De zondagblues van XU12

Zondag 16 november 2014 – Archipel XU12-1

Het was voor iedereen vroeg. En zondag. En we moesten ook nog eens helemaal naar Culemborg. Dus dat was al met al een uitdaging.

Terwijl de kids zich weer in het rode tenue hezen, ging ik alvast op zoek naar de tegenpartij. Keurig dribbelend en lay-up lopend vond ik Archipel XU12-1. Ik herkende een paar jongens van het vorige seizoen. Dat zou wat worden, dacht ik. Want ook toen hadden we moeite om deze ploeg achter ons te houden.

We begonnen eerst maar eens met lekker warm te lopen. De zondag moest bij velen nog beginnen. Bij de coach overigens ook. Het warmloopritme zat er dan wel weer aardig in. Iedereen liep netjes zijn of haar rondje en ook de paar schotjes die we namen gingen we lekker. Aan de voorbereiding zou het niet liggen.

Al in de eerste minuten werd het duidelijk: dit zou een zware pot worden. We werden overdonderd door fanatieke dribbelaars. We waren nog steeds niet helemaal wakker, waardoor we de tegenpartij niet zo goed konden bijhouden, maar we lieten ons niet uit het veld slaan. We deden zo goed mogelijk ons best.

Nog steeds pakten we niet echt ballen af. Iets wat we toch echt moeten gaan doen. Zeker als de tegenpartij met de bal voor onze neus staat, laten we ze ermee wegkomen. Geen bal weg tikken of afpakken, maar alleen kijken. Durven we soms niet goed?

Ondertussen scoorde Archipel de ene na de andere bal. En ze hadden ook wel met ons te doen. We kregen, heel lief, in de rust een zak met koeken om uit te delen als troost. Heel sympathiek van ze. Maar sneller gingen we er niet van.

De tweede helft van de competitie zag ik al enige verbetering. Ik had het team gevraagd wat eerder terug te zakken in de verdediging, zodat we de dribbelende spelers van de tegenpartij wat sneller konden oppakken. Dit ging al heel aardig. Op die manier konden we voorkomen dat ze veel scoorden, al kwamen ze er nog steeds te vaak doorheen.

In de aanval probeerde de coach van de tegenpartij aan zijn langste dame aan te sporen onze Anna eerst even over de middellijn te laten dribbelen, om ons in ieder geval een kans te geven. Erg sportief. Al was de dame in kwestie het daar niet zo mee eens, volgens mij.

Ik was blij om progressie te zien. De kids kregen door dat wanneer ze tussen de basket en de dribbelaar, of hun man stonden (of in ieder geval goed in de weg), dat ze daarmee redelijk konden voorkomen dat er open lay-ups gelopen werden. Hiermee hebben we zeker in de laatste perioden een hoop gered. Maar het was nog niet voldoende.

Uiteindelijk wisten wij maar drie maal de basket te vinden. De openingsscore voor ons was gemaakt door Laurens, en Fedra legde er een vrije worp in en maakte nog één van haar inmiddels beroemde driepunters. Al moest ik hier wel  de scheidsrechters op wijzen, want zij hadden volgens mij werkelijk geen kaas gegeten van de regels.

Op en versleten, en vreselijk ingemaakt, ging iedereen naar huis. Lekker op de bank met warme chocolademelk en een flinke bak pepernoten!

Eindstand: 74 -6
Gelukkig rekent de bond voor onze leeftijdscategorie niet meer dan 50 punten verschil. Dus op de site is het 56 – 6. Scheelt toch weer bijna 20 punten!

XU12 en de nummers 9

O.S.M. ’75 – De Dunckers – 8 november 2014

Na twee weken vrij en twee wedstrijden met ‘reservecoaches’ (waarvoor mijn dank nog steeds groot is!) was het weer tijd om met een volledig team aan de slag te gaan.

We reisden af naar Maarssen(broek) om te strijden tegen O.S.M. ’75. De kids hadden op de site van de bond al gezien dat dit team ‘ook alles verloren had’ en ze zagen deze wedstrijd dan ook helemaal zitten. Quirien Aretz (vader van Laurens) wist ons op tijd te wijzen op het feit dat O.S.M. ook in geel speelt en dat wij dus reserve shirts mee moesten nemen.

De mooie donkerrode tenues  werden in eerste instantie niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Eenmaal aangekleed, vonden ze het toch wel stoer. Op naar het veld!

Warmlopen - Fotocredit: Quirien Aretz

Warmlopen – Fotocredit: Quirien Aretz

In de eerste periode werden we direct met onze neus op de feiten gedrukt. O.S.M. heeft dan wel alle eerdere wedstrijden verloren, maar was wel in het bezit van snelheid en felheid. Door die felheid en het fanatisme, kreeg Jara een fout mee en wist voor ons de eerst bal in het netje te gooien. Fedra volgde en scoorde ook nog twee punten. Daarmee stonden we in ieder geval weer goed op de kaart.

In de drie opvolgende perioden begon het patroon weer zichtbaar te worden. We pakten de verdediging nog niet strak genoeg op. We lieten de tegenstander veel voorbij dribbelen – al deed Jay echt goede pogingen tot inhalen. We pakten (nog) geen ballen af en keken meer naar de tegenpartij, dan dat we probeerden de dreiging weg te halen. Hierdoor liep O.S.M wel heel erg uit. In de rust hadden zij inmiddels 22 punten verzameld, terwijl wij nog op 6 punten stonden (dankzij een vrije worp van Malou en een lay-upje van Jara, laten we dat dan wel even vermelden).

Midden in de aanval - Fotocredit: Quirien Aretz

Midden in de aanval – Fotocredit: Quirien Aretz

Als coach vond ik het na de rust tijd voor wat actie. Het systeem, om elke periode de bal in te laten nemen door twee vaste teamleden, werkte heel aardig. Anna bracht, samen met Kiki en soms iemand anders, rustig de bal op en er werd snel door gepasst. Kiki stond een paar keer goed open voor een lay-up, maar wist ze helaas niet te raken (zenuwen misschien? Het waren in ieder geval wel mooie lay-ups!) Bij Kerem konden we een aantal keer op een mooie “tussendoor-pass” rekenen.  En wanneer Laurens goed vrij stond, probeerde hij de aangepasste bal met man en macht te beschermen – heel goed! Hierdoor vergat hij nog weleens dat hij ook mag dribbelen met de bal. De scores vielen niet zoals gewenst – we moeten toch meer achter onze verdediger vandaan komen en vrijlopen. Gelukkig had O.S.M. ook moeite met het netje te vinden, waardoor de schade werd beperkt.

Het laatste deel van de wedstrijd stond in het thema van “nummer 9”. De fanatieke dribbelaar met nummer 9 van O.S.M. konden we bijna niet bijhouden. Bal na bal gooide hij erin. Jara wist gelukkig ook een bal te onderscheppen en voor ons in één keer 3 punten te scoren! Yes! Daarna had Fedra bedacht “hìj nummer 9, ìk nummer 9” en zij sloot de wedstrijd af met maar liefst 3 (!) driepunters achter elkaar!  Ze stond er zelf van te kijken, volgens mij.

Één van de laatste aanvallen

Één van de laatste aanvallen – WendsNL

De vader van Jara besloot ons na afloop van de wedstrijd te trakteren op ijsjes. Heerlijk en heel erg verdiend, want wij hadden de tweede helft van de wedstrijd gewonnen. Ik herhaal… Juist! Gewonnen! Iets om zeker trots op te zijn! O.S.M. scoorde 18 punten na de rust en wij gingen daar nét overheen, met in totaal 19 punten. Ik moet er dan wel weer eerlijk bij zeggen, dat we dat ene puntje te danken hebben aan een onoplettende schrijver van O.S.M. Maar hee, op papier telt alles!

Eindstand: 40 – 25

Positiviteit maakt XU12 tot ware toppers

Zaterdag 27 september 2014 – Sparta Nijkerk XU12-2

Deze zaterdag mochten we lekker thuis in onze eigen sporthal, op ons eigen vertrouwde veld spelen. Dat hebben we in ons voordeel, dachten we.

Omdat eerdere wedstrijden ontzettend uitgelopen waren, hebben we de warming up gestart naast de velden waar gespeeld werd. Wat pass-oefeningen, rennen om warm te worden en even op de gang kletsen over onze aanpak. Ongeveer een half uur later dan gepland, mochten we dan op ons veld de warming up afronden. We waren klaar voor een potje basketbal. De eerste vijf stonden te springen om te starten.

Sparta Nijkerk was de club die naar Hilversum was afgereisd om tegen ons te spelen. Dat we het lastig zouden krijgen, zag ik al tijdens de warming up. Maar het hele team was het erover eens: we zouden ons niet uit het veld laten slaan.

Gaandeweg de wedstrijd bleek al gauw dat we echt nog heel erg veel moeten leren. We kwamen haast nauwelijks onder onze eigen basket uit en als we er eindelijk waren, raakten we onze plek in het veld een beetje kwijt, of konden we elkaar niet vinden. Dit resulteerde in onnodig balverlies, te veel solospel en niet goed genoeg naar elkaar kijken.

De verdediging daarentegen ging al best wel heel erg aardig. We pakten onze mannetjes goed op. Ik vond dat we wel wat brutaler mochten worden. Dit stukje hebben ze goed begrepen! Goed voor de bal vechten en mannetjes inhalen (ook al waren het niet hun eigen mannetjes). Nu nog sneller terugzakken en zorgen dat we de tegenpartij eerder laten stoppen met dribbelen en dan vormen we ook zeker echte dreiging. Dat vind ik echt een positief punt om te noemen.

En ach, die aanval komt wel. We moeten vertrouwen hebben in elkaar. Veel leren dribbelen, vrijlopen en leren schieten met een verdediger voor ons. Wennen aan veel spelers op het veld.

Mijn opmerking over dat ik scores niet belangrijk vond is deze wedstrijd wel erg letterlijk genomen. Niet één keer hebben wij een bal door het netje gekregen. Daar staat tegenover dat wij ervoor gezorgd hebben dat we het aantal tegenpunten met 17 hebben verminderd, ten opzichte van de vorige keer.

Eerlijk is eerlijk, de coach raakte enigszins gefrustreerd doordat we aan het einde telkens heel dichtbij een score waren. Daarnaast werden onze spelers soms door twee of drie verdedigers omringt, wat tegen de regels is, maar uitgerekend dat ben ik vergeten te bespreken met de scheidsrechter, voorafgaand aan de wedstrijd. De coach van Sparta vond het niet nodig om zijn jongens hierop aan te spreken. Helaas.

Een schouderklop hier en lachende gezichtjes daar waren heel bemoedigend. Er werden grapjes gemaakt over dat er nog van alles kon gebeuren en er werd vooral genoten van het op het veld staan. En daarom vind ik dit team zo vreselijk leuk. Ondanks alles blijft iedereen sportief en met name positief! Daar verdienen ze echt een dikke pluim voor!

De eindstand zeggen we maar heel zachtjes en schrijven voluit. Dat scheelt misschien in de schok.
nul tegen tweeënveertig.

De scheidsrechter was alleen, floot voor het eerst een XU12-wedstrijd en heeft ontzettend goed z’n best gedaan om de wedstrijd zo goed mogelijk te fluiten. Onze complimenten daarvoor! Dat mag zeker gezegd worden.

Op naar de volgende wedstrijd!

XU12 kreeg het zwaar te verduren

20 september 2014 – Green Giants XU12, Leusden

De eerste wedstrijd van XU12 vond plaats. Voor de meesten hun allereerste wedstrijd ooit. Een spannende dag dus! We moesten het stellen zonder Anna, dus we zouden met z’n negenen richting Leusden vertrekken. Helaas bleek ook Lies afwezig te zijn, dus we hadden uiteindelijk 8 spelers. Dat hield dan wel weer in dat bijna iedereen wel een keer twee maal achter elkaar zou spelen. Dat was natuurlijk wel weer leuk!

In Leusden moesten we nog even wachten op de badmintonclub tot zij hun wedstrijden uitgespeeld hadden. Om de tijd te doden en de meeste zenuwen wat in bedwang te houden, hebben we in de gang van de sporthal snel wat simpele pass-oefeningen gedaan.

Bij aanvang van de wedstrijd bleek al snel dat de verloren tijd flink ingehaald moest worden, want de scheidsrechters hadden het tempo er goed inzitten. In plaats van de normale minuut die je tussen de periodes krijgt, werd er meteen gefloten en moesten we klaar staan. Ik kon nog net oplezen wie de volgende spelers waren, maar zelfs daarvoor leken de scheidsrechters geen tijd te hebben. Daardoor verliep het geheel erg rommelig aan onze kant, kregen de spelers niet de gelegenheid goed de mannetjes af te spreken en sloeg de stress eigenlijk een beetje toe.

Dit was goed te merken. De spelers van Green Giants waren duidelijk veel beter op elkaar ingespeeld, bal behendiger en scoorden als eerste twee maal achter elkaar. Jara was de eerste van onze kant die het tijd vond om ons van de 0 af te halen en dribbelde in één keer door de verdediging naar de basket en maakte een prachtige lay-up. Lekker brutaal en zo hoort het! Helaas was dit onze enige score van de eerste helft, waar Green Giants de ene na de andere bal raak gooide. Onze koppies zag je langzaam betrekken.

Dat maakte dat iedereen heel onzeker werd. Gelukkig werden wij pas vanaf de middellijn verdedigd (dank coach van Green Giants!), waardoor wij enigszins rustig konden leren hoe je de bal moest innemen. De scheidsrechter nam de 8 seconden-regel erg serieus, maar kon er lekker niet voor fluiten, want wij waren elke keer gewoon keurig binnen de 8 seconden over de lijn. Ha!

Ruststand: 32- 2

Nieuwe helft, nieuwe kansen. We gingen ervoor alsof er nog van alles kon gebeuren.

Vanaf de kant probeerde ik zoveel mogelijk iedereen aan te moedigen, rust te creëren, de plekken in het veld aan te wijzen en vooral niet de moed te laten verliezen. Dat laatste was eigenlijk helemaal niet nodig. Want ondanks de gigantische achterstand, werd er geknald als een malle. Tot de laatste minuut werd er gestreden voor de bal alsof alles nog mogelijk was. Wat een instelling, prachtig!

Er was ook zeker een stijgende lijn te bespeuren in de wedstrijd. Ik zag dat er muntjes begonnen te vallen en er werd steeds beter verdedigd en aangevallen. We durfden meer en we gingen er ook voor.

Kiki en Jay zorgden voor wat puntjes met mooie schotjes en Fedra maakte een nuttige fout (wat de tegenpartij beperkte tot 1 punt in plaats van 2), maar helaas was het voor vandaag niet meer genoeg. In de laatste periode begon iedereen toch wel erg moe te worden en konden valpartijtjes niet uitblijven. Gelukkig bleef iedereen heel.

We hebben afgesproken niet meer te kijken naar de score, maar naar de groei die we hebben doorgemaakt in deze wedstrijd. Want de mentaliteit hadden we en gaan we ook zeker behouden het komende seizoen!

Veel oefenen, veel trainen en samen veel groeien. En dan lachen we straks om deze wedstrijd!

Eindstand: 59 – 8

Scores:
Jara 2, Kiki 2, Jay 4

Niet-scoorders:
Malou: flink op de bal, goed verdedigd
Ida: goed kijken, bal innemen, op de bal jagen
Kerem: Goed kijken naar anderen, goed verdedigen
Fedra: Goed verdedigen, een paar mooie pogingen tot scoren (volgende keer zijn ze raak!) en de nuttige persoonlijke fout, waardoor de tegenpartij niet 2 maar slechts 1 punt scoorde.
Laurens: Goed weg dribbelen van de verdediging, goed kijken en een zeer positieve instelling.

Voor XU12 komt het kampioenschap nu wel heel dichtbij

Onze tegenstander was een team waar we goed op moesten letten, dat wisten we al. S.V.O. had alles gewonnen en doordat wij de laatste wedstrijd tegen Silvertown Lions hebben verloren, stond S.V.O. op nr. 1 en sierden wij op de tweede plaats.

Dat we aan elkaar gewaagd zijn, bleek al in de eerste periode. Van beide kanten werd er goed verdedigd, maar wilden de scores niet vallen. Dit resulteerde na vier minuten speeltijd in een uitzonderlijke 0 – 0.

Uiteindelijk in de derde minuut van de tweede periode zat de eerste score raak. Van S.V.O., dat wel. Dat Bouke het hier niet mee eens was, bleek wel na zijn scores die er vlak na volgden. Hij was de beroerdste niet en besloot ons op een magere voorsprong te zetten. 4 – 2.

En toen kregen we het aardig te pakken. We verdedigden weer als vanouds, waardoor we konden voorkomen dat S.V.O. raak schoot, maar zelf konden we dankzij Roemer, Jonas, Maaren en Shola wel punten op onze naam zetten. In de rust stonden we dan ook goed voor met 14 – 7.

Meestal voelen we ons al de winnaars als we halverwege goed voorstaan en daardoor laten we onze mannetjes er te vaak door. Ditmaal werd ik aangenaam verrast en bleek dat mijn dame en heren hun strakke verdediging goed vasthielden en in de aanval goed samen speelden. Al maakten we het ons soms wel erg moeilijk door in een groepje verdedigers te dribbelen. We losten het telkens weer goed op en zorgden voor een verdere voorsprong.

S.V.O. kreeg wat vrije worpen nadat Maaren in zijn enthousiasme wat tikken uitdeelde (niet expres, maar door goede verdediging wil dat wel eens gebeuren. Goede fouten vind ik dat). De vrije worpen waren voornamelijk mis en in de laatste periode lieten Koen en Bouke nog wat mooie scores zien en toen was het gedaan. We hebben gewonnen van de nummer 1!

Volgens mij was dit voor iedereen een superleuke wedstrijd . Eindelijk een partij die redelijk gelijk was aan ons niveau. Dat maakt het spel toch wel een stuk leuker.

We kunnen wel zeggen dat we in de finale staan. Volgende week hangt het erom. Dan worden we kampioen of we eindigen op de tweede plaats. Maar hee, verder leg ik er geen druk op hoor! Als we volgende week net zo spelen als afgelopen zaterdag zijn onze kansen aanzienlijk.

Maar eerst maar eens genieten van deze overwinning! Die wordt ons niet meer afgepakt! Wat zijn Dynthe en ik trots op onze toppers!
Eindstand 33 – 15.

Scores:
Bouke 10
Shola 7 (1 vrije worp raak)
Jonas 4
Maaren 4
Roemer 2
Kiki 2
Luca 2
Koen 2

Opvallende niet-scoorders:
Mehmet gunde zijn teamleden de scores en passte goed door, zorgde voor het stelen van de bal en dat de tegenpartij zeer goed verdedigd werd.

Boudewijn stond erg veel open en heeft ook aardig wat doelpogingen op zn naam staan (helaas wilden ze niet vallen). Ook heeft hij ontzettend goed achter zn mannetje aangerend om te voorkomen deze scoorde, of verder kon dribbelen.