Ik had eindelijk eens een weekendje vrij en hoe kun je de dagen beter besteden dan op mijn favo eiland? Juist! Ik had het al geroepen voor de grap en een vriendin zag geen reden om het niet te doen. Voor ik het wist hadden we geboekt!
Wel spannend, want het stormde als een gek! Zo erg dat Rederij Doeksen het niet verantwoord vond de Friesland te laten varen. Dat betekende de Koegel. Chill, want we vertrokken wel gewoon om 15u, maar kwamen nu ruim een uur eerder aan. Een dat betekende een uur meer eilandplezier. Wij blij!
Ik had even een goeie deal gemaakt met Arjen’s Plak. We hadden het tweepersoonshuisje gehuurd, maar kregen voor dezelfde prijs een vierpersoons! Ruimte!
Echt plannen hadden we niet en we hebben ook heerlijk niets gedaan. Eigenlijk precies wat ik voor ogen had. Overdag een beetje over het strand huppelen en opzij springen voor de vele landrovers die je bijna van je sokken rijden. En ‘s avonds even de Groene ingedoken natuurlijk en het verbaasde me hoe druk het werd op zo’n domme niet bijzondere zaterdagavond. Zeer gezellig. Van een knipoog naar Dean tot aan gedans met een compleet voetbalelftal en een drankje van een jarige poelier uit het oosten van het land.
Kort bezoek, maar weer even opgeladen. We kunnen er weer tegenaan. Begin 2012 staat weer een bezoek gepland. Ik ben benieuwd of Doeksen mij al een eigen stoel wil geven…
Jochem Myjer. Een begrip in cabaret- en comedyliefhebbend Nederland. Een icoon is misschien beter verwoord. Ik heb Jochem leren kennen in het kleine theatertje de Roestbak in Almere. Ik liep er in 2002 stage voor mijn opleiding theatertechniek. Ik had geen idee wat te verwachten, maar dat werd duidelijk op het moment dat Jochem één stap over de drempel had gezet.
Ik bewaakte het pand, terwijl mijn collega’s even de hort op waren. Ik mocht ondertussen oefenen met de dartpijlen, want dat was mijn missie. Met darten winnen van mijn collega’s. Jochem vond het ook leuk en besloot een pijltje mee te gooien. En een pijltje gooien is een behoorlijk understatement kan ik je vertellen. Speerwerpen past wellicht beter. De pijlen gooide hij dwars door het bord, zo’n beetje de muur in. De toon was gezet. Prachtige voorstelling (ADHD) waar ik zó hard om heb gelachen, dat ik er bijna in bleef. De avond werd mooi afgesloten door een avontuurlijk ritje in de auto naar huis. Jochem moest naar Hilversum en werd gereden door zijn technicus. Ik heb brutaal een lift gevraagd dit wat geen probleem. Wel werd nog even gecheckt of ik het zeker wist. En zonder na te denken riep ik volmondig ja. Laat ik het zo zeggen, het was een lange maar zeer gezellig rit naar huis!
En toen voelde het ineens alsof ik dichterbij hem stond. Het was niet langer meneer Myjer. Het was Jochem. Ik heb helaas nooit meer het geluk gehad om direct naast hem te mogen staan. Wel heeft mijn moeder hem ooit nog eens aangesproken en verteld dat ik met hem samengewerkt heb en dat wist hij nog. En echt, mensen vergeten mij vaak, of na een lange uitleg begint er iets te dagen, waardoor men denkt mij nog wel vaag ergens te herinneren, maar Jochem wist nog wie ik was. Een absolute eer.
En toen kwam afgelopen augustus het bericht van de tumor in het ruggenmerg. Jochem “de voor mij onsterfelijke” Myjer is aan de dood ontsnapt (wat hem toch weer enigszins onsterfelijke maakt…) Waar je normaal gesproken over artiesten denkt “oh wat erg zeg!”, was het bij Jochem Myjer net alsof het nieuws kwam uit mijn omgeving. Gek genoeg voelde het alsof het nieuws over een vriend ging. Kort gezegd, trok ik het me heel erg aan.
Heel erg dubbel, want ik had een date staan voor zijn voorstelling eind december van dit jaar. En dat deze nu niet door kon gaan, heeft mij eigenlijk gered. Was het een voorteken? Een voorteken waarvan Jochem de dupe is geworden? Laten we daar vooral niet teveel over nadenken…
Gisteren deed Jochem Myjer zijn verhaal in de Wereld Draait Door. Voor mij meestal een excuus om niet te hoeven sporten. Maar omdat ik heb gezien dat Jochem iets vreselijks heeft overleefd, door perfecte artsen, maar waarschijnlijk óók door een goede conditie, won mijn discipline het van een gesprek van 10 minuten. En zojuist heb ik met open mond gekeken naar het onderstaande filmpje.
De Dam tot Damloop was nog niet achter de rug of het volgende evenement stond alweer klaar! Precies een week later ben ik, gewapend met camera, verslag gaan doen van de Singelloop in Utrecht. Het beloofde ditmaal beter weer te worden dan vorige week. Dan kon ook bijna niet anders, want er viel aan de enorme regenval tijdens de Dam tot Damloop niet veel meer te verpesten. Inderdaad waren de weergoden ons beter gezind en hadden we een prachtige dag!
In de ochtend zag je langzaam het park Lepelenburg vollopen met sportievelingen die de 10 kilometer zouden gaan afleggen. Ook ditmaal deden er meerdere Agis collega’s mee. Omdat ik het leuk vind hoe kinderen met sport bezig zijn, heb ik besloten ook van de KidsRun een stukje vast te leggen. Zij horen er tenslotte ook bij! Het was onwijs leuk om te zien hoe de allerjongsten enthousiast meededen met de warming up en alles op alles zette om de 2 kilometer in een zo kort mogelijke tijd af te leggen. Heel aandoenlijk.
De grote mensen startten een uurtje later. De zon scheen fel en het was ook behoorlijk warm, maar dat mocht de pret niet drukken. Althans niet voor de meesten. Helaas is de hitte één man fataal geworden. Vlakbij de finish, het was nog een meter of 50, echt niet meer, stortte een man in elkaar en helaas is die niet meer opgestaan. Nooit meer. Heftig om te zien hoe het leven van een sportieve man zomaar over kan zijn. *
Ondanks de toch wel behoorlijke schaduw die de dood van de loper over het evenement heeft doen leggen, kan ik niet anders zeggen, dan dat het een geslaagde dag was. Ik heb veel leuke beelden geschoten en zelfs wat mensen kunnen interviewen. Hieronder kun je het filmpje bekijken wat ik gemaakt heb voor Agis.
* Omdat ik beelden had van het noodlottige ongeval, heb ik contact gehad met de familie. Na lang twijfelen heb ik de familie de beelden gegeven. Ze waren er blij mee. Dat klinkt gek, de beelden waren behoorlijk traumatisch, maar het gaf hun het gevoel dat er echt alles aan gedaan is om hun geliefde echtgenoot, vader en vriend in leven te houden. Ik hoop daarom ook dat ik heb bijgedragen aan een stukje verwerking van dit ondraaglijke verlies.
Sinds half augustus ben ik van baan geswitched! Ik ben webredacteur social media voor de Marketingafdeling van Agis Zorgverzekeringen. Wat houdt dat in? Hoor ik veel mensen nu denken. Ik verzorg alle content voor de social mediakanalen van Agis Zorgverzekeringen. Denk hierbij aan Twitter, Facebook, Hyves en YouTube.
Ook tot mijn takenpakket behoort de verslaglegging van sportieve evenementen die worden gesponsord door Agis. Voor mij zijn dat onder anderen de Dam tot Damloop, de Utrechtse Singelloop en de E-fit Scholencompetitie. Met een kleine camera ga ik op pad en geef ik een sfeerimpressie van de dagen weer.
De eerste is inmiddels geweest en pronkt dan ook op het YouTube-kanaal van Agis. Het was een zeer spannende en heel erg natte dag, maar zeker niet minder leuk. Ik besloot om de stoet renners te gaan volgen met de fiets en dat bleek bijna net zo’n uitdaging te zijn als het lopen zelf! Zo voelde ik me optimaal betrokken bij de lopers en heb ik een paar leuke beelden kunnen schieten! Zie hieronder het resultaat.
Ik lees vanmorgen op Twitter dat de CEO van Apple, Steve Jobs het voor gezien houdt. En dan moet ik toch even een beetje denken aan vroeger. Aan onze eerste computer thuis. Een kleine Macintosh Classic, wat wij al heel innovatief vonden van onszelf, niet wetende wat er allemaal zou volgen…
We hebben eigenlijk altijd Apple Macintosh in huis gehad. Uiteindelijk is mijn vader doorgegroeid naar een Mac G5 (en inmiddels is die ook alweer verouderd, geloof ik), maar alle soorten staan nog op zolder bij mijn ouders. En alles doet het ook nog. Zelf die mooie kleine kubus.
Ik heb het geluk gehad op een basisschool te mogen zitten die haar tijd ver vooruit was. Tijdens mijn bassischooltijd stonden er bij mij in de klas vier kleine Classics. En mijn klas was geen uitzondering. Alle klassen had er een paar. Wekelijks mocht ik daar toch wat uurtjes op vertoeven om het rekenen en taal goed onder de knie te krijgen. Heerlijk vond ik dat. Op een of andere manier beheerste ik het rekenen en taal op de computer veel beter dan gewoon uit de boekjes of andere oefeningen die we konden doen.
Ik weet nog dat we een floppy “vol” met spelletjes kregen voor op onze computer thuis. Het waren geen spellen zoals Doom of andere meuk die ik nooit speelde, maar ze waren wel verslavend. Tetris behoorde natuurlijk tot één van de klassiekers, maar ook ShufflePuck, LodeRunner en nog vele anderen.
Eén spel waar ik (en mijn moeder trouwens ook) erg verslaafd aan raakte, was een schietspelletje waarvan ik de naam gewoon niet meer weet. Erg jammer, want ik zou het nog wel eens willen spelen. Het komt erop neer dat je met een soort pistooltje (het lijkt een raketje a la Space Invaders) een rups kapot moet maken en tussen jou en de rups zitten allemaal obstakels. Sommige zijn handig, want daar krijg je extra krachten van, maar sommige zitten gewoon gigantisch in de weg. En als je de rups halverwege kapot schiet, dan heb je er ineens twee, of zelfs meer. Een enorm zenuwslopend spelletje, maar heerlijk om je dagelijkse agressie op te botvieren.
Ik heb tussentijds een paar jaar een computer gehad met Windows XP. Een prima ding en ik kon er goed op werken. Toch ben ik voor mijn studie weer gezwicht voor een prachtig witte MacBook. Niet omdat ik zozeer met een trend mee wilde doen, maar omdat ik het eigenlijk gewend was. Het eenvoudige WhatYouSeeIsWhatYouGet en WhatYouAskIsWhatItDoes-computer. Een vriend van me omschreef het als volgt: “Bij een Mac kun je er van uitgaan dat hetgeen wat je zoekt ook staat op de plek waar je het verwacht. Bij een Windows kun je beter eerst bedenken waar je niet zo snel zou zoeken.” Nou ben ik van mening dat wanneer je een computer zelf inricht, je ook de documenten zelf kunt ordenen, maar ik snapte zijn principe wel. Programma’s staan opgeslagen in een handige zichtbare map en voor een installaties is het een kwestie van het programma in dat ene mapje slepen.
Grappig dat meneer Jobs af gaat treden, wanneer mijn Mac kuren gaat krijgen. Ik zie de overeenkomst wel. Beide zijn op een leeftijd gekomen dat ze vinden dat ze aan vervanging toe zijn en beide geven dat op een bepaalde manier aan, zodat er op tijd voor vervanging gezorgd kan worden. Klein verschil is, dat Jobs waarschijnlijk grotere zak met geld tot zijn beschikking heeft en de vervanging al heeft benoemd, en ik sta straks met een half werkende computer een pinpas die schreeuwt dat het “Saldo Niet Toereikend” is…
