Ik weet het, ik weet het. Ik zou iedereen op de hoogte houden van mijn werkzaamheden, mooie stapavondjes, uitjes en ander gespuis. Nou zou ik elke dag wel wat willen melden, maar helaas is het er door het vele schoolwerk niet van gekomen. Want dat was het hoofdthema van de afgelopen weken. School, projecten, magazine maken, filmpje editen, non-stop op school verblijven, m’n sociale leven naar de haaien…

Deze week was de laatste, en meteen ook absoluut de meest hectische, week. Het Exchange Magazine moest richting de drukker en de première van de film kwam steeds dichterbij. Hoe ik het allemaal heb kunnen managen is mij ook een raadsel, maar het is gelukt! De punten zijn binnen en het resultaat mag er wezen!

Ik heb regelmatig geswitched tussen het Magazine Project en Narrative Forms in Media. Afgelopen maandag was de top. ’s Morgens om half 10 arriveerde ik. Ik begon met het verbeteren van mijn artikelen en die van anderen. Wat een gepiel was dat! Elke keer dacht ik het perfecte artikel afgeleverd te hebben, dan was de kleur niet goed, of de letters te dik, het plaatje was te licht of het font was onleesbaar! Om half zes hielden we het even voor gezien en zijn we met een aantal wat wezen eten bij een prima kebab tent tegenover de Uni. Erg gezellig, kan ik wel zeggen! Natuurlijk moest er weer verder gewerkt worden. Samen met Anton heb ik me geïsoleerd van de rest d.m.v. een koptelefoon en zijn we muziek gaan beluisteren en componeren voor onze film. Hilarisch was dat! Anton is zelf nogal theatraal en dat leverde nogal wat lachsalvo’s op. Alles is uiteindelijk samengevoegd en tegen een uur of 3 konden we eindelijk de knop “Export” indrukken. 3 Uur ’s nachts welteverstaan… Uni is 24/7 open, vandaar. Het project MOEST af. De deadline stond op dinsdag 12:00u. We waren eigenlijk al lang klaar, maar mierenneukerijtjes heb je altijd. Maar goed, exporteren dus… “Remaining time about 14 minutes…” Dit viel mee. Voor deze momenten heeft Anton wel iets leuk uitgevonden, namelijk Rendering Fun. Rendering is het proces van het samenstellen van de hele film en Rendering Fun is dat je tijdens dit proces jezelf gaat vermaken. Wij zijn door het gebouw gaan lopen en andere groepjes gaan lastigvallen met onze aanwezigheid. Youtube filmpjes kijken, gek doen en vooral heel veel lachen. Echt Fun dus! Maar ja, het bleef wel midden in de nacht…Hoewel we daar ook niet zeker van waren, want het wordt dus niet meer donker hier…Toen we dus 100% klaar waren en we toch echt naar huis mochten om half 4 (nog steeds in de nacht ja…) was het dan ook al totaal licht. We waren onwijs moe, maar ongelofelijk trots op onszelf!

Anton en ik om 3:39. Moe, maar trots op onszelf!

Ik lag om ongeveer 4 uur in m’n bedje om vervolgens 3,5 uur later weer vrolijk gewekt te worden voor de volgende deadline. Het magazine moest afgerond worden! De hele dag heb ik er met mijn brakke hoofd aan gewerkt. Kleuren, fonts, blokjes, stipjes en lijntjes toevoegen, verwijderen, vervangen en corrigeren. Priegelen dus! Maar wel leuk om te doen! Om vier uur (in de middag dit keer) was het dan zover. Het magazine werd samengesteld! Spannend! Een volgende deadline was gehaald!

De restjes van het magazine! Opgeruimd staat netjes!

Na nog zo’n 3500 worden op papier gezet te hebben voor twee production reports, was het dan echt zover: ik had vakantie! Gewoon klaar met school. Lang leve de lol! Heerlijk! Het enige wat er nog even moest gebeuren was de première van de korte films. Dit was leuk, want nu konden we het werk van anderen zien! Voor één film was de huiskamer van mij en Nynke gebruikt en wij stonden dan ook keihard op de credit-role (je weet je wel, de aftiteling aan het eind). Cool! Alle films waren goed gelukt! Grappig dat vrijwel ieder team wel ergens een microfoon of voet in beeld had staan die daar niet hoorde.

Donderdagavond stond er een gezellige tradeparty op de agenda. Met alle ladies van de Exchange groep gingen we spullen ruilen die we niet meer mee naar huis wilden nemen. Het was echt supergezellig, meiden onder elkaar! Leuk om zo alle dames nog even te zien! Veel eten en vechten om kleding en sieraden e.d. maar het was super! Ga de meiden van hier echt missen!

Alle meiden bij elkaar!

Vandaag was de première op locatie. Annelies en Nynke hadden dit geregeld. In de bioscoopzaal van UNG-film (een organisatie die jongeren tussen de 16 en 24 jaar de kans geeft een film te maken) hadden we iedereen, die maar wilde komen, uitgenodigd. Het was een groot succes. De zaal zat goed gevuld! Iedereen was razend enthousiast. Onze acteurs waren er ook en voor hun was het de eerste keer dat ze de volledige film kregen te zien. Ze vonden het heel goed gelukt! Alle films zijn trouwens goed gelukt! Mochten jullie ze allemaal willen zien, bekijk dan vooral even deze link! (de films staan er nu nog niet op, maar wel de blogs van afgelopen weken!)

Na de première zijn we met z’n allen uit eten geweest. Erg geslaagd en het voordeel was dat we al het eten voor de helft van de prijs kregen! Twee drankjes en een hoofdgerecht kostte me daardoor slechts 88 kronen! Dat is omgerekend zo’n €7,50! Geen geld! De Kårhuset liet daarna ook niet lang op zich wachten. Een leuk spelletjes-systeem hadden ze daar uitgevonden: Alle biertjes kosten in eerste instantie dezelfde prijs. Wordt er van een merkt veel verkocht dan gaat de prijs omhoog. Wordt er weinig verkocht, dan gaat de prijs omlaag! Ideaal! Ik heb namelijk diverse coronaatjes voor 20 kronen en nog een paar, wat zwaardere biertjes, voor 26 kronen kunnen bemachtigen! Tussendoor zijn we nog wat gekke fotootjes wezen maken en gaan luisteren naar een bandje in de Stadshuset. Kortom, een topavond!

Een korte compilatie van de dag

Peper en zoutstel…

Martijn’s instructie voor de foto: “Look like you see Wendy naked!”

Martijns instructie voor de foto nummer 2: “Look like you’re just coming out of a washingmachine…”

De vakantie is echt begonnen en die luid ik in met een bezoek aan Göteborg! Samen met 8 andere Exchangers vertrekken we morgen om 12u met de trein richting Stockholm en Göteborg en gaan we daar een aantal dagen flink uit ons dak! Ik heb er zin in!

Afgelopen week stond vooral in het teken van school. Zoals ik al eerder vermeld had lopen er twee vakken naast elkaar. Voor het ene vak maken we een magazine en voor het andere project een film. Vooral dat laatste heeft een groot deel van mijn tijd opgeslokt.

Even kort het verhaal:
“Steve and Linda Wilson are an ordinary couple in there thirties who live in a peaceful suburb. Steven is a workingman, with a lot of things going on at once and Linda is a caring typical housewife. It could have been the perfect relationship; if you didn’t have the feeling something strange was going on. And who is the strange lady that keeps coming home to them uninvited?”

Ik moet nog even checken om te vragen of ik de videoblogs hier mag plaatsen. Ik kan sowieso een link geven naar de blogs die online staan op de weblog van het vak. Maar daarover later meer.

Voor het verhaal hebben we ook fragmenten van kinderen nodig. De director, een Zweedse klasgenoot Anton, werkt als bijbaantje op een kinderdagverblijf. Hij had toestemming van zijn baas (en uiteraard van een aantal ouders) om twee kindjes als ‘acteurs’ op te laten treden. En zoals eigenlijk iedereen wel weet zijn kinderen snel afgeleid en veranderen snel van interesse en aandacht. Gelukkig heeft Anton de gave de kinderen heel goed te kunnen sturen. Daarbij kennen de kinderen Anton al erg goed, dat scheelt enorm. De hele ochtend en een deel van de middag zijn we bezig geweest met het schieten van fragmenten en er is een hoop goeds uit gekomen. Wel kregen de dame en heer sterallures, want na de eerste take wilden zij al een korte fika. “Yeah we do it again, but first….I want a rest…and some water…”

De opening van het filmen begon met de slotscène (logisch toch?). Als andere acteurs hebben we drie Zweden weten te vinden die ons graag willen helpen. Goed gecast, want ze passen perfect bij de rollen. Diezelfde middag hebben we nog een deel geschoten met een goed eindresultaat. De kop was er af!

Repeteren

Ineke en Annelies doen de eerste take!

Anton en Tomas maken een vreugdedansje; de derde dag zit erop!

Ook al zit ik in Zweden, Koninginnedag kon ik, mede dankzij de andere 400 Nederlanders hier, niet ongemerkt aan me voorbij laten gaan. In de les deelde Nynke de nodige kroontjes uit, die we bijna de hele dag gedragen hebben. Een docent (een Brit, maar hij heeft ook in NL gewoond) vroeg zich af of we niet de hele dag aan het uitleggen waren wat onze vertoning te betekenen had. Maar wat zo typisch is aan Zweden, is dat ze erg verlegen zijn. Ze zullen het niet zomaar vragen. De eerste die vroeg waarom ik een kroontje ophad was een dronken student ’s avonds in de Kårhuset (een studentengelegenheid). *

Kroontjes in de klas

Voor ons was het Koninginnedag, maar de Zweden hadden ook een nationale feestdag op het programma staan. Valbourgh dag. Celebration of spring. De tuinen worden gesnoeid en het afval wordt verzameld op een groot plein. ’s Avonds wordt het aangestoken om op die manier de lente in te luiden (van verschillende Zweden heb ik begrepen dat het vooral een goeie reden is om flink aan de zuip te gaan…) Deze traditie ken ik persoonlijk al van Terschelling. Elk jaar zijn daar de 1 mei-vuren. Dezelfde traditie, dezelfde gewoonte. In Zweden alleen niet op 1 mei, maar op 30 april. Veel heb ik er niet van meegekregen. Ik zat met een rood gespannen hoofd in de sporthal omdat de Sundsvall Dragons hun laatste wedstrijd moesten spelen. Tot drie minuten voor het einde leek het goed te komen. Sundsvall kampioen in eigen stad? Helaas, het leek te mooi om waar te zijn. In de laatste minuten liep het spel heel rommelig en wisten de Solna Vikings er genoeg punten doorheen te drukken voor de winst. Omdat het na zes wedstrijden nu 3 – 3 staat, moet er nog een beslissingswedstrijd gespeeld worden. Deze is vanavond in Solna. Ik vind het niet eerlijk, want zij hebben nu het voordeel van de thuishal. Kennelijk gaat dat zo in Zweden. Ik hoop maar dat ze het halen!**

Okee het vuur is niet zo groot als op Terschelling, maar het is een vuur

Bovenstaande verhalen spelen zich allemaal binnen de lokale bevolking van Sundsvall. Vrijdag was de op en top Local Day. We hadden weer een filmshoot ingepland. De indoor-scenes dit keer. Anton’s ouders hadden het huis ter beschikking gesteld om als set te gebruiken. Van 11 tot 5 zijn we bezig geweest en hebben we bijna alle scenes geschoten. Tussendoor lekker genoten van een Daim-ijsje. Dat is SUPERlekker ijs. Een soort cornetto, maar dan met stukjes crunchy caramel erdoorheen. HEERLIJK. De repen Daim-cholocade zijn ook altijd een fijne traktatie! Iets typisch Zweeds.

The Swedish Chef maakt bloed

Na een lange dag filmen, lachen, ge-cut en reshoots stond het er dan allemaal op. Anton en ik hebben het materiaal even goed bekeken en waren behoorlijk tevreden. Misschien wat mierenneukerijtjes hier en daar, maar daar kunnen we mee weg komen. Inmiddels was het al tegen zeven uur en we hadden superhonger. Anton’s moeder vroeg of ik bleef eten. Het was onwijs gezellig! Heerlijk gegeten (gebakken zalm van de BBQ, salade, aardappeltjes, een soort yoghurt met kaviaar erdoor (lekker!) en tiramisu toe). We hebben veel gekletst over NL vs. Zweden. Leuk om te zien hoeveel gelijkenissen er zijn en hoeveel verschillen. Leuke anekdote: we hadden het over het woord “Skål!” Dat betekent “proost!”. Ik kreeg twee verhalen te horen. Stiekem vond ik die van Anton het coolst, dat was een echt Viking verhaal! Skål komt van Skull (Schedel). Vroeger dronken de Vikingen uit schedels en daar komt het woord Skål vandaan. Cool toch? Anton’s moeder kon dat niet aanhoren en vertelde mij het “echte” verhaal. Na wat uitspraken kwam ik erachter dat Skål van Schaal komt. Men dronk uit een Schaal. Ze gaven de schaal door en riepen daarbij Skål! Dit is later omgedoopt tot het proostwoord.

Zaterdag was eigenlijk hetzelfde verhaaltje. Na opnieuw een dag filmen bleef ik opnieuw eten en heb ik het één en ander over Zweden geleerd. De betekenis van Sundsvall bijvoorbeeld. Een Sund is het water wat tussen het vaste land en een eiland ligt. voor de kust van Sundsvall ligt het eiland Alnö. De baai wordt dus de Sund genoemd. Vall is een lang stuk gestrekt land waar bijvoorbeeld paarden op grazen (in Nederland hebben we hetzelfde met koeien en noemen we het een weiland, maar dat was volgens hen niet hetzelfde…) Sundsvall betekent dus: de lange vlakten waar paarden op grazen (weiland…) aan de Sund.

Met de vader van Anton heb ik het nog over ijshockey gehad. Toen ik mijn belevenis vertelde over mijn bezoek aan een wedstrijd van Sundsvall moest hij erg lachen. Ik vertelde dat ik het maar een rommelige sport vond zonder regelmaat erin. Ik zag het als er op los beuken en kijken wie de puk het eerste in het netje van de tegenstander kan krijgen, maar hij zag dat toch echt anders. Je mag de tegenstander wel beuken maar het mag niet gevaarlijk worden op midden op het ijs zijn…hoe definieer je of een elleboogstoot wel of niet gevaarlijk is…? Wanneer de tegenstander nog staat, dan was het niet hard genoeg, was de verklaring van Anton’s vader…. Juist!

* ’s Middags kwam het vreselijke nieuw van de aanslag op de koningin mijn laptop binnen. Het was onwerkelijk. De YouTube beelden konden ons de ernst van de situatie tonen. We hebben er verbijsterd naar staan kijken. Dat dat in ons land kan gebeuren… Waarom? Dat was de enige vraag die we hadden. Voor even waren we blij om tijdens deze, normaal een absolute, feestdag meer in het Noorden te zitten. We hebben ons eigen feest gevierd, maar het had zeker wel een ondertoon.

** Bij het publiceren van deze post bleek uiteindelijk dat de Dragons het geflikt hebben! Ze zijn kampioen!

Het ziet er misschien een beetje saai uit zonder foto’s, maar die komen eraan. Update: de foto’s zijn inmiddels geplaatst! Een deel moet uit NL komen…vandaar. Foto’s van Stockholm staan er inmiddels wél op! Die vindt je hier!

Er is eigenlijk pas een week voorbij, maar het voelt als een maand. Wat kan een mens het druk hebben in één week. Een bezoekje van mijn ouders, twee presentaties, lectures en workshops en ook nog een sociaal leven…

Laat ik beginnen met het bezoek van mijn ouders. Het was aan de ene kant heel gek om ze na zo’n lange tijd weer te zien, maar aan de andere kant ook weer zo vreselijk normaal. Hun reis was goed verlopen en ze hadden goed weer meegenomen. Althans, voor de helft. Keek je namelijk naar de ene kant dan was het straks blauw lucht en zon. Draaide je vervolgens 180 graden, dan kon je de bergtop van Norraberget niet meer zien omdat er een dik pak mist voor hing. Een gek gezicht.

Links bewolkt en rechts zonnig, erg apart (klikbaar)

Het is een wonder dat mijn ouders niet extra hoefden te betalen bij het inchecken. Mijn verlanglijstje is goed doorgekomen en ik zit voorlopig weer goed in de kaas (Hollands én van de markt!), hagelslag, pindakaas, satésaus en evergreens! Na de kasten gevuld te hebben met de gekregen proviand zijn we een uni gaan bezoeken. Een mooi wandelingetje zo voor het eten. Het mooie van onze universiteit is, dat je deze 24/7 kan bezoeken. Ik heb een pas waarmee ik ongeacht het tijdstip het pand kan betreden. Handig wanneer je een deadline hebt en iets moet printen of wanneer je na een avondje stappen eens ergens anders dan thuis een afterparty wilt houden. Net zoals ik in het begin waren mijn ouders erg te spreken over de universiteit. Het gebouw is niet zo’n doorsnee blokkendoos zoals je die in Amsterdam vindt, maar leuke huisjes met een puntdak in gezellige kleurtjes. Het enige verschil met de foto’s van een paar maanden geleden is, dat de sneeuw verdwenen was.

Wandelend naar de universiteit

We sloten de avond af met een familie-pizza. Helaas niet de normale van 1 meter doosnede. Die pizzaria was dicht op Goede Vrijdag! Belachelijk! We hebben de pizza bij de concurrent gehaald. Niet zo groot, maar stiekem wel een stuk lekkerder.

Niet de grote pizza die ik wilde bestellen, maar wel lekker

Zaterdag was het zogezegd prutsweer. Sundsvall was verdwenen in een dikke laag mist. Daarbij waren alle auto’s al verhuurd en toen we eindelijk een bedrijf te pakken hadden die nog wel auto’s hadden, kregen we de auto niet mee omdat ik geen Zweeds rijbewijs heb. Heel apart, want we hebben we vaker een auto gehuurd en die vraag hebben we nog nooit gekregen. Geen auto dus en we waren gedwongen om het bruizende stadsleven van Sundsvall te bekijken. En eerlijk is eerlijk: wat een saaie stad is dit eigenlijk! Er is echt geen reet te doen! Kijk, ik vermaak me prima met mijn lessen, feestjes, fika’s, vrienden en uitgaan, maar gewoon een dagje de toerist uithangen is er niet bij. We zijn de dag maar begonnen in mijn favoriete fika-tent, de Barista. Een leuke plek waar Fairtrade bovenaan de prioriteitenlijst staat. Heerlijke koffie en nóg lekkerdere koekjes en taartjes. Wij deden ons te goed aan een Latte met een brownie, muffin en een notentaartje.

Om toch nog een beetje cultuur op te snuiven, voor zover dat kan in dit gat, besloten we het Kultur Magasinet te bezoeken. De stadsbibliotheek met daarin een museum over de geschiedenis van Sundsvall. Eigenlijk was dit best interessant en ondanks dat alles in het Zweeds was, konden we aardig begrijpen wat er stond. Een leuk voordeeltje was dat er geen entreeprijs was. Het museum is van de gemeente. Alles wat van de gemeente of de overheid is, is gratis. Scholen, musea, electra en verwarming enz. Sundsvall wordt ook wel de Stonecity genoemd. Opvallend was dan ook wel dat het museum vooral over de HOUTEN huizen ging en de houtwinning. In 1888 is de stad bijna volledig afgebrand en besloot men de huizen van steen te gaan maken. Op die manier hoopte ze beschermd te blijven tegen branden. Dit is in ieder geval wat ik ongeveer begrepen heb uit het melodieuze taaltje dat Zweeds heet.

Kultur Magasinet, het museum van Sundsvall

Na het bezoekje was het weer hoog tijd voor een fika. Dit keer in de tent waar ik mijn allereerste fika heb gehouden (en waar ik gewoon de naam even niet meer van weet…). Tijdens de fika bekeken we het busboekje eens goed, om te kijken of we een soort roadtrip konden maken met de bus. Het was in principe mogelijk, maar de overstappen waren vrij kort op elkaar. We gingen toch nog maar eens proberen om een autootje voor elkaar te krijgen. De auto die we vanaf 3 uur konden krijgen was inmiddels ook verhuurd. Ik kreeg uiteindelijk weer datzelfde bedrijf “van het Zweedse rijbewijs” aan de telefoon. Toen ik uitlegde dat ik een exchange student ben en al wel vaker een auto gehuurd had werd mij gevraagd of ik misschien in Sundsvall woonde. Nee, ik rij elke dag op een neer naar m’n eigen land…Wat denk je zelf!? Maar goed, toen kon het dus ineens wel. Een Zweeds adres en telefoonnummer was ook wel genoeg. En zo kwam het dat we de zondag toch nog een autootje te pakken hadden gekregen! Met een tevreden gevoel zijn we wezen eten in het Steakhuset. Goed eten en vriendelijke bediening. Eentje om te onthouden!

Ik zelf ben ‘s avonds met een zooi mede-exchangers de hort op gegaan. Erg gezellig, maar dit resulteerde wel in een iets te korte nachtrust. Toch stond ik fluitend om half 10 buiten en werd ik door de taxi naar “onze” auto gebracht. Het was prachtig weer! Strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Dit beloofde een mooie dag te worden. Ik had onderwerg het bord naar het eiland al gezien dus ik wist ongeveer welke kant ik op moest. We hadden een mooie Nissan Note met in koeienletters “Rental just nu 299 SEK!” op de zijkanten. Ach, het was goedkoop en het reed, meer hadden we niet nodig. Echt camouflagekleuren waren het niet, maar goed.

Als eerste zouden we de skipiste even een bezoekje brengen, zodat paps en mams konden zien hoe goed ik wel niet was geworden. Dit was echter een beetje een deceptie. De dooi was zó hard ingetreden dat de skipiste eigenlijk niet meer geschikt was. Wat me al twee maanden niet meer gebeurd was, gebeurde nu een keer of vier…ik viel… Het was meer water en ijs dan sneeuw wat onder mijn ski’s doorschoof. Ik kon ook niet lekker snelheid maken, omdat ik constant allerlei hindernissen moest ontwijken. (Stukken gras, blokken smeltend ijs). De tweede afdaling was een ramp. Na mijn laatste val op het einde van de piste was ik er klaar mee. Het seizoen was over. Per, mijn skileraar van het begin, zei al dat hij mij zo helemaal niet kende en op de achergrond hoorde ik mijn moeder roepen “ik heb het op tape hoor, schat!” Ja bedankt. Ach het was leuk om nog even afscheid te nemen, maar het skiën had ik beter kunnen laten voor wat het was. We hebben als afsluiting even een fikaatje gehouden. In de sneeuw en in de zon. We namen afscheid van Per en zijn vrouw (schandalig dat ik gewoon nog steeds niet weet hoe ze nou eigenlijk heet…) en gingen we de grote tocht tegemoet.

Prachtig weer, meer geschikt om gewoon te zitten, i.p.v. te skiën

Omdat het de zaterdag erg mistig was, grepen we nu de kans met beide handen aan om de Norraberget op te gaan en te genieten van het uitzicht over de Sundsvallei. Ik ben daar zelf al eens eerder geweest en het is schitterend! De zon deed goed haar best en het was behoorlijk helder. Na het aanwijzen van mijn woonwijk, de uni en de zee, wat kiekjes hier en daar en een kleine wandeling, besloten we verder te gaan en te genieten van deze prachtige dag. Op naar de volgende bestemming!

Op de Norra Berget, met een prachtig uitzicht!

Het eiland, Alnö. Het ligt voor de kust van Sundsvall. We zijn een heel rondje gereden rond het eiland. Wat zij daar dorpjes noemen, geven wij eerder de naam “een groepje huisjes”, maar goed, zo leeft iedereen in zijn eigen wereld. Snoezige huisjes in leuke kleurtjes en hier en daar nog een flinke plak sneeuw. Verder was er niets te doen, want het zomerseizoen is nog helemaal niet begonnen. Alle cafeetjes waren dicht en de stranden waren nog wit. We konden de zee zelfs betrappen op bevroren stukken. Na het genieten van het uitzicht, de kleine weggetjes en het heerlijke zonnetje besloot ik nog even langs Birsta te rijden. Een industrieterrein met een hele zooi grote winkels, waaronder natuurlijk een Ikea. Mams en ik konden het niet laten om de Ikea even een bezoekje te brengen. Banken uitproberen en anekdotes ophalen over mijn ideeën van een hoogslaper in mijn huidige appartement (okee, huidige appartement in NL dan…). Na een ijsje in de zon was het tijd om de auto terug te brengen en een pubje op te zoeken. Dit pubje was dusdanig leuk dat we er bleven hangen. Lekker gegeten, gekletst en gedronken. Toen ik bijna letterlijk omviel van de slaap namen we afscheid spraken we een laatste fika af voor het vertrek.

Grote pints, zoals het hoort

In tegenstelling tot de treinen in Nederland, rijden ze in Zweden wel op tijd. De trein stond dan ook al een uur van te voren klaar. Lekker een fika gedaan, het weekend besproken en toen was het alweer tijd om gedag te zeggen. Het was gek om ze uit te zwaaien. Ik had geen heimwee, maar het is een gek idee dat ze niet op de fiets stappen naar hun eigen huis, maar eerst nog een halve dag moesten reizen.

En toen was het alweer tijd voor afscheid

De rest van de week heb ik gevuld met schoolwerk, presentaties, meetings en basketbal. School vergt veel energie. Ik heb twee vakken naast elkaar lopen die behoorlijk druk zijn. We zijn nog maar net begonnen, maar ik heb het gevoel er al helemaal in te zitten. Gelukkig heb ik een leuke club mensen en volgens mij gaat het allemaal echt wel lukken. De film die we gaan maken begint echt al vorm te krijgen en de ideeën over het magazine komen ook steeds meer naar voren.

Basketbal was weer een spannende wedsrtijd. Niet dezelfde spanning als vorige week, maar een andere spanning. De Dragons hadden afgelopen dinsdag de eerste finalewedstrijd verloren, dus er moest flink aangemoedigd worden. Samen met twee Zweedse klasgenoten, een Franse en een Nederlandse zijn we de heren toe gaan juichen en dat heeft geholpen! Samen met de posters “Go Dragons Go!” wisten de mannen de eindstand op 85 – 45 te zetten, wat dus een dikke winst betekende! Een team was het, ze waren geconcentreerd, letten goed op en herstelde de fouten die ze maakten bijzonder goed. Solna Vikings was duidelijk de zwakkere partij en Dragons mag een mooie partij op de lijst zetten. Als ze dit nou vasthouden, dan zie ik ze nog kampioen worden ook! Op naar volgende week!

Ondertussen was het ook wel weer tijd geworden voor een feestje. Zaterdag 18 april zijn de meesten van ons drie maanden in Zweden. Drie maanden alweer! Dat moest gevierd worden natuurlijk! Nynke en ik stelde ons appartement ter beschikking om dit heugelijke feit te vieren. Het thema was Pretty Pictures. Iedereen moest zijn/haar leukste, gekste, mooiste en grappigste foto’s op een USB-stick meenemen en deze werden dan vertoond. Eigenlijk wilde we ze projecteren op de muur met een beamer, maar deze mochten we helaas niet lenen van school. Uiteindelijk is er een laptop op de TV aangesloten. De foto’s waren af en toe hilarisch en de drank vloeide goed. Het was een geslaagd feestje. Dit was af te lezen aan de brakke gezichten die tijdens de meeting voor het Magazine Project te zien waren. We kunnen de week weer compleet ingaan!

Een compilatie van een geslaagde avond

Ik had van de week een gesprek met twee van mijn vrienden over Skype. Zij wilden mijn kamer zien, en zo goed en kwaad als het ging, heb ik met mijn laptop een virtuele rondleiding gegeven door mijn kamer. Lekker de ruimte, een mooi uitzicht (“jemig het is helemaal wit!”) en ja ook wel de “rondslingerende zooi” was één van hun opmerkingen. Wat ze ook wel vonden, is dat mijn muur wel heel erg kaal was. En daar hebben ze eigenlijk angstaanjagend gelijk in…

Nou geef ik toe dat de lente hier wel erg langzaam zijn intrede doet. Zeg nou zelf, elke keer als het zover lijk te zijn, dan valt er weer een halve meter sneeuw… Winter betekent: vogels naar het Zuiden. Toch hoor ik ze steeds vaker en ik zag ze vorig weekend toch ook echt voorbij vliegen! Of het postduiven waren kon ik niet goed zien… Ze vlogen namelijk met een noodgang VOORBIJ mijn flat. Misschien kunnen ze mijn appartement niet helemaal vinden, of is het adres niet helemaal juist. Dus daarom nog maar eens het juiste adres zodat de duifjes de fanmail goed kunnen afleveren.

In ruil daarvoor maak ik een nieuwe wall of fame! Wie mij als eerste verrast krijgt een Ere-plekje!

Wendy Segaar
Nackstavägen 18B
85352 Sundsvall
Zweden

En! Op die manier laten jullie aan mijn potentiële Date-Zweed zien, dat hij flink zijn best moet doen om mij hier te houden

Tot zover de huishoudelijke mededelingen! Waarom was het zo lang stil? Afgelopen week realiseerde ik me al dat men zich waarschijnlijk zorgen beginnen te maken. Verontrustende smsjes werden verstuurd naar mijn Zweedse nummer. Was ik niet in een lente-sneeuwstorm beland? Heeft de dooi gezorgd voor immense gladheid, waardoor ik van een bergrand ben afgestort? Was het te mooi weer, dat ik de hort op ben gegaan naar betere oorden? Welnu, dit heeft allemaal wel plaatsgevonden, maar dat was niet de rede van mijn afwezigheid. Het vak Graphic Design slokte al mijn aandacht op. Ik kon mij al twee weken niet op de piste begeven omdat er collages en folders gemaakt moesten worden.

Na twee weken stoeien met het programma Indesign, was het dan de beurt aan het programma Photoshop. Eitje, dacht ik. Toen de docent vroeg wie er al vaker gewerkt hadden met het programma, stak ik dan ook vlug mijn hand in de lucht. Toch woonde ik de colleges bij, want je weet tenslotte nooit welke nieuwe inzichten je meekrijgt. En dat was maar goed ook, want ik leerde principes, tools en andere snuisterijen die tot dan toe onbekend terrein voor mij waren.

Centraal tijdens deze cursus stond het principe “No pixels harmed”. Ik had er nog nooit van gehoord. Het houdt kennelijk in, dat je de pixels in een afbeelding laat voor wat ze zijn. Je mag ze niet “kapot” maken met filters en effecten. De docent was hier hele stellig in en mijn theorie van het “opslaan onder een andere naam” werd ook direct van tafel geveegd. Ik kan wel goed met Photoshop werken, maar op een totaal andere manier. Ik denk dat ‘mijn’ manier niet zozeer fout is, maar dat de manier die ik via deze opleiding leer de juiste is voor fotografen. We leerden namelijk vooral foto’s te bewerken. Hoe kun je de levels in een afbeelding verbeteren? De kleuren dieper maken, of juist wat fletser? Hoe kun je een object op jouw foto onder de aandacht brengen? Over het bewerken van een foto dacht ik nooit na. Ik hou mijn “originele” foto’s gescheiden van de bewerkte versies. Natuurlijk verwijder ik rode ogen, of maak ik het contrast wat duidelijker zichtbaar, maar daarbij dacht ik nooit aan het “no pixels harmed” principe. Dit was zeker leerzaam. Helaas heb ik er niet genoeg mee kunnen oefenen in de les, omdat de cursus slechts drie dagen bestreek. In deze drie dagen moesten we zowel het programma beheersen, als de eindopracht afhebben. Een drukke week. Ik denk dat veel studiegenoten het programma nog steeds niet goed weten te gebruiken en zat ook meteen te denken aan een vertaling van mijn Photoshop cursusmateriaal.

De eindopdracht was het maken van een collage waarin je jezelf centraal stelde. Meteen kwam de opdracht uit mijn propedeuse jaar weer naar boven. De IAM brand . (Zet jezelf neer als merk) Ik bekeek mijn resultaat van die tijd en kwam tot de conclusie dat een herziende versie misschien wel een erg goed idee was. Helaas ben ik niet supergoed in het maken van collages, maar ik ben de uitdaging aangegaan. Ik moet zeggen, ik ben er wel blij mee. Helaas heb ik het stukje perspectief (wat we in een ander college uitgelegd kregen) niet kunnen toepassen, want dat lukte me gewoon niet goed. Ik heb dat even gelaten voor wat het was. Hieronder is het resultaat te zien van de eindopdracht. Wat ik nog even moet vermelden, is dat de “muur” die te zien is, gemaakt is door Bert Scheuter. Meer werk van hem is te bekijken op zijn Flickr-account.

De elementen in de collage:

• Het strand van Terschelling
• De Brandaris,
• Een basketbal
• Een gitaar
• Een ruïne muur
• Some of my best friends, al missen er wel een aantal…
• Ikzelf

Eindopdracht Photoshop (klikbaar)

Na de cursus “In een notendop alles over Photoshop” werd het tijd om alle geleerde skills toe te passen in een grote eindopdracht. We moesten een folder maken over Sundsvall. We kregen daarbij beeldmateriaal en teksten die we konden gebruiken. De afbeeldingen waren beschamend slecht, maar toch moesten we er minimaal zeven van gebruiken. Ook waren er twee teksten verplicht. Als laatste moesten er minimaal twee vouwen in de folder zitten. De rest mocht je helemaal zelf invullen. Vorm, typografie, doelgroep, inhoud, papiersoort en dikte enz.

Ik moet zeggen, dit was best lastig. Ik ben gewoon niet zo creatief. Wel heb ik mijn best gedaan en er is wel iets aardigs uitgekomen. Eigenlijk moet ik iets maken, het dan af laten kraken, iets doen met de kritiek en dan helemaal opnieuw beginnen. Helaas was daar de tijd niet voor. We hadden slechts een week tot de Final Examination.

Ik heb wel nuttige feedback gekregen van studiegenoten en van de docenten, waar ik in de toekomst echt nog wel wat aan heb (mocht ik ooit zo’n soort opdracht krijgen).

Tijdens de examination heb ik allemaal leuke ideeën opgedaan voor de toekomst doordat ik inspiratie heb opgedaan van studiegenoten. Dat is ook de reden dat ik beter tot mijn recht kom in groepswerk, denk ik. Dan kan ik voortborduren op ideeën van anderen, anderen op die van mij enzovoorts. Maar goed, dat is even off the record. Hieronder is het resultaat te zien. Niet echt bijzonder, maar zeker genoeg om het vak ruim te halen.

Folder Sundsvall (klikbaar)

Ondanks dat we nog één Zweeds tentamen hadden (en andere studiegenoten nog een examen van een ander vak), besloten we toch maar een klein feestje te houden. Het merendeel van de exchange students vertrekt dit weekend naar Kiruna, het zusje van Nynke is dit weekend bij ons op bezoek en om natuurlijk toch een beetje het einde van het blok te vieren, gaven wij een Dutch Pancake party in ons appartement. Nynke had zoveel inkopen gedaan dat we de resterende tijd hier in Sundsvall pannenkoeken kunnen eten! Annelies, Nynke en Berber (zusje van Nyn) bakten alsof hun levens er vanaf hingen. Het was leuk om te zien dat de verschillende nationaliteiten allemaal wel pannenkoeken kende, maar elk weer op een andere manier. Onze manier viel wel in de smaak. Dat was in ieder geval te zien aan de hoeveelheid rotzooi die onze gasten achter hadden gelaten. Het was het zeker waard. Het was supergezellig en de pannenkoeken waren heerlijk!

Dutch Pancake Party

Wat ik tussen alle bedrijven door nog wel gedaan heb, is een mooie wandeling gemaakt met Nynke en Annelies. We hebben de Norra berget beklommen. Dat is de berg waar ik tegenaan kijk als ik uit mijn slaapkamerraam kijk. Ik kan het uitkijkpunt zien vanaf hier en wilde er al een tijdje naar toe. Het mooie weer, vorige week, gaf ons de goede moed om de uitdaging aan te gaan. Hoe we precies de berg opgingen wisten we nog niet. Er zijn verschillende manieren. We hebben de meest avontuurlijke gekozen. Nynke zag een bordje “verboden” wat haar er juist toe zette om er overheen te klimmen. Trouw zijn Annelies en ik gevolgd en daar hadden we absoluut geen spijt van! Wat een leuke tocht en wat een prachtig uitzicht! De glibberigheid van de ijsvlaktes namen we maar even voor lief. Nynke en ik zijn zelfs nog “off road” gegaan om een klein huisje van dichtbij te bekijken. Dat we bij elke stap dieper in de sneeuw zakten, namen we maar op de koop toe. We waren eigenlijk wel een beetje verbaasd dat er nog zo’n dikke laag sneeuw lag. Het dooien is namelijk al wel een tijdje aan de gang.
Afgelopen zondag kregen we het gekke idee om eens een andere piste op te zoeken dan Sidjö (spreek ongeveer uit als sjchitsjgeu). We huurden een autootje en via een prachtige route kwamen we uiteindelijk terecht in Hassala. Dit plaatsje kende 9 pistes. Genoeg om te ontdekken dus! Het was heel erg mistig, dus dat was ook nog eens een uitdaging. Op de piste kwamen we Myrte en Martijn en een hele zooi Duitse mede-Nacksta-bewoners tegen. Snel spullen gehuurd en gaan met die banaan!

Omgeving

De lift was véél langer dan die van “ons” en de bergen waren steiler. Ik begon maar even met de makkelijkste, om te kijken of me dat lukte. Daar had ik spijt van, want die was veel te makkelijk (*kijkt trots om zich heen*). Bij mijn tweede afdaling zocht ik wat meer uitdaging en ging ik de rode piste af. Jozef, een Duitser, ging met mij mee. Maar goed ook, want ik had wel wat steun nodig! De heuvels waren al veel steiler en ik bleef af en toe nog maar nét overeind staan! Terwijl Jozef verder “huppelde” (zo leek het met zijn mini-ski’s) liet ik me langzaam naar beneden glijden met hier en daar zelfs enige vaart erin. Beneden voelde ik nog de adrenaline door mijn aderen suizen. En dan te bedenken dat de anderen op dat moment de Zwarte piste aan het betreden waren. Neuh, daar wacht ik nog wel even mee.

Het was een geslaagd dagje! Een groepsfotootje als afsluiting kan natuurlijk niet ontbreken! Het is geen Åre, maar wel een mooie kandidaat voor een eventuele reunie…

Groepsfoto

En dan is het vanaf deze week afgelopen met de vrije tijd en dolle pret. Hard werken is het thema tot aan het einde van mijn verblijf… Ik heb twee fulltime vakken naast elkaar lopen. Narrative Forms in Media (het maken van een film, incl. Het maken van een Storyboard, script, montage en trailer) en het Magazine Project (het bedenken, ontwikkelen en maken van een tijdschrift). In beide heb ik evenveel zin. Het eerste college voor Narrative Forms zit er al op en het klinkt erg interessant. De basis heb ik al gehad in een vak aan het begin van het schooljaar (we moesten toen een script schrijven voor een interactieve commercial). Nu moeten we datzelfde proces doorlopen maar dan ook nog eens filmen en monteren.

Het Magazine Project gaat over het produceren van een tijdschrift. Van begin tot eind en met alle processen die er doorlopen moeten worden. Het is een echte opdracht, want het tijdschrift wordt naar alle nieuwe exchange students gestuurd. Ik denk dat ik hier mijn ei kwijt kan in het schrijven en wellicht regelen van diverse zaken. Ook krijgen we een korte cursus fotografie en dat lijkt me helemaal te gek! Twee drukke vakken dus, maar ook twee superleuke vakken!

Deze week was ook het eerste deel van de halve finale van basketbal. Het was weer een enorm spektakel. De hal zat afgeladen met Dragons fans met hier en daar een verslingerde Dolphines fan. De mannen van Sundsvall hielden ons het eerste kwart erg in spanning door de eerste minuten achter te staan. Gelukkig kwamen ze terug en wisten ze vanaf het tweede kwart de tegenstanders op zo’n 8 -10 punten afstand te houden. Van de drie scheidsrechters was er eentje een beetje een prutser. Essentiële dingen niet zien en wel fluiten voor incidenten die er eigenlijk niet toe doen. Misschien dacht de scheids dat hij moest zuigen op het fluitje in plaats van blazen… We zullen het nooit weten. Gelukkig heeft het niet heel erg in het nadeel van Sundsvall gewerkt (ook niet in dat van de tegenpartij trouwens).

Basketball

Ja, ondanks dat de dooi behoorlijk ingetreden is hier, mag dat alle pret niet drukken. De laatste vakken duren 10 weken, wat betekent dat ik over ruim 2,5 maand alweer naar Nederland vertrek! Wat gaat dat snel! Ik ga er nog maar niet aan denken!

Nu eerst maar eens even dromen over de het mooie spel van gisteren en de nog mooiere nummer 10

The famous #10

Wat ik ondervonden heb, is dat basketball hier erg populair is. Ik ga altijd graag naar die wedstrijden. Niet alleen voor de prettige verschijning van nummer 10, maar ook echt wel voor het spel. Ik krijg altijd ontzettend veel energie van zo’n wedstrijd.

Nóg populairder in Zweden is ijshockey. Dat is de nationale sport. Eigenlijk dé sport in Scandinavië. Ik had al in mijn hoofd om eens een wedstrijd te bezoeken, maar ik ben niet zo thuis in de ijshockeywereld, dus het kwam er nooit van. Tot afgelopen maandag. Ik werd meegevraagd en omdat ik nog niet echt plannen had, dacht och waarom ook niet. Spijt heb ik er zeker niet van. Dit spontane uitje was zeer geslaagd.

Snel een pizzaatje naar binnen gepropt, naar het busstation geracet en de speciale “hockeybus” gepakt. Deze bracht ons naar de arena, waar het allemaal plaats zou vinden. Daar aangekomen, keken we op ons kaartje waar we naar binnen moesten. Ingang E. Simpel. Even de letters afgaan. A t/m G, maar geen E. Lekker dan. Zouden we bedrogen zijn? Valse kaarten? Afgezet? (ook al waren de kaartjes maar 70 kronen (± € 7,-)) Verkeerd ingelicht? We wisten het niet. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en uiteindelijk hebben we de juiste ingang gevonden.

Nynke en ik voor de arena

We mochten in een hoek gaan staan, opgepropt bij elkaar. Verassend genoeg kon ik het zeer goed zien! Ik kon lekker relaxt tegen een balk aanleunen, als ik daar zin in had en bovendien was het uitzicht perfect. Laat de lekkere ijshockeyers maar komen!

We zaten vlakbij het supportersvak van Sundsvall. Wat bleek? Zij spelen in rood! Ik had mij toevallig die dag in een rood vest gehesen én ik heb natuurlijk een rode jas! Ik hoorde er helemaal bij!

Het supportersvak

De opkomst was spectaculair. Het leek wel het begin van een Metallica-concert! Ruige muziek, (Volg)spots over het ijs en het publiek, projecties, vuurwerk en zelfs een dame die, ik denk, het volkslied van de regio óf Zweden zong. Dat weet ik niet. Ik heb niet zo’n verstand van volksliederen. (okee, dát was dan weer niet echt Metallica…)

Toen het team van Sundsvall binnen kwam klunen, was er groots gejuich. De heren maakten wat rondjes, waar menig kunstrijder overigens nog een puntje aan kan zuigen, en bleven staan bij hun doeltje. Zodra de tegenpartij binnenkwam, knalde de TL-verlichting aan, ging de muziek op mute en klonk er overal uit de arena boe-geroep! Best wel onsportief eigenlijk, maar het was stiekem wel komisch.

En toen begon de wedstrijd. En ik weet werkelijk níets van ijshockey. Ik heb snel nog even een security gevraagd hoe lang een wedstrijd duurt en deze kon mij vertellen dat er drie periodes zijn van 20 minuten, met tussen elke periode een kwartier pauze. Een raar getal, drie, maar goed, het zal wel normaal zijn in de ijshockeywereld.

De eerste seconden leek het wel of ijshockey een spel is zonder regels. Er werd wat afgebeukt en geslagen, zonder dat er ook maar één keer gefloten werd. De eerste score was voor Sundsvall. Eén en al hysterie ging door de arena. Volgens mij werd de wedstrijd live uitgezonden, want op diverse schermen was ongeveer 34 keer de herhaling te zien.

Helaas wist de tegenpartij (ik heb echt geen flauw idee wie dat waren) ook vrij snel het kleine doel te vinden, want binnen een minuut stond het al 1 – 1. Een mooi contrast: bij de score van Sundsvall ging werkelijk de héle arena uit zijn dak, terwijl je bij een score van de tegenpartij misschien nét drie fans onder de tribune vandaan hoorde komen.

Het spel verliep verder rommelig, maar dat zal er wel bijhoren. Na een poosje kijken, kwamen we er achter dat je niet mag vechten en dat je ook niet een slaande beweging met de stick mag maken boven een bepaalde hoogte. Wanneer je dit toch doet, krijg je straf. De straf moet je dan uitzitten in een speciaal hokje. Twee minuten wordt je van het veld verbannen en speelt jouw team dus met een man minder. Heel apart. Het is ook zo raar dat er bij sommige vechtpartijen niets gebeurd en bij andere, veel minder erg lijkende, incidenten er meteen twee spelers uit het veld gehaald. Het is echt niet te volgen.

De strafhokjes

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Er werd wat afgebeukt, gemept en gestoten. Soms dus een vechtpartijtje en soms alleen een verdwaalde stick of achtergebleven handschoen op het ijs. Goed nieuws was in ieder geval, dat die heren van het ijshockey dus geen watjes waren! Helaas konden we de fysieke toestand niet beoordelen door de hoeveelheid pak wat er over de mannen zat. Ik ga de website maar eens even doorspitten

Net zoals bij het voetbal in Nederland worden er heel veel liedjes gezongen. De teksten verstonden we niet altijd, maar de melodieën daarentegen weer wel. Het voetballied van een EK of WK kwam voorbij en de enige tekst die ze daarop zongen was Hejdå! (spreek uit als “Heedoa” dit betekent “tot ziens!”). Dat konden we nog wel volgen en zongen we dus uit volle borst mee. De andere liedjes snapten we niet, maar neuriede we mee, omdat de melodie wel bekend was. Ik noem een “Yellow Submarine”, “Oh when the Saints…” en zelfs “Wij houden van Oranje”! Die laatste was gek om te horen, omdat ik dacht dat dit typisch een Nederlands voetballied was.

Na drie perioden schaatsen, beuken, meppen en toch ook nog scoren stond het dan 4 – 4. Op het bord verscheen een tijd van tien minuten en het ijs werd weer gedweild. Zou dit betekenen dat er nóg een periode gespeeld zou worden? Het was me niet echt duidelijk. Na tien minuten kwamen inderdaad alle spelers weer het ijs op gekrabbeld en werd er nog één maal een poging tot score gedaan. Letterlijk. Toen Sundsvall uiteindelijk de puck in het netje wist te slaan, was de wedstrijd afgelopen. Geen speeltijd meer, gewoon stoppen. Heel bijzonder.

En het allergekste vond ik nog wel, dat we na het laatste doelpunt binnen vijf minuten weer buiten stonden. Kennelijk moedigen we hier alleen aan tot we gewonnen hebben, daarna is het klaar. Niet blijven hangen, cappucionootje of croissantje, beetje napraten onder het genot van een biertje, zelfs geen rellen. Iedereen wil zo snel mogelijk de bus weer pakken en richting huis vertrekken. Dus toen hebben wij dat ook maar gedaan.

Gedurende de wedstrijd werd ik gevraagd mijn camera weg te doen. Kennelijk was foto’s maken verboden. Ook stom. Ik snap dat ik niet met een driedubbele telezoomlens mag fotograferen, maar mijn compactcameraatje kan toch geen kwaad? Ik heb dus helaas geen foto’s van de winst kunnen maken.

Terwijl sommige mensen hun bed niet uit kunnen komen, heb ik deze week meerdere dagen van gemiddeld 9 tot 5 op school gezeten om een opdracht voor het vak Graphic Design af te ronden.

De eerste twee weken stonden in het teken van Indesign. Voor degene die het niet kennen, dat is een grafisch programma waarmee o.a. tijdschriften en kranten opgemaakt worden. Je kunt het omschrijven als een soort Word met daarin Photoshop – sorry, ik realiseer me dat ik een hele hoop grafisch ontwerper nu ernstig beledig. Ik heb het programma weleens open gehad en er ook een aantal keer een document voor schoolprojecten in opgemaakt (vanuit een template), maar echt heel erg bekend was ik er niet mee. Erg handig dus, dat ik mij gedurende dit vak helemaal kon uitleven.

Ik moet zeggen, het viel me af en toe nog best tegen. De eerste opdrachten waren oefeningen om het programma onder de knie te krijgen. Omdat ik nogal een pietje precies ben, kon ik mezelf er niet van weerhouden om er zo nu en dan eens een vloekwoord eruit te gooien. Gefrustreerd en zuchtend heb ik braaf doorgezet. Een Française uit mijn klas, maakte de lessen gelukkig erg aangenaam door mijn vloeken na te praten. (“Kût!” “Gutvudumme!”)

De uiteindelijke opdracht voor Indesign was het namaken van een door jou gekozen tijdschrift. Je moest de contentpage (inhoudsopgave) en een spread (een dubbele pagina die bij elkaar hoort) ‘kopiëren’. Eerst moesten we de pagina’s schetsen, afmetingen erbij zetten en de typografie uitzoeken. Een hel! Wat een werk! En dan heb je alles opgemeten, dan ga je de indeling in Indesign maken. Dan blijkt dat de helft van je maten niet kloppen en kun je alles weer opnieuw opmeten en tekenen.

Veel werk, maar ik vond het ook wel leuk om te doen. Ik merk wel dat het veel werk is om zo’n tijdschrift in elkaar te zetten. Toch vind ik het niet helemaal naar de werkelijkheid staan. De vormgevers op een redactie hoeven niet zo te pielen als wij de afgelopen twee weken gedaan hebben. Zij krijgen de teksten aangeleverd en stellen zelf de pagina’s samen. Zij bepalen hoe een artikel vorm gegeven wordt, welk lettertype er gebruikt wordt, hoeveel kolommen er geplaatst worden en hoe groot deze moeten zijn, de afstanden aan de zijkanten van de pagina en tussen de kolommen zijn al een standaard, ze krijgen afbeeldingen van hoge kwaliteit en ze zijn waarschijnlijk gewoon veel beter in het werk dan dat ik, als beginner, ben.

Toch wil ik jullie niet onthouden wat het eindresultaat van mijn geploeter is. Hieronder kun je het origineel en mijn kunstwerk aanschouwen. Belangrijk is om te zeggen dat ik zelf het lettertype erbij heb moeten zoeken. Het is best pittig om die te herkennen tussen de miljoenen die er bestaan. Ik zal het dan ook vast niet precies goed hebben, maar ik zit in ieder geval in de buurt.

De contentpage, links mijn werk en rechts het origineel (klikbaar)

De spread, boven het origineel en onder mijn werk (klikbaar)

Ik ben er eerlijk gezegd best wel trots op. En een bijkomend voordeel is, dat ik dit weekend nu helemaal geen huiswerk heb en ik lekker in mijn luie bed kan liggen, zoals die anderen dat dus door de week doen

Ik denk dat het weinig mensen is ontgaan, maar afgelopen weekend heb ik met een groep medestudenten de Poolcirkel een bezoekje gebracht. Om precies te zijn het plaatsje Kiruna. Op school hingen al een tijdje posters met een aanbieding voor studenten om een tweedaagse Nothernlights-tour te doen. Omdat dit een unieke ervaring en een echt must is, hebben we een tripje georganiseerd.

Afgelopen donderdagavond zijn we vertrokken vanuit Sundsvall. Het zou een treinreis van 13 uur worden, dus flink vermoeiend. Het eerste stuk werd per bus afgelegd. Geen probleem, we hadden de dikste pret, al vonden de medepassagiers dat iets minder geloof ik. Een hoop ge-sshht, gezucht en gegrom later, kwamen we aan in het dorpje Långsele. Hier moesten we de trein pakken richting Kiruna. Helaas had deze een half uur vertraging, maar dat mocht de pret niet drukken, dus we zijn ijspegels gaan tellen. De temperatuur was tijdens de busrit al gedaald tot -23, dus dat zou wat beloven in Kiruna.

De temperatuur in de bus

Eenmaal in de trein bleken al onze gereserveerde plaatsen al in beslag genomen te zijn door een hele zooi Chinezen en Singaporen. Myrte en ik hebben ons maar gewurmd in een andere stoel. Ik had zo’n éénzitsplek, wat me eigenlijk wel goed bevallen is. Kijk, lekker slapen is anders, maar ik heb aardig wat uurtjes kunnen pakken. Ik werd in ieder geval uitgerust wakker. Dat is maar goed ook, want we hadden een druk programma.

De laatste kilometers naar Kiruna waren geweldig! Zo’n mooi sneeuwlandschap! Dit is dus waar de Kerstman woont! Lucky him! Helemaal mooi omdat er flink wat blauw in de lucht te zien was. Klikkende geluiden van camera’s waren dan ook niet weg te denken.

Het land van de Kerstman

Helaas arriveerden we wel een uur te laat in Kiruna. Na wat kiekjes voor achter, naast, langs in en om het station was het dan tijd om het hotel op te zoeken. Omdat we het adres vergeten waren (ja inderdaad, superhanig…), hebben we het adres gevraagd in de touristinformation. We hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat informatie in te winnen over het Icehotel. Heel makkelijk te bereiken, dus dat kwam mooi uit!

Groepsfoto!

In de tourist information

Als eerste zijn we de bagage wezen droppen in het hotel. Onze mazzel was dat we meteen in konden checken. Eigenlijk kon het pas vanaf 14:00 uur, maar de kamers waren al klaar. Mooie ruime kamers en gratis sauna, het avontuur kon nu al niet meer stuk.

Let vooral even op de leuke rendier-dekentjes

Na een klein half uurtje relaxen op de kamer werd het tijd om te vertrekken. Onderweg werd er een hotdog gehaald en liepen we op ons gemak naar de bus. We keken onze ogen uit naar de hoeveelheid sneeuw en het uitzicht. We keken uit op een gigantisch gebergte, wat een mijn bleek te zijn. Het was goed koud! Gelukkig waren we daar op gekleed. Ik had mijn thermobroek, een joggingbroek en mijn skibroek aan, met daarboven mijn thermoshirt, een vest, nóg een vest en mijn jas. Een soort kolletje met daaromheen mijn sjaal, een muts en twee paar handschoenen over elkaar heen. Ik voelde me aardig een michelin-mannetje (Gelukkig hielp Martijn me regelmatig herinneren dat ik “zo’n poepje” ben).

Het Icehotel was zelf erg indrukwekkend. Een heel hotel van sneeuw en ijs gemaakt. Je kon er ook overnachten, maar dat lieten we maar even voor wat het was. Alle kamers hadden een eigen thema en waren gemaakt door verschillende kunstenaars uit de hele wereld (ook Nederlanders). Blokken ijs waren uitgehakt tot een kunstwerk, er was mooi met licht gespeeld en natuurlijk stonden er bedden. Over de matrassen lag een rendiervel. Het lag niet eens verkeerd, op het feit na dat het best wel koud was. Het lijkt me een hele ervaring om er te slapen, maar ik denk dat ik de kou niet zou overleven.

Koud!

Een greep uit de kamers (klikbaar)

Na het bezoek was het natuurlijk tijd voor een Fika. Even heerlijk opwarmen met een warme chocolademelk. Zonder slagroom, want dat serveren ze hier zonder suiker en dat vind ik dus echt niet lekker. Aan het eind van de middag gingen we terug naar het stadje en sloten we de dag af in de pizzeria. Goed gegeten en daarna terug naar het hotel om de sauna eens uit te proberen. Voor mij was dit een geheel nieuwe ervaring, die zeker voor herhaling vatbaar is! Man, wat is dat lekker! Toen we later weer op de kamer waren en mijn hoofd mijn kussen raakte was ik in één keer vertrokken. Datzelfde gold voor Nynke geloof ik.

Dogsledgetour

Na een hele diepe slaap werden Nynke en ik helaas bruut gewekt door de wekker. Althans, ik werd gewekt door de wekker en Nynke door mij . Tijd om op te staan, in te pakken, te ontbijten en weg te wezen! We hebben het ontbijtbuffet goed leeggehaald geloof ik. Fruit, groenten, 400 soorten muesli, broodjes, natuurlijk knäckebröd, diverse sapjes, melk en last but not least: wafels! Heerlijk! We wilden ook nog een illegaal lunchpakketje maken, maar helaas werden we te strak in de gaten gehouden. De enge ogen van de mevrouw deed ons ertoe besluiten om maar gewoon braaf te zijn. Om niet te verhongeren hebben we nog maar een extra wafel genomen.

Een hapje wafel voor de liefhebber Let ook even op de vorm

Een uur te laat kwam de meneer van de dogsledge ons halen. Aankomen op de ‘place of no return’ werden de honden klaargemaakt en de snowmobiles getankt. We kregen een uitgebreide instructie over de hondensleeën en snowmobiles. We moesten ze zelf besturen! Spannend! Wij begonnen op de snowmobile. Twee mochten er op het gevaarte zelf zitten en de rest zat in een bakje wat erachter hing.

Ik heb er ook echt twee keer op gereden!

Op ongeveer de helft van de tocht werd de snowmobile ingewisseld voor de echte hondenslee! Een avontuur op zich! Er mochten drie personen tegelijk op één slee. Twee zaten op de slee zelf en eentje stond achterop en bediende de rem. Het was zo gek om door vijf honden vooruit getrokken te worden. Wel een ervaring op zich!

Op de hondenslee

De tocht eindigde bij een ijsvlakte. Dit bleek de rivier de Thorne te zijn. Naja, het was een ijsvlakte van, pak ‘m beet, 1 meter dik. De honden moesten van de slee “gekoppeld” worden en aan een lange lijn weer vast gemaakt worden. De voorste hond van elke slee moest even vast gehouden worden. Een lastige klus, want er zaten een paar flinke wilde tussen. En je raad het natuurlijk al, ik was ook de sjaak… Henrik, de baas van het geheel geloof ik, duldde geen gemaar en voor ik het wist had ik een hond vast. Nou er zijn dingen waar je me blijer mee maakt. Het beestje zat nog vol energie en trok me heen en weer. Ik was blij toen Henrik ‘m van mij overnam.

Ik met een echte slee-hond

Toen alle honden vast zaten sprong Henrik op zijn snowmobile en ging er vandoor. En toen stonden we daar. Wat nu? Was de vraag die op de meeste gezichten af te lezen viel. Gelukkig kwam hij na een korte tijd weer terug. Hij bleek even het ijs gecontroleerd te hebben. Hij zou ons voor gaan en wij moesten dezelfde route lopen. De sporen van de snowmobile volgen. Nou prima. Ondanks dat het ijs 1 meter dik was, vond ik het maar eng kraken. Zo erg dat ik wat versneld ben gaan lopen.

Wachten tot we naar het kamp gaan

Aangekomen in het kamp kwamen al mijn scouting zomerkampen nog eens voorbij! Dezelfde hutjes, dezelfde sfeer, dezelfde rommel en vooral hetzelfde gevoel. Ik vond het meteen al leuk! We waren met een grote groep. Voornamelijk mensen uit Singapore. Daarnaast nog wat Fransen en wij dus. Er werden groepen gemaakt en die werden verdeeld over de diverse hutjes. En wat is nou het leuke van het geheel? Wij mochten in de traditionele Lappish Hut! Een hut gemaakt van hout en turf. Hoe leuk is dat?! Het was wel een beetje rommelig en vies, maar omdat ik mijn scoutinggevoel had, had ik daar totaal geen problemen mee.

Onze hut

De “huiskamer”

De “slaapkamers”

Na het installeren van de spullen was ons de taak van het hout ‘sprokkelen’ opgedragen. Dat sprokkelen viel wel mee, want we konden voor gezaagd hout uit een hut halen. We moesten er alleen nog bruikbare stukken van zagen en hakken. Waarom hout? Onze hutten werden verwarmd door middel van een stoof. Een open haartje in het hutje. Ook helemaal scouting, dus ik was helemaal in mijn sas. En omdat ik ooit een insigne in hakken en zagen heb gehaald, kon ik mooi even testen hoeveel kennis er nog wat blijven hangen. Ik moet zeggen, het zagen ging me goed af. Het hakken wat minder. De bijlen waren te zwaar en de blokken hout te dik. Toch is het gelukt en we hadden een mooie berg hout voor de komende nacht.

Hoppatee!

Als lunch kregen we een barbecue! Binnen, welteverstaan. In het BBQ-hutje. Het vuur stond mooi hoog en we kregen worstjes (eigenlijk was het een soort smack…), aardappelpuree, een soort aardappelsalade (helaas niet zo lekker), witte bonen in tomatensaus en natuurlijk jam! In Zweden gooien ze namelijk overal jam op. En eerlijk is eerlijk, dat is eigenlijk best wel lekker! Wij aten gezamenlijk met een Franse familie. Niet heel spraakzaam, maar ze moesten wel een beetje lachen om ons. Eigenlijk was het heel gezellig!

Het BBQ-hutje

Na het eten was het dan eindelijk speelkwartier. Terwijl Myrte, Ineke, Martijn en Martina water uit de rivier haalden, onder begeleiding van Johan, de kampleider, deden Annelies, Lisette, Nynke en ik ons te goed aan de sleeën die we gevonden hadden. En mijn god, wat heb ik gelachen! De 10 jarige Wendy kwam weer naar boven. Het deed me denken aan een weekje Ardennen met mijn ouders en broertje (lang, lang geleden). Daar lag minstens zoveel sneeuw en achter het huisje was een soort ‘slee-piste’ waar we elke dag minstens 400 keer van af konden. Daar heb ik de kunst van het sleeën geleerd. Ik zoefde met gemak naar beneden! Zittend, op mijn buik, met z’n tweeën op elkaar. Ik was het niet verleerd. Geweldig! Ik heb er wel veel spierpijn aan over gehouden.

Wiieee ik ben het nog niet verleerd!

Aan het einde van de middag werd iedereen een beetje koud. We besloten in het hutje te gaan zitten en te kaarten. Diverse snaaisels kwamen op tafel en er werd ge-ezel-d alsof ons leven er vanaf hing (voor mijn ouders: ezelen is hetzelfde als mijn verzonnen “lepelen”). Dit was ik echter wél verleerd en ik kreeg ook de nodige meppen naar mijn hoofd.

Op een gegeven moment stapt er een één of ander raar figuur onze hut binnen. Hij begint aan de manden hout te zitten en heeft alleen maar commentaar. Het hout was te klein, het vuur te zacht en de hut te koud. Hij hield ons met het hout sorteren en stak het vuur flink op. Terwijl hij dit deed kwamen de mooiste verhalen naar voren. Wederom een scoutingmoment. Hij vertelde over het Noorderlicht en hoe dit in verband stond met de liefde (Quote van de weblog van Annelies: “You can’t force love, as you can’t force the Northern light”). Over andere groepen, met onder andere Nederlanders. Over zijn leven in het kamp. Een geweldige vent! Hij heet Stig (spreek uit als stiek). Een echte Sami (het Zweedse “Eskimo-volk”). Hij had vooral een zwak voor onze Martina, een Bulgaarse exchange-student.

’s Avonds tegen tienen kregen we eindelijk een avondmaal geserveerd. Een heerlijke pasta met groenten en, hoe kan het ook anders, rendiervlees. Echt zeer smakelijk. Ik ben wel fan van rendiervlees geworden. Het is niet zo vet en echt vol van smaak. Na het eten bleven we een beetje in de keuken hangen. De Fransen speelden wat kaartspelletjes en ik had mijn oog laten vallen op een gitaar. Ik pakte deze en na een paar keer pingelen, ik was nog maar bij het stemmen, was de hele keuken stil. Vol verwachting keek iedereen mij aan. Een beetje ongemakkelijk sloeg ik het eerste akkoord aan. Gelukkig, het viel in de smaak en ik heb toch zeker een uur was nummertjes, of in ieder geval stukjes ervan, gespeeld.

Toen was het moment daar. Wij hadden de hoop al opgegeven, in verband met de heftige bewolking, maar een Chinees kwam de keuken in gerend met de mededeling dat het Noorderlicht te zien was. Wij massaal allemaal naar buiten en inderdaad, in het gat van de bewolking zagen we een groen-blauwe vlek. Ook een soort wolk. Het was niet zo sterk, maar het was er toch echt! We liepen naar de ijsvlakte om het beter te kunnen zien. Helaas trok het vrij snel alweer dicht, waardoor de groen-blauwe vlek ook weer verdween. Maar, we hebben het gezien!

Terwijl Nynke, Myrte en Martina de Fransen nog vergezelden in de sauna, dook ik lekker mijn bedje in. Het was een lange, indrukwekkende dag.

Puur Zweden

Om zeven uur de volgende ochtend werd ik gewekt door Stig. Dat was niet zijn bedoeling, maar subtiel binnenkomen is iets wat hij niet kent, denk ik. Hij vond dat ons vuur te laag was en gooide de stoof nog maar eens even flink vol. Gevolg: een uitgerookt bloedheet hutje. De nacht had ik ook al in de rook doorgebracht, wat goed op mijn keel, en die van anderen, was geslagen. Ik heb het nog een uur volgehouden en toen ben ik maar opgestaan. Het voordeel van zo vroeg opstaan was, dat ik op mijn gemak foto’s kon maken van het kamp, zonder dat er heel Signapore in de weg liepen.

Een paar uur later was iedereen wel op en hebben we gezamenlijk ontbeten. De groep splitsten zicht op. Een deel ging een wandeling maken en het andere deel wilde gaan langlaufen en bleef achter. Ik ging mee met de wandeling. Dit bleek een echte hike te zijn, want we gingen de pure wildernis in. Ik heb het geweten. Ik was meer bezig mezelf uit de sneeuw te hijsen dan dat ik de omgeving kon bekijken. Maar het was het wel waard. De momenten dat ik wel overeind kon blijven waren geweldig. Wat een prachtige omgeving! Wit, wit en nog eens wit! We gingen de rivier volgen en liepen uiteindelijk nog een stuk het bos in. We zijn allemaal wel een paar keer gevallen en tot boven onze knieën in de sneeuw gezakt. Een mooi gezicht! Ik heb heel veel foto’s gemaakt. Een kleine selectie hieronder.

Okee, dit is gespeeld, maar het gebeurde echt!

Na de lunch was het dan echt tijd om weer richting de bewoonde wereld te vertrekken. We moesten tenslotte de trein van 17:35 weer halen! Opnieuw op de hondensleeën en snowmobiles weer terug. Nynke had de smaak te pakken. Ze racete als een gek, waardoor het als achterban leek alsof we in een achtbaan zaten. Hilarisch, maar ook best wel eng soms. Het voordeel was wel dat we binnen no-time weer terug bij het beginpunt waren.

We werden opgehaald door Stig, die ons nog even een toeristische route liet zien met de auto. Ik heb een echte wilde Moose gezien! Wow! Wat zijn die beesten groot. We mochten de auto niet verlaten, omdat het best gevaarlijke beesten zijn. Helaas kon ik er geen foto van maken. Indrukwekkend was het wel. Nog zo’n avontuur was, toen Stig geen zin had om om te rijden en besloot een shortcut te nemen. Hij sloeg plotseling en weg in en reed over een meer heen! Bevroren uiteraard! Dat is gek! Dat doen ze hier in Zweden wel vaker. Zodra het winter is, worden er speciale “wegen” over meren gevormd.

Echte Moose, gefotografeerd door Myrte (klikbaar)

Helaas had de shortcut geen zin, want we stuitten op een ongeluk. Een ambulance, brandweer- en politiewagen waren druk bezig de weg vrij te maken, want er waren twee voertuigen tegen elkaar opgeknald. De schade was aanzienlijk. Toen we er, na een kleine 20 minuten, langreden bleek dat het ging om een taxi en een snowmobile. De snowmobile was door midden en de taxi mistte zijn voorkant. Wederom indrukwekkend, maar dit keer op een negatieve manier.

Een halve taxi met een stukje snowmobile…

Stig reed via de supermarkt, zodat wij ons avondeten en snaaisels voor in de trein konden halen. Vervolgens zette hij ons mooi om vijf uur af op station Kiruna. Als afscheid namen we nog een fotootje, bedankten we Stig voor zijn mooie verhalen en tour door de wildernis en begonnen we onze lange reis terug naar Sundsvall.

Een laatste groepsfoto voor vertrek

We zaten dit keer gezellig met zijn allen bij elkaar. Iedereen was zo moe dat we massaal de eerste uurtjes geslapen hebben. Rond een uurtje of negen besloten we wat te gaan borrelen in de “borrel-wagon”. Dit werd onverwacht erg gezellig en we hebben net zo lang gezeten tot we eruit geveegd werden. Toen was het toch echt tijd om een poging tot slapen te doen. We moesten om 4 uur namelijk overstappen in een minidorpje. Vanmorgen om half 8 reden we station Sundsvall binnen en om kwart over tien zat ik in mijn introductielecture voor Graphic Design. Kijk, als ik dan geen bikkel ben, dan weet ik het ook niet meer!

Serie 3 van de foto’s is geheel gewijd aan dit prachtige weekend!

Een klein uurtje geleden ben ik teruggekomen uit Kiruna! Het was geweldig! Een ervaring die ik zeker met jullie ga delen! Maar nu nog even niet, want, bikkel dat als ik ben, moet ik eerst mijn introductieles Graphic Design volgen!

Vanmiddag ga ik alle foto’s rustig bekijken, ordenen en bewerken en het hele verhaal uitschrijven!

Jullie horen van mij!