat te vangen en loop om. “Jij gaat hoe dan ook met mij op de foto, jongeman!” dacht ik. Liam was omsingeld door kinderen. En ja, ik laat die dan toch even voorgaan, maar uiteindelijk vond ik het wel mijn beurt. Ik haal adem en tik hem aan. “uhm, ca, ca, can I take a picture with you maybe?” vraag ik wat ik nerveus. Wat is hij eigenlijk hoog! Ik heb nog last van m’n nek door het stellen van de vraag. Op het veld leek hij veel korter! En toen gebeurde het. Hij zei JA! En dat niet alleen, er kwam een hele zin uit zijn mond. Met een mooi Australisch accent stemde hij toe. “Yeah sure! Save me from these kids!” Hij was heel geduldig en Ineke heeft maar liefst twee foto’s van ons kunnen nemen. Ik bedankte hem en na zijn Australische “No worries!” liepen we terug naar het plein. Ik had mijn doel bereikt. Ik sta met de famous #10 op de foto! Mijn moeder zal trots op me zijn!

Mét de famous #10 Liam Rush!

Het festijn was nog niet afgelopen. Ik werd ‘s avonds gebeld door Alexandra (mijn Franse vriendin) met het nieuws dat de Dragons Stadhuset aandeden en de entrée was gratis! Nou was ik al van plan om uit te gaan die avond. Het was woensdag én ik was het weekend niet uitgeweest, dus de behoefte was duidelijk aanwezig. En wat was er nou leuker om dit te combineren met een feestavondje met de mannen van Dragons zelf?!

Het was geweldig! Rond half 11 betraden we de Stadhuset waar het al redelijk gevuld was met fans. Het leuke was dat de heren zichzelf in het publiek mengde. Daardoor werden ze wat bereikbaarder dan normaal. Leuk! Onder het genot van een biertje ben ik gaan genieten van sfeer, de muziek (wat niet eens mijn smaak was, maar soms maakt dat helemaal niet uit), en natuurlijk het volledige basketballteam. Het was mooi dat de Dragons heel goed te herkennen waren. Ze staken namelijk met hun halve lichaam boven alle, vrij korte, feestgangers uit. Handig, want zo kon ik ze goed in de gaten houden.

Alexandra met Doug Thomas (#14) en haar held Alex Wesby (#13)

Na wat biertjes heb ik de stoute schoenen aangetrokken en Liam aangesproken. Ik had hem namelijk wel op de foto maar door het enthousiasme niet gefeliciteerd met de overwinning. Hij herkende me nog van die middag! Dan maakte me op zich al blij, maar vervolgens hij moest een beetje grinniken om mijn gestuntel tijdens het feliciteren en gaf me een bemoedigende schouderklop met de Australische woorden “Thanks! I really appreciate that, cheers!” Dat ik elke keer noem dat hij Australische woorden uitspreekt, komt omdat het een prachtig accent is. Hij is namelijk overgekocht van het Australische basketballteam Sydney Spirit. Waarom hij halverwege het seizoen is ingestapt weet ik niet, maar dat maakt mij niet uit. Leuk detail dat hij net zo lang in Zweden is als ik! Dat ik meer vrienden heb gemaakt dan hem in dezelfde tijd is duidelijk. Meneer zat of stond af en toe wel een beetje alleen (aww…). Dat gaf mij dan weer zo nu en dan de gelegenheid om hem aan te kijken en gedag te zeggen. (okee, okee, onder dwang van Martijn…)

Dat hij me maar goed mag onthouden!

Het volledige team. Liam Rush (#10) in het rood en helemaal rechts staat de coach Peter Öqvist

This entry was posted on Thursday, May 7th, 2009 at 9:53 pm and is filed under Baskeball, Just Posts!, Studie, V2 Minor. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.